เรื่องปารย์

วันพ่อ

2011-12-22T09:26:00.002+07:00

...ก่อนถึงวันพ่อทุกปี ปารย์มักร้องขอ รูปของพ่อ ซึ่งก็เข้าใจได้ว่า เป็นรูปที่ถ่ายคู่กับพ่อ
หลังๆ บ้านเรามักไม่ค่อยได้เก็บประวัติศาสตร์ ด้วยกล้องถ่ายรูป (เออ ไม่รู้ทำไม กล้องก็มีตั้ง ๒ ตัว)

ดีว่า เรามีกิจกรรมกลางแจ้งกันบ่อยๆ ถึงจะไม่ได้ถ่ายเองก็มีใครสักคนใจดีถ่ายให้เรา ปีนี้ได้ฝีมือน้าอ๋อม เพื่อนร่วมงานแม่ ช่วยไว้ได้

จะเป็นวันไหนๆ เราก็มีกัน สาม คนเสมอ

...ปารย์มักไม่ค่อย เอ่ยปากบอกรักใครก่อน แต่เรารู้ได้เสมอว่า ปารย์ห่วงทุกคนในบ้าน คอยเตือนและพร่ำสอนทุกครั้ง เมื่อเกิดความผิดพลาดกับใครสักคน (หน้าที่ของใครล่ะเนี้ย)

พ่อก็รักและห่วงปารย์เสมอ แต่ปารย์ก็ต้องโตขึ้นทุกวัน ยังไงซะพ่อก็จะกอดและบอกรักปารย์ เหมือนทุกวันนี้ตลอดไปครับ

น้ำท่วมบ้านยาย!!!

2011-11-30T07:44:00.007+07:00

ไม่ใช่ว่าปารย์ไม่มีส่วนร่วม ในเทศกาลน้ำท่วมกรุงเทพหรอกนะ ถึงแม้บ้านปารย์จะอยู่ทุ่งครุ น้ำไม่กล้าไม่เยี่ยม
แต่บ้านยายของปารย์ที่บางพลัด ไม่ตกเทรน โดนแต่หัววัน แค่ทัพหน้า ก็ปาไปถึงเอว หนีกันจ้าละหวั่น

และกลับมาเยี่ยมบ้านยายกันอีกที วันที่ ๑๒ พย. ๕๔ ด้วยความที่น้ำ มันดูน่ากลัว (ทั้งสีและกลิ่น) ถึงแม้จะลดลงไปมากแล้ว แม่เลยมอบหน้าที่ให้ปารย์เก็บรูปเป็นที่ระทึกขวัญ

จนปานี้ ยาย ยังกลับไปอยู่บ้านไม่ได้เลย แต่ปารย์ชอบนะ เพราะทุกคนย้ายมาอยู่บ้านปารย์กันหมดเลย สนุกดี
โดยเฉพาะช่วงแรกๆ นับได้ถึง ๑๓ คนเลยทีเดียว หวังว่าปีหน้า ท่วมกันอีกนะครับ

Car Free Day 2011

2011-09-22T15:53:00.005+07:00

ปีนี้ ไม่ใช่ ปีแรก ที่ปารย์ ไปงาน Car free Day แต่เป็นปีแรก ที่ปารย์ ปั่นจักรยาน จากบ้านยาย ที่บางพลัด ไปร่วมงาน ที่ลานพระรูป สวนอัมพร ตั้งแต่ ฟ้ายังไม่สว่าง พ่อ อยากให้ปารย์ได้สัมผัส บรรยากาศ คนปั่นจักรยาน เยอะๆ ซึ่งไม่ค่อยได้เห็นในกรุงเทพ ปีก่อน ปารย์ ร่วมงานนี้ แล้วครั้งนึง เป็นผู้โดยสารของพ่อ ปีนั้น ปารย์ยังบ่นเลยว่า น่าจะเอาจักรยานมาเอง

ปีนี้ นอกจากไปถึงลานพระรูป แล้ว ปารย์ยังปั่นต่อไปกินข้า่วเที่ยง กันที่ สนามหลวง เพื่อร่วมพิธีการ งาน Car free day กรุงเทพ แล้วเราซึ่ง มี ปารย์ พ่อ แม่ น้า ยาย แล้ว ก็เพื่อนแม่ เพื่อนพ่อ เออ คนเยอะดีแท้ ปั่นเลาะริมเจ้าพระยา ก่อนกินไอติม ที่หอสมุดแห่งชาติ ก่อนจะค่อยๆ ปั่นกลับบางพลัดกัน ถึงบ้านเที่ยงพอดี พ่อบอกว่า รวมระยะทางที่ปารย์ปั่น วันนี้ ได้กว่า 16 กิโลเมตร (4.6 + 4.1 + 7.5) ถือเป็น สถิติใหม่ สำหรับปารย์

งาน Car free day ปีนี้ สำหรับกรุงเทพ ไม่แน่ใจ ว่าจะประสบความสำเร็จ ในการรณรงค์ ให้คนลดการใช้ รถยนต์ได้แค่ไหน แต่สำหรับ ปารย์ ปีนี้ ปารย์โตขึ้น จนปั่นจักรยาน มาเองได้ โดยไม่รู้สึกว่า อ่อนล้า แต่อย่างไร ปารย์สนุกกับการปั่น นำคนโน้น ไล่ตาม คนนั้น

แม้วันธรรมดา ปารย์จะไม่ค่อยได้มีโอกาส ปั่นจักรยานสักเท่าไร แต่ครอบครัวเรามักหาโอกาสใช้จักรยานด้วยกันเสมอ ปีหน้า ปารย์ยืนยันว่าจะปั่นมาร่วมงาน Car Free Day อีก...

กระจับ

2011-09-04T17:09:00.003+07:00

แม่กลัวปารย์ไม่รู้จัก กระจับ จึงหาซื้อมาให้ปารย์กิน ปารย์ได้ทีเลยเล่นเป็น...

ปั่นๆ ยกๆ สนุกวันแม่

2011-08-20T08:04:00.004+07:00

...กิจกรรมวันแม่ปีนี้ มีวัตถุแฝง อยู่อย่างหนึ่ง คือหาที่ให้ อาจารย์ญี่ปุ่นของแม่ได้เที่ยวก่อนแก จะกลับญี่ปุ่น แม่เลยจัดโปรแกรม ปั่นชมคลองกรุงเทพ ในเขตทุ่งครุนี้แหละ

เริ่มกันที่วัดพุทธบูชา ปั่นเลาะไปตามทางเดิน ที่เป็นสะพานปูน คาดว่าทำให้ชุมชนเดินทางกัน ข้อดีคือ ไม่มีรถยนต์ 555 แรกๆ กังวล ว่าปารย์จะปั่นได้ไหม๊ เพราะกลัวว่าจะปั่นลงน้ำไปซะ แต่ไม่เป็นไร ปารย์ว่ายน้ำเก่ง!!!! ผลก็คือ ปั่นได้ คราวละ 50 เมตร แล้วยก ปั่น แล้วยก คือ ยกข้ามสะพานสูง โอ้ สนุกสนาน เพราะปารย์ไม่ได้ยกเอง

นอกจากปัญหาของสะพานสูงแล้ว ยังพบว่า สะพานขาดเป็นช่วงๆ ขาดที่ว่า คือ มันหายเป็นบางแผ่น น่ากลัวกว่าสะพานสูงมากตอนผ่านสะพานแหว่ง ปารย์ใช้วิธีเข็นเอา เลยต้อง ยก เข็น ยกเข็น ส่วนปั่นนั้น ก็มีบ้าง

...หากตัดปัญหาที่ว่ามาทั้งหมด ที่นี่น่าปั่นเที่ยวมาก ขาแข็ง ขาออ่น แนะนำให้มาลองดูครับ เผื่อว่า ผอ.เขตทุ่งครุจะคิดได้ว่า มีของดีอยู่แท้ๆ แต่ไม่ยอมทำอะไร...

...แต่ที่แน่ๆ วันแม่ปีนี้ ปารย์สนุกมาก ปิดท้าย โดยการปล่อย ตะพาบตัวน้อย คราวหน้า จะมาใหม่นะครับ

ปารย์มีบัตรแล้ว!!!

2011-07-30T21:25:00.003+07:00

ครั้งนี้เป็นครั้งที่สามแล้ว ที่ปารย์พยายามจะไปทำบัตรประชาชน ที่สำนักงานเขตทุ่งครุ ที่ต่างจากครั้งก่อนๆ คือ ครั้งนี้ปารย์ปั่นจักรยานไป และปารย์ได้บัตรคิว ซึ่งเป็น 1 ใน 50 คิวสำหรับวันเสาร์ ที่ได้รับสิทธิให้ทำบัตรได้ (ทำไมมันน้อยจัง ในเขตเรามีคนกว่าแสนคน ได้ทำ 50 คนต่อวัน) จริงๆ ปารย์ได้คิวที่ 46 เฉียดฉิวมากที่จะไม่ได้บัตรคิว สงสารเด็กๆ ที่มาเข้าคิวแล้วไม่ได้บัตรคิว ปารย์ต้องบอกว่า มากกว่าที่ได้บัตรคิวเยอะมาก

ปารย์นั่งรอกับพ่อ ทีละคิว ทีละคิว มีบางคน คุณสมบัติไม่ครบ ประเภท ไม่มีเอกสารโน้น เอกสารนี้ เขาก็กลับก่อน พ่อไปขอแลกคิวกับคนที่กลับก่อน เพราะไม่มีผู้ปกครองในในทะเบียนบ้านมาด้วย ปารย์เลยได้คิวที่ 27 มาแทน แต่ต้องรอๆ จนถึงคิวที่ 10 พ่อบอกปารย์ว่า เก้าโมงแล้ว เรากลับไปกินข้าวก่อนดีไหม๊ แล้วค่อยกลับมาใหม่ ปารย์ก็เห็นด้วย เราปั่นจักรยานกลับบ้าน ปารย์คิดว่าปารย์คงไม่ได้ทำบัตรอีกแล้ว แม่ทำซูชิให้ปารย์กิน ปารย์ว่ามันอร่อยนะ แม่เอาใส่กล่องให้ปารย์ไปกินต่อที่สำนักงานเขต (ไม่น่าบอกว่าอร่อยเลย)

ไปถึงเขายังทำได้แค่ คิวที่ 17 เท่านั้น แปลว่า ปารย์มีเวลานั่งกินชูชิแสนอร่อยอย่างสบายเลย กินเสร็จไปพักใหญ่ๆ พ่อชวนไปดูบอลด้านใน จนถึงคิวที่ปารย์ได้ทำ คุณป้าเจ้าหน้าที่ ให้ปารย์เซ็นรับรองเอกสาร ถามชื่อแม่ปารย์ โธ่เรื่องง่ายๆ แม่เพ็ญจันทร์ พ่อวิโรจน์ ปารย์บอกให้ทั้งสองคนเลย

ตอนถ่ายรูป ก็มีคนมาว่า ทำไมตัวเล็กจัง ก็จะเอาอะไรกับเด็ก 7 ปี เสร็จจากถ่ายรูปก็รอ กรอกเอกสาร รอพิมพ์บัตร แล้วก็รับบัตร เย้! ปารย์มีบัตรประชาชนแล้ว แต่ทำไม ชื่อปารย์ ภาษาอังกฤษ เขียนว่า "Pan" ล่ะ นี่มันกะทะนี่นา!!!

ชีวิตมันก็อย่างนี้แหละ!!!!

2011-06-04T07:15:00.004+07:00

...เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น หน้าจอขึ้นชื่อ MaePle (หมายถึง ยายของปารย์) เสียงแรกที่ได้ยิน "พ่อสอนหน่อย" เสียงปารย์ตามสาย ปนความกังวล "สอนอะไร" พ่อตอบกลับไป "ไดอารี่" ปารย์ตอบ...

...สัปดาห์ที่ผ่านมา ปารย์คงโตขึ้นไปอีกระดับนึง สาเหตุคือเป็นครั้งแรก ที่ปารย์ต้องอยู่บ้านโดยไม่มี "แม่" หรือ "พ่อ" แม่ออกทำงานทะเล 5 วัน พ่อย้ายตัวเองไปปักหลัก ที่จันทบุรี ด้วยเหตุผลเยอะแยะไปหมด จนควรไปได้แล้ว ปารย์เลยต้องรบกวนยายมาอยู่เป็นเพื่อนช่วงนี้

...ต้องปรับเปลี่ยนพฤติกรรมน่าดูชม แจ้งรถตู้โรงเรียนให้มาส่งที่บ้านแทนที่จะเป็น "บ้านเด็ก" กลับมากินข้าวเย็นที่บ้าน ไม่ได้เล่นกับเพื่อนๆ ที่บ้านเด็ก (ดูจะเป็นเรื่องสำคัญ โถ่ก็อยู่กันมาตั้งแต่อายุ 3 เดือน) จัดการกระเป๋านักเรียนเอง (ไม่มีแม่คอยจัดแจงให้) ตรวจสอบตารางเรียนเอง มีหน้าที่ซักผ้าทุกวัน ทำการบ้านด้วยตัวเอง อันนี้เรื่องใหญ่ ภาษาไทย กับคณิต ปารย์ไม่มีปัญหา ลำบากก็ตรงภาษาอังกฤษนี้แหละ ลำพังพูดก็แย่อยู่แล้ว ให้อ่านโจทย์แล้วตอบ แม่เท่านั้นคือคำตอบ เมื่อไม่มีแม่ พ่อคือคนที่ติดต่อได้ โทรศัพท์เป็นไม่ยากสำหรับปารย์ แต่จะให้พ่อสอนภาษาอังกฤษผ่านโทรศัพท์ พ่อนึกถึงเทคโนโลยี 3G เลย มาซะทีสิ ต้องใช้แล้ว

...แม่เตรียมรับปัญหานี้ไว้แล้ว (ฉลาดจริง แฟนใคร) แม่ไปคุยกับป้าแต๋มก่อนไปทำงาน ขอให้ช่วยการบ้านปารย์ กรณีที่เป็นภาษาอังกฤษ ป้าแต๋มเพื่อนบ้านที่สนิทที่สุด แกเป็นอดีตคุณครู เพราะฉะนั้นไม่มีปัญหาสำหรับภาษาอังกฤษ ป.สอง ปารย์จึงต้องหอบการบ้านวิ่งไปวิ่งมา ด้วยความเข้าใจโลก

...พ่อกลับมาตอนเย็นวันศุกร์ ดูปารย์ก็มีความสุขกับการใช้ชีวิตแบบใหม่ พ่อเชื่อว่าปารย์จะสามารถใช้ชีวิตต่อไปในอนาคต ได้อย่างไม่ลำบากนัก เพราะปารย์เป็นพวก"ปรับตัว"ได้ซึ่งเป็นสิ่งที่พ่อหวังไว้แค่นั้นจริงๆ อย่างอื่นพ่อถือว่าเป็นกำไรชีวิตของปารย์เอง...

บ้านหอยทาก

2011-05-05T18:55:00.003+07:00

วันหยุด ฉัตรมงคลปีนี้ นอกจากปารย์ตื่นสายมากแล้ว ปารย์ยังมีไอเดียสร้างของเล่นอีกด้วย
ยังไงก็ดีกว่า ซื้อการ์ดล่ะ แม่มีหน้าที่รังสรรค์ จิตนาการของปารย์ให้เป็นความจริง

เริ่มจากกล่องกระดาษ ซึ่งแม่เก็บไว้เพื่อการนี้โดยเฉพาะ เรื่องออกแบบเป็นหน้าที่ของปารย์ เพราะอยู่ในหัวทั้งหมดแถมยังเอาออกมาไม่ได้ด้วยซิ บังเอิญ TPBS นำเสนอยังศิลปะทราย แม่ยุให้ปารย์เอาอย่าง ได้เลยงานศิลปะ ปารย์สู้ไหว

ผลงานสุดหรู

ทำบุญรับสงกรานต์

2011-04-12T15:00:00.002+07:00

เพื่อเป็นสิริมงคลแก่ชีวิต แม่ปารย์ลงทุนทำ ชูชิ ตักบาตรกับสามเณร ฤดูร้อน งานนี้ปารย์ช่วยเต็มที่

ทริปช่วยชาวใต้!!

2011-04-11T08:30:00.002+07:00

วันที่ 10 ที่ผ่านมา ชาวชมรมจักรยานสวนธน เค้าชวนกันเดิน วิ่ง ปั่น เพื่อรวบรวมเงิน ช่วยชาวใต้ที่น้ำท่วมกัน พ่อเห็นว่าใกล้บ้าน เลยชวนปารย์ ไปปั่นเล่นกับเค้า รู้ทั้งรู้ว่า ปารย์ปั่นไม่ทัน และไปไม่ถึง บางขุนเทียนที่เค้าจะไปกันหรอก

แต่เราก็ได้ออกตัวพร้อมเค้านะ!! สุดท้ายก็ไปกันแต่เราพ่อ แม่ ลูก สนุกไปอีกแบบ....

ให้พ่อนำ พ่อก็ไปเรื่อย ปารย์ เริ่มร้อน เริ่มบ่น แต่ก็ยังไหว...

รวมแล้วร่วม 10 กิโล ที่ปารย์ปั่นไป สุดยอดมาก พ่อในวัยเดียวกับปารย์ ยังไม่สามารถเลย แถมตกเย็น ยังว่ายน้ำต่ออีก
ไม่เหนื่อยก็ไม่ใช่คนแล้ว....หลับเป็นตายเลย ปารย์

วันนี้ ปารย์คงต้องกินโรตีแล้วล่ะ

2011-04-06T19:32:00.001+07:00

วันจักรี วันหยุด พ่อแม่ลูก อยู่บ้านดูโคนัน แม่ถามปารย์ว่าเที่ยงปารย์อยากกินอะไร
ปารย์ แจ้งว่า วันนี้ปารย์คงต้องกินโรตีแล้วล่ะ ไม่ได้กินนานมากแล้ว!!!

สรุปว่าเราจะไปกินโรตีโอ่งเป็นมื้อเที่ยงกัน พ่อถามปารย์ว่า ปารย์จะนั่ง ซ้อนพ่อ หรือปั่นไปเอง ปารย์แจ้งว่า ปั่นเอง พ่อถามย้ำว่าไหวเหรอไกลนะ ปารย์ยืนยัน

เราปั่นไปเรื่อยๆ ช้าๆ เป็นครั้งแรกที่ปารย์ ออกถนน ทางยาว เพราะปรกติ ก็แค่ จากบ้านเด็ก ข้ามมาซอยในบ้าน หรือแค่ไปคาร์ฟรูข้างหมู่บ้าน ก็ได้เหงื่อเหมือนกันสำหรับปารย์

กินโรตีเสร็จ ปั่นกลับกัน ไม่รู้ว่าเราจะลดโลกร้อนได้หรือเปล่า แต่ที่แน่ๆ เราร้อนก็แล้วล่ะ นึกว่า ทริปแรกของปารย์จะราบรื่น แต่...ก่อนเลยหน้าวัดทุ่งครุ เป็นเนินขึ้นสะพาน มีแม่ค้าส้มตำ เข็นรถลงสวนมา แม่ผ่านไปแล้ว แต่ปารย์ ไปเฉี่ยวเอากระติกข้าวเหนียว ผลคือ โครม... ปารย์ลงไปกอง แต่ก็สปริงตัวขึ้นมางงๆ อย่างรวดเร็ว นึกขึ้นได้ น้ำตาซึมๆ ทำท่าจะร้อง มีรอยถลอกที่นิ้วนิดหน่อย แต่ที่ตกใจมากกลายเป็นป้าแม่ค้า ที่นึกว่าตัวเองไปชนเด็กเข้า ถามแม่ปารย์ว่าจะคิดค่าเสียหายเท่าไร...ป้าคงโดนไถ่มาเยอะ (อุ๊บ!!)

โอ๋ กันพักนึง ก้ไปต่อได้ แต่ก็บ่นไปตลอดทางเหมือนกัน เอาน่าทริปแรก แค่นี้ขำๆ ดีกว่าพ่อตกน้ำเหม็นๆ ตั้งเยอะ

แขกของปารย์!!!

2011-04-05T10:11:00.003+07:00

หลังจากที่ปารย์ ได้มีโอกาส แวะไปเที่ยวบ้านลูกหมี เมื่อปีกลาย (แปลว่าจำไม่ได้แล้วว่าเมื่อไร) ปารย์ ก็อยากให้ลูกหมี ไปเที่ยวบ้านปารย์บ้าง อยากอวด สารพัดอย่าง ซ้อมระนาด เตรียมการแสดง ตีลังกา (พ่อเกรงว่า คอปารย์จะเคล็ดจะก่อนได้โชว์นะ)

ปารย์ กับแม่ เตรียมการ รับแขก 1 สัปดาห์ เต็ม เริ่มจากการจัดบ้าน กวาด เก็บ ทิ้ง (พ่อ กันอาณาเขตสุดชีวิต ยิ่งกว่า เขมรอีก เอ๊อ บล๊อกนี้ไม่ยุ่งการต่างประเทศนะพ่อ) ปัญหายังไม่จบ รถเรา เสร็จไม่ทันกำหนด แต่ก็ได้ปารย์อาสา เป็นผู้นำทางแม่ลูกหมีเอง มาจากสระว่ายน้ำ โรงเรียนอิสลาม พ่อปั่นจักรยาน ถึงพักใหญ่แล้ว ปารย์และคณะยังไม่มา แม่เกรงว่าปารย์จะพาหลงทาง เพราะปรกติ ขึ้นรถได้ปารย์ก็มักจะเข้าสู่โลกส่วนตัวเสมอ แต่มีเสียงแว่วๆ เย้ มากันถึงแล้ว

งานนี้ แม่โชว์ฝีมือ ชูชิ ของโปรดของครอบครัว แถมเมนูใหม่ เมียงไข่ (เป็นญาติ กับเมียงปลาทู แต่ใช้ไข่เป็นวัตถุสุกแทน ปลาทู เพราะปารย์โปรดปรานไข่มาก) ตบท้ายเมนูรับแขกด้วย น้ำตะลิงปลิงปั่น เสริมสุขภาพ อันนี้ ลูกหมีเพื่อนปารย์ ขอบาย ยอมแพ้ ปารย์เลยเหมาของเพื่อนสะ (ปารย์เคยยุให้แม่ปั่นน้ำ ตะลิงปลิง ขายด้วย ไม่ต้องบอกว่าอร่อยแค่ไหน)

ก่อนกลับลูกหมีได้ฝากความรักและคิดถึงไว้ให้ปารย์ อย่างสุดซึ่ง โดยการ กระจาย จิกซอ ภาพไดโนเสาร์ รวมกัน 4 ภาพ ให้ปารย์ ได้ทำไป บ่นไป (ไม่ได้นอน แน่ๆ เลยคืนนี้) บ่นจน พ่อกับแม่ ต้องช่วยปารย์ จนเสร็จ แม่ถามว่าแขกคนต่อไปของปารย์คือใคร ปารย์ตอบอย่างชัดถ้อยชัดคำว่า "ลูกหมี" อ้าวไม่คิดจะชวนคนอื่นอีกเหรอ เห็นเล่นกัน ว่ายน้ำกัน ตีกัน ยอกกัน นึกว่าจะเบื่อ...

แบ่งปัน

2011-02-27T11:39:00.004+07:00

ปารย์มีจักรยานตั้งแต่เล็กๆ เริ่มจาก 3 ล้อ จนโตขึ้นเป็นเจ้า Drago มังกรเหลือง (อิทธิพลจาก bakukan ใน TV)
ปารย์ โตเกิน 3 ล้อ แม่ปารย์ก็ยกจักรยานคันนั้นให้น้องไป
ถัดมาเป็น 4 ล้อ (เป็น 2 ล้อพยุง) LA Doramon สีฟ้าสวยใส ซึ่งกว่าปารย์จะเอา 2 ล้อพยุงออก เล่นเอาใส่เข้า ใส่ออกหลายรอบ ตลอดจนต้องใช้แรงใจจากเพื่อนๆ ในซอยเดียวกัน อย่างสุดแรง

จนมาถึงปารย์อยากปั่นกับพ่อกับแม่ พ่อก็หารางวัล เกรดบี ให้ปารย์ด้วย เจ้า Drago ที่ว่า แรกๆ ปารย์ก็พยายามพับโชว์ชาวบ้านอยู่บ่อยๆ ใครถามราคา ปารย์สาธยายหมด แม่ค้าบอกเท่าไร พ่อต่อเท่าไร (เฮ้อ จะบอกเค้าทำไม)

สักใหญ่เหมือนกัน ที่ LA Doramon จอดอย่างเหงาๆ อยู่หน้าบ้าน วันนี้ปารย์ตัดสินใจได้แล้ว ว่าจะยกให้น้อง ในงานทอดผ้าป่าโรงเรียน นพรัตน์อะไรหว่า หนองเสือ ปทุมธานี งานนี้เลยพวงจักรยานเก่าของพ่อไปอีกคัน

อย่างน้อยปารย์ก็รู้จัก สละ แบ่งปัน ของตัวเองให้คนอื่น...

กระทบเอว ทีมชาติ!!!

2011-02-09T11:10:00.005+07:00

พ่อว่าปารย์ ไม่ได้ชอบฟุตบอล เท่าไร หากเทียบกับว่ายน้ำแล้วคงไม่ต้องถามว่าชอบอะไร
ตอนเรียนปานตะวัน ก็ได้เป็นผู้รักษาประตู มาหนนึง จำได้ว่า ปารย์เล่าให้ฟังอยากออกรส บอลผ่านมาทางซ้ายที ทางขวาที ปารย์รับไม่ได้เลย...เหมือนจะสนุก

โชคดี..ตายงค์ของปารย์ ทำงานกับไทยน้ำทิพย์ ถามว่าอยากไปจูงนักฟุตบอลไหม๊ .... พ่อแม่ตัดสินใจให้เรียบร้อย ปารย์เลยได้มีโอกาส กระทบ ไหล่ (ไม่ถึง ได้แค่เอว) นักเตะ สโมสรชลบุรีเอฟซี ในนัดชิง ถ้วยพระราชทาน ก ปีนี้ และนั่งดูนัดนี้จนจบ โดยมีเกมส์ในเครื่อง ไอฟอน ของน้าเอ๋ เป็นเพื่อน ไปตลอด 90 นาที...

เห็นว่าสวยดี ไม่มีอะไร

2011-01-07T22:17:00.000+07:00

เกี่ยวข้าว ที่ไร่ดินดีใจ

2010-12-30T17:02:00.007+07:00

สี่เดือนผ่านไป ข้าวในนาของน้องขิงที่ปารย์ได้มีโอกาสไปโยนไว้ก็เติบโต ตกรวง โค้งเอน พร้อมเก็บเกี่ยว 27 พ.ย.แม่กับปารย์ก็อาศัยรถของน้าน้ำไปที่ไร่ดินดีใจด้วยความตื่นเต้น ก็นี่เป็นครั้งแรกทั้งของแม่และปารย์ที่จะได้มีโอกาสเกี่ยวข้าวนะ คราวนี้ไร่ดินดีใจจัดเป็นค่ายเกี่ยวข้าว มีเด็กๆที่ครอบครัวทำ Home school ปารย์เลยได้มีโอกาสเจอเพื่อนใหม่มากมาย ดีจัง

คุณกำพลสาธิตการเกี่ยวข้าว บนแปลงที่ปารย์ได้เคยไปโยนกล้าไว้ เราจะได้เกี่ยวข้าวในแปลงนี้แหละ

ตอนเห็นปารย์จับเคียว ความกังวลมันมากมาย กลัวปารย์พลาดเอาเคียวเกี่ยวพุงตัวเอง แต่คุณยายชาวนามืออาชีพก็พยายามสอนว่าต้องหันเคียวอย่างนี้นะ อย่างนี้นะ แล้วปารย์ก็ทำได้ อย่างที่เห็น ไม่น่าเชื่อว่าเหล่าชาวนามือสมัครเล่นก็สามารถเกี่ยวข้าวได้จนหมดแปลง งานนี้ไม่มีทำเล่น ทำจริงเสร็จจริง ก็ถ้าไม่เสร็จเจ้าของนาไม่ให้กินข้าวเย็นอะ

ข้าวเกี่ยวแล้วรอมัดรวมกัน

หมดแปลงแล้วจ้า

วันที่ 28 พ.ย.

เริ่มต้นงานด้วยการเตรียมเชือกมัดที่น่าจะทำจากต้นกกสองกำเล็กๆ มาต่อกัน มีชื่อเรียกว่าเท่ๆว่าคะแนก แม่แอบคิดว่าคำนี้มีความสัมพันธ์กับ connect ในภาษาอังกฤษหรือเปล่านะ

แล้วก็ถึงเวลาสาธิตการมัด และแบกฟ่อนข้าว
หลังการสาธิตสมาชิกก็แยกย้ายกันไปมัดฟ่อนข้าว และแบกไปใส่รถของน้องขิงเพื่อลำเลียงไปลานนวดข้าว

อ้าวช่วยกันลำเลียงไปไว้บนลานนวดข้าวที่เอามุ้งฟ้าปูรองไว้เรียบร้อยแล้ว

โอกาสดีอีกอย่างของปารย์คือ ไปเกี่ยวข้าวครั้งนี้มีคุณครูมืออาชีพจากโรงเรียนแสนสนุกไตรทักษะไปด้วย หลังจากแม่นกของน้องขิงนำขอขมาข้าวที่เราต้องเหยียบย้ำขณะฟาดข้าวให้ออกจากรวงแล้ว คุณครูนำเด็กๆ และพ่อแม่ทำกิจกรรมวงกลมที่อธิบายขั้นตอนในการทำนาตั้งแต่ต้นจนจบผ่านบทเพลง และท่าทาง เป็นวิธีการสอนที่น่าสนใจจริงๆ

ปารย์และเด็กๆทุกคนสังเกตุการณ์วิธีนวดข้าวอยู่สักพักก็เริ่มต้น นวดข้าวเองอย่างขมีขมัน

เมื่อเวลาผ่านไป ความสนใจเด็กๆเริ่มเปลี่ยนจากการนวดข้าวมาเป็นกระโดด โลดเต้น

ส่วนบรรดาแม่ๆก็มีกิจกรรมทำตุ๊กตาจากฟางข้าว แน่นอนบทบาทการนวดข้าวในตอนท้ายๆก่อนอาหารกลางวันก็ต้องตกเป็นของพ่อๆทั้งหลายอย่างไม่มีทางเลี่ยง ไม่เสร็จไม่ได้กินข้าวกลางวันนะค่ะ
หลังอาหารพวกเราได้มีโอกาสสีข้าวที่เราเกี่ยว แล้วได้ข้าวที่เราเกี่ยวกลับบ้านไปหุงกินครอบครัวละ 1 กก. กว่าแม่จะได้เล่าเรื่องนี้ข้าวใหม่ที่เอามาจากบ้านน้องขิงก็หมดไปเรียบร้อยแล้ว ได้กินข้าวที่โยนเอง เกี่ยวเอง นวดเอง สีเอง มันสุขใจดีจริงๆ ขอบคุณแม่นก พ่อกำพลของน้องขิง และน้าน้ำของปารย์ที่ให้เราแม่ลูกได้มีโอกาสดีๆนี้นี้

คริสมาสต์ 2010

2010-12-23T05:41:00.005+07:00

คนเรารักกันยาก 2010

ปารย์ไปช่วยโค้ก บูรณะหลังน้ำท่วม

2010-12-18T20:39:00.002+07:00

...ตายงค์ ชวนปารย์ ไปช่วยน้ำท่วม ที่อยุธยา นอกจากทำก๋วยเตี๋ยวแล้ว ยังมีไข่พะโล้ และช่วยทาสีรั้วโรงเรียนด้วยครับ...

International bangkok street show 2010

2010-12-17T07:20:00.001+07:00

ปารย์ ไปทันวันสุดท้าย ก็ยังสนุกตามแบบฉบับ Street show

งานแต่ง อาลัก

2010-12-02T17:24:00.000+07:00

ปารย์ ไปเป็น เจ้าภาพร่วม...

ไดโนเฟสติวัล

2010-12-02T17:19:00.002+07:00

งานนี้พลาดไม่ได้ เตรียมตัวกันเป็นปี
ลงทุนเป็นลูกค้าของ ธนชาติ

ปารย์จะดู

2010-11-03T06:32:00.004+07:00

เช้าวันที่นาฬิกาหยุดเดิน

พ่อ>> ปารย์เดี๋ยวพ่อหาถ่านใส่นาฬิกาก่อน ปารย์ไปกินข้าวให้เสร็จ

ปารย์>> ปารย์จะดู เพราะเดี๋ยวพอพ่อตาย ปารย์จะได้ทำได้

พ่อ>> !!!!

เรือใบ sagres

2010-10-11T21:33:00.006+07:00

วันที่ 10 เดือน 10 ปี 10
เรือใบฝึกนักเรียนนายเรือ Sagres จาก โปรตุเกส มาฉลองความสัมพันธ์สยาม-โปรตุกีส กี่ปีก็ไม่รู้จำไม่ได้

ไม่มีคำบรรยายใดๆ...

รายการบ้านศิลปะ

2010-10-02T09:24:00.001+07:00

"ผมแกละ" เป็นไงพ่อ???

2010-09-08T13:56:00.003+07:00

ค่ำวันที่ปารย์ต้องนั่งทำการบ้านกับพ่อ ขณะที่ปารย์ทำอย่างตั้งใจ พ่อก็เล่น Net อย่างตั้งใจ มีคำถามลอยมาจากปารย์ "ผมแกละ มันเป็นยังไงพ่อ??"

พ่อก็วิญญาณอาจารย์ เข้าสิง อธิบาย เป็นวรรค เป็นเวร "ที่มันแต่ผม อยู่ข้างๆ ตรงกลางไม่มี ส่วนใหญ่เป็นเด็กผู้ชาย....."

ปารย์ "เออ มันไม่แปลกๆ เหรอ ไม่มีผมอยู่ตรงกลาง ร้อนแย่"

พ่อพยายามต่อ "สมัยก่อนเด็กผู้ชาย ส่วนใหญ่ก็มีผมแกละกัน"

ปารย์แทรก "ปารย์มีไหม๊??"

พ่อตอบ "ไม่ปารย์ ไม่มี"

ปารย์ร้อง "อ้าว ทำไมไม่มี"

แล้วก็ร้องว่า "อ้อ อย่างนี้ใช่ไหม๊" พร้อมหยิบกระดาษ มาวาดเด็กผมแกละ ลงไป หันมาถาม "ใช่ไหม๊" "อือ" พ่อตอบ แล้วปารย์ก็ วาดคนที่สอง คนที่สาม คนที่สี่

พร้อมอธิบายว่า "คนนี้ ผมแกละ ส่วนผู้ชายผมที่เป็นแบบนี้ อันนี้เป็นผู้หญิง อ้อ ผู้หญิง มีผมจุกด้วยนะ"

ปารย์ พาแม่ไปเที่ยว วันแม่!!!

2010-08-25T06:04:00.006+07:00

แม่ของแม่ก็ไปด้วย...แถวหาดเจ้าหลาว

พ่อไปเป็นเพื่อนแม่...แหลมเสด็จ เออ แล้วแม่ล่ะ ไมเห็นรูปเลย

นี่ไงแม่...

เราไปที่นี่ด้วย แต่...ปิดเตรียมรับวันแม่ อ้าว...

วันที่พ่อป่วย

2010-08-03T16:55:00.004+07:00

พ่อตัดสินใจนอนอยู่ชั้นล่าง เพราะกลัวไข้ จะไปติดปารย์กับแม่ ปารย์ก็พยายามบอกว่าพ่อเป็น ไข้หวัดสองพันเก้า แต่ปีนี้สองพันสิบแล้ว พ่อก็ต้องเป็นไข้หวัดสองพันสิบ ขณะหลับๆ ตื่นๆ ก่อนปารย์กับแม่จะขึ้นนอน ปารย์ขออนุญาตแม่ สักครู่ แล้วสิ่งที่วางไว้ข้างๆ พ่อพร้อมกับกำไล "1 ล้านกล้าถวายพ่อ" ที่พ่อหวงทับไว้ คือ

แม่บอกว่า ปารย์ จัดการเองอย่างรวดเร็ว ราวกับว่า เพิ่งจะนึกขึ้นได้ ถามตัวสะกดแม่ อย่างรีบรอน จัดแจงตำแหน่งที่วาง ก่อนขึ้นนอนในนาทีสุดท้าย

แม้บ้านเราจะไม่มีอะไร อะไร อีกหลายอย่าง แต่พ่อก็มีความสุขมากที่มีบ้านเรา มี "ปารย์"
เออ เจาะเลือดแล้ว ไม่มีเชื้อ ไข้เลือดออก คืนนี้นอนห้องแอร์ดีกว่า มันร้อนเหมือนกันนะเนี้ย...

ปารย์ทำนา "โยน"

2010-07-20T07:35:00.017+07:00

งานนี้เป็นการชวนเด็กกรุงเทพ โดยกำเนิด ไปรู้จักข้าว ที่เรากินกันทุกวัน โดย น้าน้ำเพื่อนแม่ ลงทุนเป็นสารถี ขับไปถึงจังหวัดอุทัยธานี เพื่อทำนา ทุกคนที่นี่ ทำนาอย่าง "แหงนดูฟ้า ท้าแรงโลก" เป็นยังไง ไปดูรูปกัน

ขอย้ำ เด็กกรุงเทพครับ

ช่วยกันขนก่อนนะ

ยังไม่เหนื่อยครับ แฮก แฮกๆๆ

ต้องเตรียมนากันก่อน (อ้าวตรงนั้น มันนาที่ไหน)

ขบวณการ"เด็กโยนกล้า"

ต้องโยนขึ้นไป แล้วให้มันตกลงมานะครับ อย่างนี้ เป็นต้น (ต้องเป็นต้นนะครับ)

โยนอย่างนี้ นะครับ เข้าใจไหมครับ (โอ๊ย หัว)

แถวหน้ากระดาน พร้อม

อ้าว แล้วสองตัวนั้น อะไรนะ

อย่างนี้ ปารย์ ทำได้

ทนไม่ได้แล้ว

ปารย์ ระวังหัวลูก

มันต้องไถนา ไปอย่างนี้ซิ

เย้ เสร็จงานแล้ว ฉลองกันหน่อย หายเหนื่อยเลย

โลกของปารย์

2010-07-01T15:54:00.002+07:00

ถึงปารย์ จะมีเวลาน้อย ที่จะเล่นอะไร ในบ้าน (กิจกรรมนอกบ้าน เอาเวลาปารย์ไปหมด) แต่ไม่วายปารย์ยัง เจียดเวลา ทำในสิ่งที่วางแผนไว้นานแล้ว คือ "สร้างโลก" ปารย์รบเร้าแม่อยู่หลายเพลา จนค่อยๆ เป็นรูปร่าง "โลกของปารย์" ขึ้นมาด้วยวัสดุ แถวนั้นแหละ

ไป!! ไปไหนไปกัน

2010-06-26T07:43:00.004+07:00

ตั้งแต่ปารย์ ขึ้น ป.หนึ่ง โรงเรียนใหม่ มีงานที่ต้องมานั่งทำ เยอะมาก เรียกว่า การบ้านสี่วิชาทุกวัน คณิตศาสตร์ ไทย สังคม ท่องศัพท์ ปารย์เริ่มทำการบ้านสักประมาณ หนึ่งทุ่มนิดหน่อย คือว่ากลับมาถึงบ้านขอไปเยี่ยมเพื่อน ๆ ที่คิดถึงหน่อยเป็นกิจวัตรประจำวัน กว่าจะทำการบ้านเสร็จก็โน้น สามทุ่ม หมดเวลา ต้องนอนแล้ว

ช่วงนี้แม่ต้องทำงานต่างจังหวัด เหลือปารย์อยู่กับพ่อ รักกันบ้าง ทะเลาะกันบ้างตามประสาผู้ชายดูบอลกับผู้ชายยังไม่ดูบอล แต่วันศุกร์พ่อต้องไปทำงานต่างจังหวัดเหมือนกัน ปารย์เลยจำเป็นต้องไปอยู่กับยายชั่วคราว เหมือนจะเข้าใจกันดีแล้ว แต่ขณะนั่งรถออกจากโรงเรียน ปารย์ก็ถามพ่อว่า "พ่อจะทิ้งลูกไปทำงานต่างจังหวัดเหมือนแม่เหรอ" งานนี้พ่อเครียด ถามกลับไปว่า "ปารย์จะไปกับพ่อไหม๊ล่ะ แต่มันไกลนะ" ในใจคิดว่ายังไง ปารย์ก็ติดยาย เป็นตังเม คงไม่ยอมไปหรอก ปารย์ถามกลับมาว่า "ไปได้ เหรอ" เออเอาแล้วไง เป็นพ่อต้องรักษาคำพูดไว้ก่อน ตอบกลับไปว่า "ได้ซิ ถ้าปารย์ไม่ดิ้อ และนั่งอยู่คนเดียวได้ ตอนพ่อทำงาน" เป็นไง เงื่อนไขเยอะไหม๊ ปารย์ตอบกลับ "ก็ได้" พ่อกลับว่า "แปลว่าอะไร ก็ได้ ไปกับพ่อหรือไปหายาย" ปารย์ตอบอย่างเสียงดังฟ้งชัดว่า "ไปกับพ่อ" "งั้นก็ OK เราค่อยไปหาอะไรกินกันข้างหน้า"

ลูกเสือพร้อม \/

2010-05-25T14:08:00.003+07:00

...เปิดเทอมใหม่นี้ ปารย์ย้ายไปขึ้น ป.1 โรงเรียนสารสาสน์วิเทศศึกษา อะไรๆ ก็ใหม่ ไปหมด จากชุดอนุบาลที่บางคนบอกมาคล้ายชุดนอน มาเป็นประถมที่ พ่อว่าคล้ายชุดเที่ยว!!!

...วันพฤหัสบดีนี้ (19 พ.ค. 53) เป็นพฤหัสแรก มีโปรแกรม เรียนลูกเสือ!!! ปารย์บอกว่าต้องแต่งชุดลูกเสือด้วย ลูกเสือ ป.1 เป็นลูกเสือสำรอง พ่อจำไม่ได้แล้ว มันต้องมีอะไรบ้าง แต่ดูมันขาดๆ อะไรไป ปารย์บอก อ้อ ยังไม่ได้ใส่รองเท้า เออใช่

...รถโรงเรียนโทรแจ้งว่า โรงเรียนปิด 2 วันครับ เพราะ เสธไก่อูบอกว่า โรงเรียนในกรุงเทพ น่าจะปิด อ้าว เมื่อวาน ชาวบ้านเค้าหยุด ปารย์ยังต้องไปเรียน อยู่เลย ถอดๆ เก็บไว้ใส่ใหม่ พฤหัสหน้า ปารย์

ไดโนเสาร์ทัวร์(2)

2010-05-25T08:56:00.006+07:00

ตามความเดิมตอนที่แล้ว...(นาน ลืมไปแล้ว)...ไปทัวร์ไดโนเสาร์คราวนี้ ปารย์ไม่ได้ไปแค่ครอบครัวเดียว มีลูกของน้าของแม่แต่อ่อนกว่าปารย์ไปแล้ว (อย่าไปสรุปเลยว่าเด็กสองคนนี้ เกี่ยวข้องกันยังไง ชื่อเตเต้ เขียนถูกไหม๊ แม่ปารย์เรียกแม่เตเต้ว่าน้า ปารย์เรียกแม่เตเต้ว่าป้า เท่ดี)

...เรานัดกันที่โคราช ที่พิพิธภัณฑ์ไม้กลายเป็นหิน พักที่เมืองขอนแก่น ช่วงที่ไปขอนแก่นคึกคักมาก เพราะเป็นช่วงสอบเข้า ม.ขอนแก่น และไปต่อที่ศรีเวียง ภูเวียง เรียกว่ามีไดโนเสาร์ อยู่ซอกไหน ไปหมด มีผิดหวังบ้าง ทำไม มันไม่ขยับ (โฆษณาเอาไว้เยอะ) มีแค่นี้เหรอ (ครับขุดมาโชว์เท่านี้)

...เนื่องจากทั้งสองคนเป็นคอไดโนเสาร์เหมือนกัน เรียกว่า วันๆ ไม่คิดจะเล่นเป็นอย่างอื่น จองกันเป็นตัวนี้ ตัวนั้น งอนกันก็บ่อยเพราะ แย่งกันจองต้องมีกรรมการไดโน คอยจัดระบบการจอง

...หมดโปรแกรมที่ขอนแก่น ปารย์ยังไม่อิ่มกับไดโนเสาร์ เพราะเคยไปทัวร์กาฬสินธ์ไดโนเสาร์ เมื่อหลายปีก่อน อยากไปอีก เราเลยขอแยกตัวจากคณะเตเต้ ไปเยี่ยมพิพิธภัณฑ์สิรินธรต่อ ให้เสร็จสิ้นภารกิจ

...ที่แปลกใจมากก็คือ ปารย์ ทำเหมือนไม่เคยมาที่นี่เลย อ้าวคราวที่แล้ว เราพาเด็กคนไหนมานอนค้างเพื่อดูไดโนเสาร์ล่ะ

ทัวร์ไดโนเสาร์ # ไม้กลายเป็นหิน

2010-04-04T12:49:00.006+07:00

...เป็นธรรมเนียมปฏิบัติ ในการออกเดินทาง เพื่อทบทวนความรู้ด้าน "บรรพชีวิน" โดยเฉพาะ ไดโนเสาร์ของปารย์ ปีนี้ แม่เป็นคนวางแผน การเดินทาง ให้ปารย์ได้ดิ่มด่ำกับ ชีวิตโลกดึกดำบรรพ์ ที่แรกที่แวะก็เป็น พิภิธพันธ์ไม้กลายเป็นหิน ของกรมธรณีวิทยา ที่ร่วมงานกับ ราชฎัชโคราช (ข้ออภัยหากเขียนผิด ซึ่งยินยันว่า ผิด)

...หิน ที่มาจากไม้ เรียกว่า เป็นกองกอง ก็ว่าได้ (กรมป่าไม้ไม่สนบ้างเหรอ) ด้านในก็จัดเป็นโซน ๆ 3 โซน เอาเป็นว่า เป็นแหล่งความรู้ชั้นดี และ บรรยากาศสบายๆ ที่แนะนำ ไว้ อีกทีหนึ่งว่า ควรแวะไปเยี่ยมกันหน่อยครับ

ไม่ได้มีเฉพาะไม้กลายเป็นหินนะครับ

อีกรูปหนึ่ง กับกระดูกของ ภูเวียงโกซอรัส สิรินธรเน

แค่ครึ่งวันคงไม่พอ เอาไว้มาใหม่นะครับ

กะปิก็เคยกิน กระบี่ก็เคยไป...2

2010-03-23T23:28:00.014+07:00

ว้นที่สองที่กระบี่ พ่อแยกไปทำงาน เราสองคนแม่ลูกก็ติดต่อทัวร์ของ Krabi Sea Cave ไปพายเรือคะยักกัน แม่พายไม่เป็นหรอกแต่อยากทำมานานแล้ว

จุดหมายเราที่นี่เลย

แม่พายที่หัวเรือ มัคคุเทศก์อัทยาศัยดีพายอยู่ท้ายเรือ ส่วนปารย์นั่งกลางเอามือราน้ำครับผม

บรรยากาศภูเขาหินปูน ชวนให้มองแล้วผสมจินตนาการเข้าไปให้มองเป็นสัตว์ชนิดต่างๆ สลับกับต้นไม้เขียวๆผ่อนคลายสบายตา โอยปารย์ แม่ชักเมื่อยแขน

เออ!ถึงทางเขาถ้ำรอดแล้ว ปารย์บอกมืดจังแม่ ถ้ำไม่ลึกมากพายเรือแป๊บเดียวก็ออกมาถึงอีกฝั่ง ได้พักแล้วครับ

ถ้ำนี้ถ้าน้ำขึ้นก็ไม่สามารถพายเรือลอดไปได้ ข้างในมีลักษณะเป็นแอ่งน้ำในหุบเขา

พักกินข้าวกลางวันที่ท่าเรือ โอะ มีปลาเสือพ่นน้ำด้วยปารย์ ปารย์มัวดูกุ้ง หอย ปู ปลา จนไม่อยากกินข้าวกลางวันเลย หละ

อะต้องวาดรูปเอาไว้สักหน่อยว่าเจอตัวอะไรบ้าง

หลังเพิ่มพลังและพักแขน เราก็ไปพายเรือกันต่อ แล้วเราก็ได้มาเยือนถ้ำผีหัวโต

รูปบนป้ายข้อมูลสถานที่นั่นแหละเจ้าของชื่อถ้ำ

พอมัคคุเทศก์ชี้ให้ดูบนเพดานถ้ำ แม่ถึงกับอึ้งเล็กน้อย ไม่คิดว่ามันจะเห็นชัดเจนขนาดนี้ ก็ในป้ายบอกว่า 3000 ปีมาแล้วนี่นา

ระหว่างทางเดินไปก็มีภาพเขียนสี บนผนังบ้าง บนเพดานบ้าง ชัดบ้าง ไม่ชัดบ้าง ส่วนใหญ่จะเป็นภาพสัตว์

แต่ปารย์ดูจะสนใจกับการปีนป่่ายมากกว่า

โหเสื้อแม่เขียวกว่าใบไม้ซะอีกอะ

วันที่ สาม ลงทะเลกันจ้า
สองแม่ลูกซื้อทัวร์ทะเลกระบี่ แม่เลือกไปเรือเร็ว แบบทัวร์คนเวลาน้อย แล้วก็มารู้สึกในภายหลังว่าอาจไม่เหมาะกับคนชีวิตเดินช้าอย่าเราสองคน แต่อย่างไรก็ตามทะเลสวยๆ ที่กระบี่ก็ทำให้เราลืมๆเรื่องไม่ชอบใจ มามีความสุขกับภาพสวยๆที่เห็น

เห็นเกาะไก่อยู่ลิบๆ

ผู้คนมากมาย กับทรายขาว ที่อ่าวมาหยา

หลบจากหาดทรายที่ผู้คนมากมาย มาเล่นน้ำดีกว่า แต่เร็วก็จอดกันซะเต็มพื้นที่แคบๆ หน้าอ่าว

ไปหละ หนีไปเกาะอื่นดีกว่า

เอเรือเล็กๆ แบบนี้น่าจะเหมาะกับเรามากกว่าไหมปารย์ ส่วนภาพข้างล่างนี้ถือเป็น Highlight ของเราสองคนแม่ลูกเลย เป็นที่เกาะไผ่ มีปลาสลิดหินบั้งเหลืองมากมาย มากมายจ้า
ปารย์สนุกมากๆ มากๆกับการแหวกว่ายกลางฝูงปลา

วันที่ สี่ ทัวร์ทางบกกันบ้างดีกว่า
จุดหมายแรกน้ำตกร้อน

อุ่นกำลังดี เพิ่งเคยเจอ อยากจะแช่อยู่ทั้งวัน แถมมีอาหารตาเพลินมาก เพลินจนปารย์ลื่นตกชั้นเลยอะ

ต่อมาเป็นสระมรกต สวยสมคำร่ำลือจริงๆ สมชื่อมรกต นึกถึงเรื่องกินรี 7 พี่น้องลงมาเล่นน้ำในสระนี้ โอ๋น่าจะงามแท้ แต่ที่แน่ๆ เด็กๆ สนุกมากมาก

ปิดท้ายทัวร์ที่วัดถ้ำเสือ ปารย์เลยต้องวาดลีลาซะหน่อย

ต้นตะโกใหญ่มากกกก

ตกเย็นเดินไปกินข้าวกัน เห็นเสาไฟแล้วเกิดอาการอยากถ่ายภาพขึ้นมาทันที

หลังอาหารได้มีโอกาสชมการเล่น พารามอเตอร์ ให้ตื่นเต้นเล่น

อยากไปกระบี่อีกจัง

กะปิก็เคยกิน กระบี่ก็เคยไป...1

2010-03-23T22:53:00.005+07:00

ขอยืมเอาท่อนนึงของเพลงในงานแสดงสดคุณพระช่วยมาเป็นหัวเรื่องหน่อย ก็มันเข้ากันจริงๆกับเรื่องของปารย์ในช่วงเดือนพ.ย.ปีที่แล้ว แหะๆ แม่ติดค้างข้ามปีเลย แต่ถ้าจะปล่อยให้เรื่องนี้มันเลยผ่านไปหละก็น่าเสียดาย ใช่ไหมปารย์

เริ่มจากการเดินทางที่พิเศษหน่อย พ่อไปทำงานที่กระบี่ แม่กับปารย์ตามไปเที่ยว ปารย์หอบหิ้วเอาฟอสซิลลูกไดโนเสาร์ไปด้วยราวกับสัตว์เลี้ยงมีชีวิต จนพนักงาน Check in ต้องถามว่านั่นอะไรครับ

ในห่อผ้านั่นแหละฟอสซิล(ดินเผา)เจ้าปัญหา

นั่งอ่านสูจิบัตรละครเวทีไดโนเสาร์ที่เพิ่งไปดูมา

ระหว่างเดินสำรวจเส้นทางรอบๆ โรงแรมที่พักก็เจอหลักให้ข้อมูลนักท่องเที่ยวเท่ๆ อย่างนี้ก็ต้องถ่ายรูปไว้เป็นที่ระลึกกันหน่อย

พ่อไปทำงาน ช่วงเดียวกับกระบี่มีงานใหญ่เพื่อเปิดฤดูท่องเที่ยวพอดี ปารย์กับแม่เลยได้เดินเที่ยวงาน แวะกินของอร่อยจากชุมชนต่างๆทั้งในกระบี่และจังหวัดใกล้เคียง

ในงานมีการแข่งขันตะกร้อลอดบ่วง ที่ไม่ค่อยมีให้เห็นในกรุงเทพให้ดูด้วยจ้า

พ่อบอกว่า ปารย์นอนร้องไห้

2010-03-12T23:26:00.005+07:00

ก่อนวันงาน "ร้อยใจสายใยรัก" ที่สำหรับเด็กอนุบาล 3 แล้วถือว่าเป็นวันจบการศึกษา และได้เวลาที่จะแยกย้ายกันไปเรียนในโรงเรียนใหม่ พ่อเล่าให้แม่ฟังว่า ปารย์ตื่นขึ้นมาตอนกลางคืนแล้วร้องไห้

พ่อถามว่า...ปารย์เป็นอะไรลูก
ปารย์...ปารย์คิดถึงเพื่อน
พ่อ...พรุ่งนี้ก็เจอเพื่อนนี่ลูก
ปารย์...ก็ปารย์จะไปโรงเรียนใหม่แล้ว ปารย์จะไม่เจอเพื่อนแล้ว
พ่อ...ปารย์คิดถึง ปารย์ก็ไปหาเพื่อนสิ
ปารย์...ปารย์จะไปได้ยังไงหละ
พ่อ...อึ้ง
ปารย์...ร้องไห้ แล้วหลับต่อ

แม่ก็คิดไม่ถึงเหมือนกันว่า เด็กๆ เขาจะออกอาการแบบนี้ อาจเป็นเพราะเครียดกับการเปลี่ยนแปลง แต่แม่ก็ถือว่าเป็นอีกแบบฝึกหัดหนึ่งของปารย์ ที่จะเรียนรู้เรื่องการเปลี่ยนแปลง

มาดูรูปกันดีกว่า รูปที่เป็นตัวแทนของวันที่ผ่านมาของปารย์ไงครับ

จากซ้าย.. แบงค์ ไข่มุก กิจ ปารย์ และ พีท

ปารย์ นานะ และไข่มุก

ปารย์กับซุ้มลูกโป่่ง ที่ผู้ปกครองอ.3 ร่วมมือกันทำ

ปารย์กับซุ้มผ้า น่ารัก

กับภาพกิจกรรมในวันวาน

ปารย์กับของขวัญแทนคำขอบคุณ ที่แม่กับปารย์ช่วยกันทำเตรียมให้กับคุณครูในวันร้อยใจสายฝยรัก ปารย์ขอให้แม่ซื้อหนังสือวิธีพับผ้าขนหนูให้เป็นสัตว์ต่างๆมามากกว่าปี ได้เวลาใช้งานซะที
ปารย์กระตือรือร้นช่วยแม่ทำมาก แม่มีหน้าที่ม้วน พับ และเย็บ ส่วนปารย์มีหน้าที่วาดตา ตบแต่งให้ผ้าขนหนูดูเหมือนสัตว์มากขึ้น รวมทั้งเลือกสัตว์ชนิดต่างๆให้กับคุณครูแต่ละคน แม่ก็หวังว่าของขวัญนี้จะถูกใจคุณครู น่ารักยามมอบให้ ใช้งานได้เมื่อแกะด้ายออก นะค่ะ

ปารย์รับปริญญา !!!

2010-03-06T10:03:00.003+07:00

...ตั้งใจว่า จะให้แม่เป็นคนเล่า แต่ดูแล้ว ก็ยุ่งพอกัน เอาเป็นแจ้งข่าวสั้น ประกอบภาพไปก่อน

ข่าวเป็น ปารย์เรียนจบ ชั้นสูงสุด ของโรงเรียนอนุบาลปานตะวันแล้ว 4 ปี แรกของการเป็นนักเรียน 4 ปีแรก ที่ต้องทำหน้าที่ เหมือนเด็กไทย คนอื่นๆ (บางคนเค้าไม่เรียนอนุบาล กันนะพ่อ เออเอาเถอะ ดีกว่าให้ TV เลี้ยงอยู่ที่บ้าน)

วันสำเร็จการศึกษา ได้รับเกียติ จากผู้อำนวยการโรงเรียน มามอบใบประกาศนียบัตร (ลองแกไม่มา ก็แปลกแล้ว) และกล่าวอวยพรพร้อมทั้งให้โอวาท บัณฑิตใหม่ "พึ่งกระทำตนให้เป็นประโยชน์แก่ชาติ บ้านเมือง" (ไม่ใช่!!) จังหวะนั้น ไม่เห็นมีเด็กคนไหน มองแกเลย)เอาเป็น เวอร์ชั่นเต็มรอ แม่ปารย์ ว่างกันแล้วกัน

ชีวิตคือการเรียนรู้นะ

2010-02-07T23:59:00.007+07:00

เรียนรู้ที่จะจัดการกับขยะในบ้านให้มีปริมาณน้อยที่สุด เท่าที่จะทำได้ด้วยการคัดแยก และนำมาขายอย่างนี้ ปารย์ทิ้งขยะได้ถูกถังเสมอ อะไรที่เป็นขยะ recycle ก็เก็บถูกที่ แม่ปลื้มมากเพราะตั้งใจจะฝึกให้ปารย์มีหัวใจสีเขียว
ส่วนเจ้านี่ไม่ได้ตั้งใจจะบอกว่าปารย์ชอบกิน กลูลิโก๊ะหรอกนะ แต่อยากบันทึกไว้ว่า มีอยู่วันหนึ่งปารย์มีเจ้ากล่องเปล่าอันนี้ใส่กระเป๋ากลับมาจากโรงเรียนด้วย สอบถามได้ความว่า น้อง อ.1 ที่นั่งรถโรงเรียนด้วยกันเขากินหมดแล้ว เขาไม่เอากล่องปารย์เลยเก็บกลับมาให้แม่ขาย เหอ เหอ แจ๋วจริงลูกเรา

ต่อมาก็เรียนรู้ที่จะทำของเล่นเอง อันนี้เป็นหน้าที่ของพ่อที่อยากจะแก้นิสัยขยันซื้อของเล่นของปารย์ด้วยการฝึกให้ปารย์ทำของเล่นเอง นอกจากของเล่นที่ทำจากกระดาษทั้งหลายของปารย์แล้ว พ่อลงทุนซื้อ(ซื้ออีกแล้ว)ชิ้นสวนพร้อมมอเตอร์มาให้ปารย์ประกอบเจ้าไดโนเสาร์เดินได้ ปารย์ก็ตั้งใจประกอบดีนะ ใช้เวลาสองวันหลังทำการบ้านเสร็จมาทำ แล้ววันต่อมาปารย์ก็หอบหิ้วไปอวดน้องทีที ราวกับป็นหน้าที่เลยอะ

เรียนรู้ที่จะต้องซ้อม ซ้อม และซ้อม

เรียนรู้ที่จะแสดง

เรียนรู้ที่จะต้องรอ

เรียนรู้ที่จะแปลอักษร เออดูออกปะว่า เด็กๆนั่งกันเป็นตัวอักษร LONG LIVE THE KING

และเรียนรู้ที่จะเป็นดาราหน้ากล้อง

ขอบคุณทุกท่านที่เปิดโอกาสให้ปารยืได้เรียนรู้

วันปีใหม่เด็กหรือเปล่า!!

2010-01-14T09:57:00.005+07:00

...บ้านตายง ที่บางพลัด จัดงานวันปีใหม่เด็ก...
ช่างมันเถอะ จะเป็นวันอะไร เอาเป็นวัน ของขวัญ ไม่น้อยกว่า 100 บาท ห่อมา จัดอาหารที่อยากกิน มาด้วย ห้าโมงเย็น
เด็กๆ เตรียมการแสดงด้วย มีรางวัล

...ดูจะเป็นวันที่เด็กสนุกกันอีกครั้ง น้าเอ๋ น้าตั๊ก จัดสถานที่ ให้ยั่วยวนใจ ในการแสดงได้ดี ของขวัญทยอย มาลงทะเบียนเรื่อยๆ

...ปารย์อยากเล่น โดเรมอน ซื้อสองอันนะพ่อ โอ้ยทำไมต้องซื้อสองอัน แพงด้วย (พ่องก โดยนิสัย) ก็ปารย์ห่อของขวัญจับฉลากอันหนึ่ง แล้วก็เอาไว้เล่นอันหนึ่ง แต่พ่อว่า ปารย์เอาอันหนึ่งไปห่อของขวัญ แล้วใครที่บ้านยายจับได้ปารย์ก็ขอซิ (พ่อเสนอไอเดีย ที่คิดว่าเยี่ยมที่สุด ลดได้ตั้งอันหนึ่งกว่าร้อยบาท) ปารย์นับดูซิ มียาย ยายทวด แม่ น้าปุ๊ก น้าปุ๋ย แล้วยังมีปารย์อีก ตั้งหกคน ไม่หนีไปไหนอยู่แล้ว เออจริงด้วย ปารย์คล้อยตาม

...ว่าแต่ปารย์แสดงอะไร ปารย์จะเต้น อ้าว แล้วปารย์เอาเมโลเดียนมาทำไม ก็ได้ ก็ได้ เป่า When the sent ก็แล้วกัน (เหมือนพยายามเอาใจ)

ญาติ ๆ ปารย์ ก็สนุก อย่างเมามัน

เอาอีก

...ถึงเวลาจับฉลาก ปารย์ ได้จับเป็นคนแรก ไม่ใช่ว่าเก่ง อะไรหรอก เพราะมาลงทะเบียนเป็นคนแรก จับได้.......ของยาย พ่อปารย์อยากได้โดเรมอน เออน่า เดี๋ยวแม่เอย ยายเอย ยายทวดเอย หรือน้าสองน้า เค้าก็จับให้ปารย์เองแหละ พ่อยังยืนยัน

เฮ เฮ เฮ แต่ละครั้งที่จับรางวัล น้าปุ๊กจับได้ของตัวเอง แม่ได้ของยายตา ยายได้ของนุ๊ก น้าปุ๋ยได้ของใครว้า สุดท้ายในบ้านไม่มีใครได้ โดเรมอน......

ยายทวด..หนู จับได้ของปารย์.......พ่อปารย์อยากได้โดเรมอน....งั๊นปารย์ก็เอาไข่ไปแลกซิ ไม่เอา ปารย์อยากได้โดเรมอนเอง เหอ!! อะไรที่ว่าง่าย มันก็ไม่เป็นใจอย่างนี้แหละกลับบ้านกันเถอะ แต่พ่อปารย์อยากได้โดเรมอน....

ถัดมาก็เป็นงานวันเด็ก!!!

2010-01-14T09:20:00.009+07:00

...พ่อทุเลา จากการเครียด ก็ลุย post ใหญ่
ต่อจากปีใหม่ ไปสองสัปดาห์ งานวันเด็ก ที่เป็นเรื่องใหญ่ของเด็ก ๆ
ปารย์ ไปไหนดี? ปารย์ไม่รู้ (เป็นคำตอบที่ถูกตั้งโปรแกรมอัตโนมัติ ในกรณีที่ ข้อมูล online มาไม่ทัน ประมาณว่า อะไรเหรอ!! ใครก็ได้ขอ service pack update โปรแกรมนี้ที)

...แม่จะพาปารย์ไปแจกของขวัญ...ไปไหน!!! แจกของขวัญ... วันเด็กให้เด็กแจกของขวัญ!!! พ่ออย่ามามั่ว (อีกหนึ่งคำตอบ ที่ไวรัส ฝั่งไว้ แก้ไม่หายด้วย Antivirus)

...เอาน่าไปเถอะ ใกล้ดี กรมอู่ทหารเรือป้อมพระจุลฯ ไกลจากที่ทำงานแม่ 3 นาที

...แจกหมด จบกัน ปารย์ไม่ได้อะไรเลย เกือบเสียฝัน คือฝันว่าจะได้ของขวัญกับเค้าบ้าง แจกไปจนหมด...
ไปดูเรือกันดีกว่า เด็กๆ เยอะมาก เริ่มร้อนอีกต่างหาก เอาเรือเล็กก่อนนะ คนน้อยหน่อย ปีนน้อยด้วย เออ..พ่อรอข้างล่างนะ ปารย์ไปกับแม่
แฮะๆๆๆ

เลี้ยวซ้ายเต็มตัว! ทราบครับซ้ายเต็มตัว!!! คนนั้นใครเหรอแม่!! อ้อ เด็กที่เค้ามาเที่ยวเหมือนปารย์แหละ อ้าว!!! เลิก ไปดีกว่า

ห้องนี้ น่านอนจังเลย

เฮัย ห้องปรับความดัน กรณีที่นักดำน้ำ ขึ้นจากน้ำเร็วเกินไป (ขโมย อะไรเค้ามาเหรอ) ทำให้เกิดสภาวะ...NPL..มั๊ง (ไปถามนักดำน้ำ เค้าโน้น พ่อดำน้ำเฉพาะอยู่หน้าห้องเรียน)

###สาระหน่อย นักดำน้ำลึกหรือที่เรียก SCUBA ครับ จำเรือหลวงลาดหญ้า 633 และเรือหลวงท่าดินแดง 632 ไว้ให้ดีนะครับ กรณีเกิดปัญหาขึ้นจากน้ำ แล้วปรับความดันไม่ได้ เจ็บปวด อันเนื่องมาจาก ออกซิเจนในเลือด พยายามจะออกมา หากเรือหลวงทั้ง 2 ลำนี้ ซึ่งเป็นเรือแม่บ้านกวาดทุ่นระเบิด อยู่บริเวณใกล้ ๆ หรือ ใกล้กว่าโรงพยาบาล ที่มีห้องปรับความดัน กรุณาติดต่อ เข้าไปขออนุญาตใช้ห้องปรับความดัน ไม่เช่นนั้น ท่านก็จะเจ็บปวดต่อไป จนกว่า....ถึงโรงพยาบาล..ว่าแต่ ที่โรงพยาบาลมีหรือเปล่า

อะไรนะ เรือนี้ สองพันล้านบาทเหรอ พ่อขอขึ้นไปถ่ายรูปหน่อย เรือสองพันล้านบาท!!

ปีใหม่กับเค้าบ้าง!!

2010-01-14T08:56:00.007+07:00

...งานปีใหม่ของปารย์ ไฮไลท์ อยู่ที่โรงเรียนอนุบาลปานตะวัน
เริ่มด้วยการทำบุญ ให้จิตใจผ่องใส รู้จักให้ ลดกิเลส สาธุ สาธุ

...จากนั้นก็เป็นการแสดงของ เหล่าผู้กล้า (เออ..ที่ปานตะวัน เค้าต้องขึ้นเวที ทุกคน เป็นธรรมเนียม ถึงตอนนี้ ใครกล้าไม่ขึ้นเวที ก็กลายเป็นเรื่องแปลก ของเหล่าผู้ชม กว่าปารย์ จะยอมเดินขึ้นไปเอง ก็ อนุบาลหนึ่ง เข้าไปแล้ว นโยบายอันนี้ ต้องยกนิ้วให้ ด้วยความจริงใจ)ปารย์ขึ้นเวทีด้วยชุด พรปีใหม่ ร่วมกับน้องๆ ที่อยู่ด้านหน้าเวที ประเภทที่ว่า ใครนั่งอยู่ที่เก้าอี้ ก็ได้แต่มองก้นของผู้ปกครองที่น่ารัก ที่ไม่สนใจว่าจะบังสายตาใครก็เลยทีเดียว

...งานวันปีใหม่ก็ต้องจบให้การจับฉลากแลกของขวัญ ให้เด็กๆ ได้มีความสุข ตอนแกะกล่องของขวัญกัน

!!! อ้าวต้องกลับไปทำงานก่อน ของขง ของขวัญอะไร อ้อ ปารย์ได้ของขวัญเป็น แป้งโด ที่กินไม่ได้

###สวัสดีปีเสือ ทุกคนครับ###

ละครเวที ไดโนป่วน

2009-12-02T21:50:00.005+07:00

ปารย์ พ่อ แม่ จูงมือกันไปดูละครเวที ของไดโนแฟนคลับมาจ้า (21 พ.ย.) ทั่วทั้งงานอวลไปด้วยกลิ่นตุตุของไดโนเสาร์ สัตว์เลื้อยคลานที่น่ากลัว ที่ทีมงานเขานำมาดัดแปลงซะดูน่ารักไปหมด

ทีมงานเตือนตั้งแต่ตอนซื้อบัตรแล้วว่ากรุณาไปก่อนเวลาละครนะจ๊ะ เพราะหน้างานมีกิจกรรมเพียบ และแน่นอนย่อมต้องมีกิจกรรม ขุดกระดูก

ปารย์ดูจะสนุกกับละคร นั่งหัวเราะเอิกอ๊าก พยายามร้องเพลงคลอตาม พยายามตอบโต้กับเหล่าไดโนทั้งหลาย แม่อมยิ้ม แต่พ่อหลับ อิอิ ก็ละครสำหรับเด็กอะ

เด็กๆที่มาดูละครล้วนแต่เป็น dino lover กันทั้งนั้น จนปารย์ถึงกับออกปากว่า ปารย์เพิ่งรู้นะแม่ว่าเด็กๆเขาชอบไดโนเสาร์กันเยอะแยะเลย ตอนแรกปารย์นึกว่ามีแต่ปารย์กับเตเต้ ที่ชอบไดโนเสาร์ น้องปายที่ปารย์ไม่ได้เจอซะนาน ก็ชอบไดโนเหมือนกัน

ปารย์สอยของที่ระลึกของงานเป็นเสื้อ กับ ฟอสซิล ไข่ไดโนเสาร์ที่ปารย์นั่งขุดอย่างตั้งใจ ไม่อู้ ไม่บ่น แบบตอนอ่านดรุณ ขุดรวดเดียวจบ เห็นแล้วคุ้มกับค่าฟอสซิล แถมไปไหนมาไหนก็พยายามจะเอาเจ้าฟอสซิลลูกไดโน ไปไหนมาไหนด้วย บอกว่ากลัวเจ้าฟอสซิลจะเหงา

ลอยกระทง สุโขทัย

2009-11-05T10:06:00.016+07:00

...ช่วงลอยกระทงปีนี้ เพื่อนพ่อจัดงานแต่งงานที่อุตรดิตถ์ พ่อเลยพาปารย์ กับแม่ ไปเที่ยวด้วย นัยว่า มีไกด์นำเที่ยว งานลอยกระทงสุโขทัย ก่อนเข้างานแต่ง ปารย์ ก็แวะ นมันสการ พระพุทธชินราช และ พระพุทธชินสีห์ ที่ พิษณุโลก เป็นการเอาฤกษ์ เอาชัย เอาใจชาวพุทธ

เขย่ากันทำไม

...งานนี้ นอกจากจากทัวร์วัดแล้ว ปารย์ยังมีโอกาสแวะเที่ยว บ้านจ่าทวี

...ส่วนในงานแต่ง ก็ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของเจ้าบ่าว-เจ้าสาว เค้า โปรโมท เอาน๊อะ
ใครสนใจจ้างไปถ่ายงานแต่งก็ยินดีนะครับ

เรารีบออกจากงานแต่ง เพราะไม่ใช่เป้าหมายหลักของปารย์ โน้น สุโขทัย รุ่งอรุณแห่งความสุข (ใช่เปล่า จำไม่ได้) ...ฟังซิฟัง...

หน้างาน...
สวย ๆ ทั้งนั้น
ฟังกันเพลิน เกือบหลับ จบด้วยช่วงที่ปารย์ รอ...ลอยกระทง

ก่อนกลับส่งโปสการ์ดให้คุณครูวันก่อน ขาดเรียนวันเปิดเรียน แกจะได้ไม่โกรธมาก

ปารย์ยังรีบกลับมาลอยกระทงกับยายที่วัดบางพลัดได้อีกรอบแนะ ก็ยายบอกจะทำกระทงให้ปารย์ไม่ใช่เหรอ รูปดาว แล้วมีดอกไม้อยู่ด้านบนนะ เหอ เหนื่อยกันทั้งบ้าน ลอยกระทง....

วิธีคิดที่แตกต่าง

2009-09-22T23:42:00.006+07:00

ช่วงนี้ปารย์มีกิจกรรมชุกนะ กิจกรรมกีฬารวมถึงการร้องเพลงเชียร์ ดูเหมือนจะต้องใจปารย์ เห็นได้จากมีเรื่องมาเล่าให้แม่ฟังเรื่องซ้อมบ้าง มาซ้อมเพลงเชียร์ มาเต้นเชียร์ลีดเดอร์ให้ แม่กับพ่อดู

ก่อนถึงวันแข่งขันกีฬาอนุบาลสัมพันธ์ ปารย์นอนแต่หัวค่ำ เพราะกลัวว่าจะตื่นไม่ทันไปรถโรงเรียน

สถานที่จัดงานเป็นโรงเรียนกองทัพบกอุปถัมภ์ สื่อสารสงเคราะห์ โหโรงเรียนมีสนามกีฬากว้างขวางสมกับเป็นโรงเรียนเจ้าภาพ เสียอย่างเดียวร้อนจัง ดูโหดกับเด็กๆอนุบาลไปนิด

การแสดงน่ารักๆ ชุดหนอนผีเสื้อของเด็กๆโรงเรียนเจ้าภาพ

ปานตะวันสู้ๆ น้องปารย์ร้องเพลงเชียร์อย่างตั้งใจ

การแข่งขันวิ่งซิกแซกผลัด แม้ปารย์ และเพื่อนๆจะพยายามวิ่งเต็มที่ แต่ก็ยังดูลั๊นลามาก เมื่อเทียบกับนักกีฬาจากโรงเรียนที่ชนะเลิศ

วิ่งกรอกน้ำผลัด ปารย์ค่อยๆกรอกน้ำแบบไร้แรงกดดัน แม้จะไม่ทันโรงเรียนอื่นซะแล้ว

กีฬาความหวัง ว่ายน้ำจ้า ตอนบ่ายฝนตกลงมาการแข่งขันต่างๆจึงช้ากว่ากำหนดไป เด็กแต่ละคนลงแข่งเกือบทุกประเภท ดูน่าจะเหนื่อย แต่เด็กๆก็ยังดูกระตือรือร้นที่จะแข่งว่ายน้ำกัน

เตรียมแข่งตีโฟมชายเดี่ยว 25 เมตร แม่ทำตัวราวกับเป็นโค้ท เต็มที่เลยลูก ตามนั้นอย่างที่ซ้อมกับครูนัท

ผลการแข่งขัน เหรียญเงินจ้า ถึงบ้านยาย ปารย์เจอตายุทธ
ตาถามว่า เป็นไงบ้าง
ปารย์ตอบ ได้ที่สองครับ (ยิ้มแก้มแทบปริ)
ตาถามต่อ ทำไมไม่เอาที่หนึ่งหละ
ปารย์ตอบ ที่หนึ่งมีคนอยากได้เยอะแล้ว ปารย์อยากได้ที่สอง

ช่วยกันดัน

2009-08-24T13:06:00.002+07:00

นักเล่านิทาน

2009-08-23T22:43:00.007+07:00

23 สิงหาคม 2552 อีกวันที่ก้าวเล็กๆ ของเจ้าปารย์ ก้าวออกไปจากบ้าน และโรงเรียน แม้จะรู้ว่าคุณครูที่โรงเรียนปานตะวันทุกท่าน ต่างช่วยกันซักซ้อมเจ้าปารย์มาอย่างดี แต่แม่ก็อดลุ้นไม่ได้ว่า เจ้าปารย์จะยอมเล่าไหมนะ แล้วปารย์ก็ทำให้แม่ภูมิใจ

ก่อนเริ่มงานคณะกรรมการบอกว่า ที่มาของการจัดงานประกวดเล่านิทานนี้มาจากความพยายามในการรณรงค์ให้เด็กรักการอ่าน และการเล่านิทานนี้เป็นผลต่อเนื่องมาจากการฟังและอ่านนิทานของเด็กๆ สะสมมาเรื่อยๆจนในที่สุดก็สามารถเล่าออกมาได้ ชนะหรือไม่ชนะไม่ใช่ประเด็นสำคัญ การได้มีโอกาสเล่านิทานต่อหน้าผู้คนสำคัญกว่า ซึ่งในเรื่องนี้แม่ก็เห็นด้วยเช่นกันจ้า

นอกเหนือจากความยินดีปรีดาที่เห็นลูกกล้าแสดงออกต่อหน้าคนมากมาย แม่ยังภูมิใจกับความมีสมาธิ และความพยายามในการแก้ปัญหาเฉพาะหน้าด้วยตัวเองของลูกด้วย เออ อันเนื่องมาจากนิทานเรื่องคุณยายกายสิทธิ์์ ที่น้องปารย์เล่า นั้นต้องมีการดัดแปลงของเหลือใช้มาทำเป็นของเล่น พอถึงตอนทำกล่องนมให้มาเป็นรถไฟ เชือกดึงรถไฟดันไปพันกับล้อรถไฟ แม่และคุณครูต่างก็ลุ้นว่าปารย์จะทำอย่างไร แล้วปารย์ก็พยายามแกะเชือกด้วยตัวเอง พอเห็นว่าไม่ได้แล้วก็เอาลงลงกับพื้นดันไปแทนลาก โดยไม่เสียสมาธิ ไม่เรียกแม่หรือครูให้ช่วย อะนะเห็นอย่างนี้แล้วก็รู้สึกได้เลยว่าเจ้าปารย์ของแม่โตขึ้นไปอีกก้าวแล้วจ้า

บรรยากาศเป็นกันเองของลานเล่านิทานที่ TK PARK

เล่่านิทานประกอบอุปกรณ์ที่เจ้าปารย์กับแม่ช่วยกันทำ

นิทานจบแล้วครับ ขอบคุณครับ

เด็กๆ ทุกคนได้รับประกาศนียบัตรการเข้าร่วมกิจกรรมกันทุกคน อันนี้แม่ชอบค่ะ เด็กๆทุกคนต่างอยากได้รับอะไรสักอย่างกลับบ้าน เป็นสิ่งที่ทำให้เขารู้สึกว่าเขาได้รับการยอมรับ

เจ้าปารย์ถ่ายรูปร่วมกับกรรมการคุณพรอนงค์ นิยมค้า และคุณทิพย์สุดา และเพื่อนๆ น้องข้าวกล้อง กับน้องเต็ม

งานนี้นอกจากแม่ กับพ่อจะไปเชียร์เจ้าปารย์แล้ว ยาย น้าเอ๋ และน้าตั๊ก ก็ตามไปเชียร์ด้วย แถมขากลับปารย์ได้กล่องดินสอจากยาย ได้สีพร้อมนาฬิกานกแก้วที่อยากได้มานานจากน้าเอ๋ และน้าตั๊ก เป็นของขวัญสำหรับเด็กกล้าแสดงออก งานนี้เจ้าปารย์เลยยิ้มหน้าบาน

แล้วแม่ก็ต้องขอบคุณครูของปารย์ทุกคน โดยเฉพาะครูซัง กะครูวัน ที่ช่วยกันเปิดโอกาสให้ปารย์ได้ซ้อมเล่านิทานอย่างสม่ำเสมอนะจ๊ะ

Earth explorer

2009-08-13T11:09:00.020+07:00

.....เข้าพรรษาปีนี้ แม่จัดทัวร์ ไปทำใจสงบ ๆ กันที่ไร่กัญญารัตน์ ชัยภูมิ เข้าพรรษา!!! ไร่กัญญารัตน์!!! เกี่ยวกันไหม๊ แม่บอก ก็อยากไป ไม่ไปก็ได้นะ (มีคนบอกผมว่า อย่าตีความ ความหมายของประโยค มากกว่าน้ำเสียง โดยเฉพาะ เสียงลงท้าย ของคนที่เรารัก อันนี้ยืนยัน) ไปครับผม!!! พร้อมครับ ปารย์ถามแม่ว่า ไปทำไหม๊ คำตอบคือดูดอกกระเจียว (หวังว่าพิมพ์ถูก มีคนแจ้ง พิมพ์ถูกคำ แต่ไม่ถูกเรื่อง แก้แล้วครับ)

เออ ขอรูปดอกกระเจียวครับ

โอเคเยี่ยม สถานที่ที่ แม่วางแผนไว้ คือ อุทยานป่าหินงาม อ.เทพสถิตย์ ชัยภูมิ เออไม่เคยไป ไปยังไง แม่ปารย์ ตอบว่า ไม่รู้ ขับรถไป ครับ เรารับคำ ด้วยกิริยา แข็งขัน

ระหว่างทางไป ก็แวะ เขื่อนป่าสักชลสิทธิ์ ซื้อเสื้อ กับร่มหน่อย แดดมันร้อน ขับไปถึง ก็เข้าที่พัก พร้อมกับดูท่า ขอพักก่อนดีไหม๊ เพราะรถติดก่อนเข้าอุทยาน สัก 2 กิโลเมตร เห็นจะได้ ใกล้เย็นลองไปดูใหม่ คนครับคน มากมายจริงๆ ขนาดอุทยานไม่ให้เอารถเข้า พร้อมจัดรถพ่วง มาบริการ แล้ว ก็ยังไม่พอ นึกว่าเค้าเอาหมีแพนด้ามาไว้ที่นี่ ซะอีก

วันแรกเราใช้วิธี เดินเล่นกันก็แล้วกันน๊อะ

เดินเล่น เหรอพ่อ เดินเล่น ยังไง!!!! ปารย์เหนื่อย ถึงแล้ว ถึงแล้ว ถึงไหนล่ะพ่อ

ปารย์จะเป็นดอกทานตะวัน

หั๊ย เค้ามาดูดอกกระเจียวกัน

นั่งรถกลับกันนะพ่อ สนุกดีอ๊อก

ดูปลาอะไรกันเหรอ

เช้าอีกวัน แม่ปารย์ ชวนไปเที่ยวน้ำตกเทพพนา ไม่ไหว คนเยอะ กลัวดอกกระเจียว เฉา เพราะคนจ้องจริงๆ เลย

ปารย์ได้ใช้บริการเชิงรุกของไปรษณีย์ไทยด้วย ออกนอกระบบราชการหน่อย ทำดีขึ้นเยอะเชียวนะ

เออคนน้อยดีแหะ แม่ปารย์เตรียมชุดเก่ง ไว้ให้ปารย์ด้วย มันว่ายได้เหรอพ่อ น้ำนี้

ไม่รู้ซิ แต่พ่อว่ายได้ ไปกลับกันได้แล้ว เดี๋ยวรถติดขาเข้ากรุงเทพ เอาไว้ปารย์ไปวางแผนกับแม่ว่า คราวหน้าไปไหนต่อดี

ก็ได้ ก็ได้ (ดีหน่อยไม่ใช่ แม่ปารย์พูด ความหมายจะเป็นอย่างอื่นทันที) ทริปนี้ กินปลาเผา กันซะ ตัวดำทั้งบ้านเลย!!!

ปารย์เป็นนักวาดรูป

2009-07-13T22:17:00.003+07:00

พ่อนั่งสอนลูกทำการบ้าน

เวลาผ่านไปกว่าครึ่งชั่วโมง

การบ้านคืบหน้าไปไม่มาก

ลูกชักง่วง

"ปารย์ jug แปลว่าอะไร" พ่อถาม

ปารย์ไม่ตอบแต่ทำหน้าง่วงๆ

"ปารย์ jug แปลว่าอะไรครับ" พ่อถามซ้ำ

ปารย์ตอบ "พ่อบอกมาเหอะปารย์ไม่รู้หรอก ปารย์เป็นนักวาดรูป"

พ่อเหวอ ไปเลย.....

ชื่อภาพ: "สัตว์ สามชนิด"
นักวาด: ปารย์ ละอองมณี
หัวหน้าทีมสอน: อ.อภิชาติ
สถานที่วาด: โรงเรียนบ้านตัวโน๊ต

ลูกเป็ดหลงทาง

2009-06-12T22:38:00.002+07:00

อ่านหนังสือนิทานของคนอื่นมา 5 ปี ปารย์คงอยากจะเขียนนิทานเองบ้าง แล้ววันหนึ่งนิทานเรื่อง ลูกเป็ดหลงทาง ก็เป็นนิทานเรื่องแรกของปารย์

ปารย์บอกว่าปารย์เคยดูเรื่องนี้จาก CD ที่บ้านเด็ก ปารย์เล่าเรื่อง แล้ววาดรูป ให้แม่เขียนเรื่องให้ตามที่ปารย์เล่า แล้วเราก็ช่วยกันระบายสี แม่ปิดท้ายด้วยการทำปกให้ สนุก และมีความสุขดีจัง ก๊าบ ๆๆๆๆ

เที่ยวกับครอบครัวหย่ายใหญ่ ของเรา

2009-04-23T22:30:00.005+07:00

หลังสงกรานต์หมาดๆ ท่ามกลางความวุ่นวายของการเมือง และการแตกแยกทางความคิดของคนในสังคม ครอบครัวหย่ายใหญ่ของพวกเราพยายามที่จะสมานสามัคคีกันด้วยการไปเที่ยวครับ ครานี้เป้าหมายเป็นรีสอร์ทชื่อแปลกว่า ฮ.ลิงค์ ตั้งอยู่ที่แก่งกระจาน เจ้าของเป็นเพื่อนกับตาอ๊อบของเจ้าปารย์ ด้วยจำนวนคนในครอบครัวใหญ่ของเราที่มากันถึง 52 คนก็เท่ากับว่าครอบครัวเราปิดรีสอร์ท ฮ.ลิงค์ ไปเลย

ปารย์สนุกมากกับการเล่นกับญาติเด็กๆ มีทั้งน้องนุก พี่นัท น้องเบส น้องเตเต้ พี่กานต์ เรียกว่าเล่นจนลืมกินทีเดียว

ญาติๆเรานี่่ก็เป็นมีหัวใจรักการออกกำลังกายเหมือนกันนะ อุปกรณ์กีฬาที่ขนกันมาเรียกว่ามีเกือบทุกประเภทกีฬาที่เป็นที่นิยม ที่จำได้ก็มี จักรยาน รักบี้ ตะกร้อ ฟุตบอล แบดมินตัน เทนนิส กอลฟ์ มวย จานร่อน ตอนบ่ายก็ไปว่ายน้ำแก้ร้อนกัน รวมทั้งมีรายการต่อยมวยทะเล เช้าตรู่หลายคนก็ตื่นขึ้นมาวิ่งออกกำลังกาย ตอนกลางคืนก็เล่นเกมส์ในร่ม มีทั้งไพ่ตอง ผสมสิบ บิงโก บางคนก็ชอบร้องเพลง แต่ละคนก็สนุกไปในแบบที่ตัวเองชอบ

งานนี้ต้องขอบคุณน้าแตง กับน้าจิ๋มทีเหน็ดเหนื่อยกับการทำกับข้าวให้ญาติๆได้อิ่มท้องกัน รวมทั้งไข่เจียวแสนอร่อยของโปรดเจ้าปารย์จ้า

ขากลับแม่ชวนปารย์แวะเยี่ยมคุกบ้านดิน ลองชิมมะนาวน้ำแดง และกาแฟปั่นกันรายได้สนับสนุนกิจกรรมของนักโทษ เจ้าหน้าที่ชักชวนให้เข้าไปดูข้างใน กิจกรรมเขาเพียบ ทั้งเพาะเห็ด เลี้ยงไก่ กระต่าย วัว หมู แพะ ปลูกมะลิ ทำบ้านดินแนวรีสอร์ท ดำเนินงานโดยนักโทษชั้นดี ปารย์สนุกสนานกับการดูกระต่าย และคะยั้ยคะยอให้แม่ชื้อกระต่ายในราคาตัวละ 50 บาทเท่านั้น แต่เสียใจด้วยแม่ใจแข็งไม่ยอม ขืนยอมก็ไม่ได้ไปไหนกันละต้องอยู่ติดบ้านเพราะกลัวสัตว์เลี้ยงจะอด

แม่ครับ ปารย์อยากเรียนศิลปะ

2009-03-14T22:14:00.002+07:00

เย็นวันศุกร์ ปารย์เล่าให้แม่ฟังในรถว่า วันนี้ครูเอ๋มาเพื่อนๆ เรียนศิลปะกันปารย์อยากเรียนศิลปะด้วยครับ แต่ด้วยความงกของแม่ แม่บอกปารย์ว่า แม่ให้เรียนพิเศษปิดเทอมแค่เดือนเดียวนะครับ แล้ววันนี้เพื่อนๆ เขาเรียนกันไปแล้วถ้าปารย์เริ่มอาทิตย์หน้า ก็เท่ากับว่าแม่จ่ายค่าเรียนแพงนะครับ เดี๋ยวเปิดเทอมแม่สมัครให้ปารย์เรียนนะครับ แต่ปารย์คงไม่เข้าใจความงกของแม่

ปารย์คงพยายามอ้อนวอนด้วยการยกชื่อเพื่อนๆ ที่เรียนศิลปะว่าคนนั้น คนนี้เขาเรียนนะ และปารย์ก็อยากเรียนกับศิลปะครับแม่ แต่แม่ก็ยังไม่ยอม และในที่สุดน้ำตาของปารย์ก็ไหล พร้อมอ้อนวอนว่าแม่ครับปารย์อยากเรียนศิลปะครับ... เออ... แล้วจะไม่ให้แม่ใจอ่อนได้ไงงงง..

ไปบ้านย่า เมื่อห้าขวบ

2009-03-14T21:42:00.004+07:00

พ่ออยากกลับบ้านไปบวช ปารย์เลยเป็นผู้ติดตามที่ดีไปบ้านย่าเป็นเพื่อนพ่อ แต่ปารย์บอกว่าปารย์ไม่บวชด้วยนะ เพราะไม่อยากโกนผมครับ พ่อบอกว่าใกล้บ้านย่ามีเด็กๆ วัยเดียวกันหลายคน แต่วันแรกปารย์ไม่ยอมเล่นกับใครเลย สงสัยว่าจะฟังเขาพูดไม่รู้เรื่อง พอวันที่สองก็ใช้กลยุทธ์ประจำตัวคือ ขอให้ปู่ซื้อว่าวให้เป็นอุปกรณ์เรียกเพื่อน แล้วก็สำเร็จปารย์มีเพื่อนชื่อ โก้ ไข่นุ้ย และมอส

ปารย์ได้อยู่บ้านย่า 1 อาทิตย์ก่อนที่แม่กับยายจะลงไปรับ วันแรกที่เจอ เล่นเอาแม่ตะลึงเล็กน้อย คือคล้ำซะจน... พ่อบอกว่าเล่นนอกบ้านทุกวัน สมที่แม่อยากให้ลูกบู้บ้าง

แม่แอบนั่งดูปารย์เล่นกับเพื่อนๆ ถึงจะยังดูไม่แมน เท่าเพื่อนโก้ ไข่นุ้ย และมอส แต่ก็แมนขึ้นจริงๆ ได้เห็นปารย์กินมะม่วงเบาจิ้มกับกะปิ ได้เห็นปารย์เล่นจับปลาใบไม้กับเพื่อนๆ ได้เป็นกรรมการห้ามมวย ที่ได้แต่ยืนตะโกนว่า "บอกแล้วว่าอย่าชกกัน มันเจ็บรู้ไหม" อยู่ที่บ้านคงหาโอกาสอย่างนี้ได้ยาก

ปารย์วันนี้

2009-03-14T20:42:00.008+07:00

วันสุดท้ายก่อนปิดเทอม โรงเรียนปารย์จะจัดงานส่งพี่ อ.3 และแน่นอนพี่น้องเพื่อนพ้องของปารย์จะต้องมีกิจกรรมบนเวที ปารย์วันนี้สนุกสนานบนเวทีอย่างมากมาย แม้มีอาการเขินเล็กๆ ต่างกับปารย์เมื่อ ป.เตรียม และ อ.1 ที่ต้องลุ้นทุกครั้งว่าคราวนี้จะยอมขึ้นเวทีไหมนะ หรือว่าจะขึ้นเวทีทั้งน้ำตาไหมนะ ต้องขอบคุณที่คุณครู และโรงเรียนเปิดโอกาสให้เด็กทุกคนได้มีโอกาศขึ้นเวทีทุกงาน เห็นบ่อย ทำบ่อยๆ ก็หายกลัวเวทีไปเอง

ปารย์กับรางวัลนักอ่านน้อย

ปารย์กับเพื่อนนิว

ปารย์กับซุ้มถ่ายรูปของพี่ อ.3

ปารย์ลืม!!!

2008-12-27T09:41:00.004+07:00

ปารย์เอาอย่างดาราไทยยอดนิยม ยามอายุอย่างเข้าวัย 25 ปี มักกังวลเรื่องไม่ดีที่จะเกิดกับตัวเอง
พ่ออยากรู้จัง มันมีที่มายังไง ทำไมต้องเป็น 25 แล้ว 5 , 15 ,35 , 45 ได้ไหม๊ พ่อกังวลตั้งแต่ 25 ปี จนลืมไปแล้ว ว่าอายุเลยไปนานแล้ว

ปารย์ คงเจออาถรรพ์หมายเลข 5 เข้าไปแล้ว
วันที่แม่ไม่อยู่ ปารย์มักหาเรื่องให้พ่อกลุ้มได้เสมอ ปารย์กลับบ้านพร้อมแผลถลอกที่หน้า เรียกว่าถ้าเป็นรถยนต์ก็หายไปแถบหนึ่งเลย

สอบถามได้ความว่า ปารย์วิ่งแล้วสะดุดรองเท้าแตะ ล้มเอง พ่อถามว่าทำไม ปารย์ไม่เอามือค้ำ
ปารย์ตอบกลับมา ทำให้พ่องง!!
"ปารย์ลืม"

วันเกิดปารย์แล้ว!!

2008-12-27T09:16:00.003+07:00

หลังจากพยามถามหาวันเกิด อยู่หลายสัปดาห์ ปารย์ก็ได้ฉลองวันเกิดซะที เย้!!!
ปีนี้ เราเลือกร้าน ไอติม เพราะหาเค้ก อร่อยๆ ไม่ทัน จริงๆ พ่ออยากกิน เค้ก ไอติม แต่ปารย์ไม่เห็นด้วย อยากได้ชุดวันเกิด เพราะจะได้เป่าเทียน

แถมมีภาพพร้อมกรอบรูปเก๋ไก๋ ให้เรามาดูเป็นที่ระลึกประจำปีด้วย 5 ขวบแล้วคราบๆๆๆ

หาของขวัญวันเกิดให้พ่อกันเถอะ

2008-10-26T11:47:00.002+07:00

พ่อบอกปารย์ว่า ใกล้จะถึงวันเกิดพ่อแล้วนะ ปารย์จะให้อะไร พ่อดีล่ะ ปารย์บอกกับพ่อว่า ปารย์จะซื้อนาฬิกาให้พ่อ พ่อถามปารย์ว่า ปารย์มีตังค์เหรอ ซื้อนาฬิกาให้พ่อนะ ปารย์บอกว่า เอองั๊นปารย์กับแม่ก็ได้ ซื้อนาฬิกาให้พ่อ

จนวันนี้ ปารย์บอกพ่อว่า ปารย์มีของขวัญวันเกิดให้พ่อแล้ว แต่ต้องถ่ายรูปก่อน จัดท่าเรียบร้อย อ๋อ ปารย์บอกว่าต้องเอาดอกไม้ ทานตะวันด้วย (พ่อบ่น มันเกี่ยวอะไรกับวันเกิดพ่อ ปารย์บอกว่ามันเป็นดอกไม้ของพ่อ ก็ปารย์ให้พ่อแล้วไง ที่พ่อรับปริญญานะ จำไม่ได้เหรอ)

ปารย์บอกพ่อว่าเปิดของขวัญซิ เปิดมาเป็นกระเป๋าสตางค์ แม่บอกว่า ปารย์เล่าให้ฟังว่า กระเป๋าสตางค์พ่อเก่ามากเลย เราซื้อกระเป๋าสตางค์ให้พ่อกันเถอะแม่ (พ่อนึกในใจ อ้าวแล้วนาฬิกาใหม่พ่อล่ะ)

สัปดาห์หนังสือ 2551

2008-10-26T11:33:00.003+07:00

กิจกรรมประจำปี ของครอบครัวปารย์ อย่างหนึ่ง คือการจับจ่ายใช้สอยในงานสัปดาห์หนังสือ ปีนี้ก็เหมือนเดิม งานจัดที่ศูนย์ประชุมสิริกิตต์ แต่กว่าเราจะออกจากบ้านกัน ก็เกือบเที่ยงแล้ว เลยเดือดร้อนเรื่องที่จอดรถ แต่ปารย์ ก็สนุกกับรถสองแถวแดง ที่คอยบริการ ขนผู้เข้าร่วมงานหนังสือ อย่างไม่คิดค่าบริการ ต้องขอบคุณโรงงานยาสูบที่ให้บริการสถานที่จอดรถมา ณ ที่นี่ด้วยครับ ถึงแม้ว่า พ่อปารย์ จะไม่ใช่ลูกค้าของโรงงาน ก็คงไม่ว่ากัน

หนังสือที่ปารย์สนใจ ก็เป็นซีรี่ ไดโนเสาร์ เช่น บึ๊ก ขี้โมโห และ จี๊ดจ๊าดขี้อิจฉา ส่วนพ่อกับแม่ ก็หยิบๆ จับๆ มาเล่มสองเล่ม ปาเข้าไป สองพันกว่าเหมือนเดิม งานนี้ ปารย์ ได้แวะไป ห้องกิจกรรม โดยร่วมทำหนังสือทำมือ ด้วยอารมณ์ งุนงง นิดหน่อย เพราะพี่เลี้ยง เร่งให้ทำจังเลย ปารย์ก็แค่ สี่ขวบเองนะ ถึงแม้ว่าจะเข้มเหมือนเด็กโตก็ตาม แอะไม่เกี่ยวนิ ช่างเหอะ ปารย์ก็ทำเสร็จเหมือนกันล่ะนา

ยังไม่หมด...

2008-09-24T17:08:00.002+07:00

ปารย์กินข้าวยากมาแต่ไหนแต่ไร ถ้าไม่ตื้อก็ไม่กิน แม้ของชอบอย่างไข่เจียวก็ยังกินช้า ใช้เวลาอย่างน้อย 1 ชั่วโมงเสมอๆ เช้าวันไปโรงเรียนตามปรกติวันหนึ่ง แม่เดินถือข้าวในจานโดเรมอนมานั่งข้างๆ ปารย์
แม่ : ปารย์ กินข้าวครับ
ปารย์: ยังไม่ไหมด
แม่: มองหน้าพ่อ แล้วทำหน้างง ๆ
ปารย์ : ทำหน้าเขินๆ (คงนึกออกแล้วว่าพูดอะไรออกไป)
แม่ + พ่อ : หัวเราะลั่นบ้าน
ปารย์: ปารย์ไม่ได้เป็นตลกนะ
แม่: แต่มันตลกมากเลยลูก
พ่อ: ปารย์ยังไม่ได้กินอะไรเลย แล้วทำไมถึงบอกว่า ยังไม่ไม่หมดหละ
ปารย์: เขินอีกรอบ

เวลากินข้าว ปารย์พูดว่า" ยังไม่หมด " ซะเคยปาก พอแม่ชวนกินข้าวเลยพูดทันทีว่า(ในปาก)ยังไม่หมดทั้งที่ยังไม่ได้เริ่มกินเลย โถ่ ! ลูกฉัน...

ทายซิ...รูปอะไรเอ่ย

2008-09-06T00:17:00.004+07:00

ช่วงนี้แม่มักต้องใช้เวลาวันเสาร์ในการสะสางงาน ปารย์เลยต้องไปใช้ชีวิตวันเสาร์อยู่ที่ทำงานแม่ เมื่อไม่มีเพื่อนเล่นด้วยปารย์เลยตั้งหน้าตั้งตาผลิตงานศิลปะออกมาเป็นปึกๆ แม่ scan ส่วนหนึ่งมาเก็บไว้ดูเล่น ส่วนใหญ่จะเป็นเหล่าไดโนเสาร์ และฝูงสัตว์

พระจันทร์อร่อยไหม๊

2008-09-04T21:41:00.003+07:00

...ปารย์ตกลงใจเข้าร่วมการประกวดเล่านิทาน ตามคำอ้อนวอนของแม่และคุณครูพร โดยปารย์สมัครใจจะเล่าเรื่อง ไดโนเสาร์ เทอราโนดอน ที่ถนัด แต่แม่กล่อมปารย์ว่า น่าจะเล่าเรื่อง พระจันทร์อร่อยไหม๊ เพื่อนๆ ต้องชอบแน่ๆ เลย แม่โน้มน้าวใจปารย์โดยวิธี สร้างอุปกรณ์ประกอบนิทาน พระจันทร์อร่อยไหม๊ ให้ 1 ชุดใหญ่ ประกอบไปด้วย ฉากกลางคืน สารพัดสัตว์ และ พระจันทร์แปลงร่างได้ หรือแม้กระทั่ง ปารย์เสนอให้แม่เล่าก่อน ปารย์เป็นพิธีกร พ่อเป็นนักเรียน ประกอบการซ้อมใหญ่ แม่ก็ยินดี ทุ่มทุนสร้าง เพื่อ พระจันทร์อร่อยไหม๊...

...ข่าวความคืบหน้า จากแม่ ว่า ปารย์ผ่านภารกิจ เล่านิทาน พระจันทร์อร่อยไหม๊ อย่างราบรื่น จะสะดุด ก็อีตอนเล่านิทานเสร็จ เพื่อนๆ ที่รักยิ่งของปารย์ เช่น พี่กิจ ฟอยด์ จ้องจะแย่ง สารพัดสัตว์ ของปารย์ไปเล่น จนคุณครู แก้ปัญหา โดยบอกปารย์ว่า ให้เอาหนังสือมาเป็นอุปกรณ์ประกอบการเล่านิทานก็พอ เพราะจะทำให้ สถานการณ์ฉุกเฉิน จนถึงขั้นคุณครูต้องประกาศภาวะ ห้องผักกาดฉุกเฉิน เอ๊ะไม่เกี่ยวกับการเมือง ปารย์แจ้งว่า คุณครูให้เล่าอีก พ่อกับแม่ วิเคราะห์ว่า ปารย์น่าจะผ่านเข้ารอบต่อไป ยังไง แม่จะไปหารายละเอียดมารายงานให้ทราบกันต่อไป...

Update กิจกรรม หน่อย

2008-08-23T10:20:00.007+07:00

...นานแล้วที่ Blog ปารย์ ไม่ได้ขยับเท่าไร แต่ไม่ได้หมายความว่า ปารย์ ไม่มีกิจกรรมทำกันเลยนะ เพราะปารย์ชวนแม่ ชวนพ่อ ทำกิจกรรม กันแทบทุกเย็น กิจกรรม ทำเครื่องบิน กิจกรรม ทำ Popup (พ่อได้ยินว่าอย่างนั้น ฟังคำอธิบายแล้วยังไม่เข้าใจอยู่ดี)

กิจกรรม สอนวันหยุด !!!! พ่อนัดสอน พี่ๆ เค้าวันหยุด ปารย์ ก็เลยมีกิจกรรม ชายทะเล แบบนี้ไง

กิจกรรม ทำงานวันหยุด !!!! เมื่อแม่ต้องไปทำงานหยุด ปารย์ ก็เลยมีกิจกรรม ใต้โต๊ะ อย่างนี้ไง

พ่อพะยูนตามหาหญ้าทะเล

2008-07-13T09:06:00.006+07:00

...ปารย์ >>พ่อไม่รีบกลับ
...พ่อ >> พ่อไปทำงานครับ

...ปารย์ >> เหรอ...ปารย์กับแม่เล่น ตัวอักษร ตกหมดเลย พ่อช่วยปารย์เก็บหน่อยซิ

...เก็บกันสองคน

...ปารย์ >> พ่อไปไหน

...พ่อ >> หาหญ้าทะเล

...ปารย์ >> ????

...พ่อ >> พ่อไปลงเรือ มีนักดำน้ำ ด้วยนะ ปารย์ว่ายน้ำ ให้เก่งๆ เราไปดำน้ำกัน

...ปารย์ >> ปารย์ว่ายเก่งแล้ว ปารย์โตแล้ว พ่อยืนซิ เห็นไหม๊ ปารย์โตแค่นี้แล้ว

...พ่อ >> พ่อไปตั้ง 7 คนแนะ ดำน้ำ กัน 4 คน พ่อไม่มีถังดำน้ำ เลยไม่ได้ดำเล่นน้ำเลย.. พ่อไปที่เกาะศรีบอยา มา สวยนะ เค้าดำผุด ดำว่ายกัน ไปที่นั้นที ที่นี่ที เราเจอ บ้าง ไม่เจอมั๊ง สนุกดีนะ

...ปารย์ >> เหรอ...

...พ่อ >> พ่อดู เมฆ นะ เมฆมันเยอะมากเลย โชคดีฝนไม่ตก ไม่งั๊นเปียกแย่ คราวหน้า ปารย์ไปดูนะ

...ปารย์ >> ไป ปารย์ ไปด้วย

...พ่อ >> งั๊น เราไปว่ายน้ำกัน ก่อนนะ

...ปารย์ >> ไป เราไปว่ายน้ำกัน ปารย์ว่ายเก่งแล้ว แม่ เอาโฟมไปด้วย ...

แม่แก่ กับลูกขี้เล่น

2008-07-04T17:16:00.001+07:00

พักนี้ แม่เหนื่อย รวมทั้งโกรธลูกบ่อยๆ ที่ไม่ทำอย่างที่แม่อยากให้ทำ ปารย์มักเลือกทำอะไรเฉพาะที่อยากจะทำเท่านั้น และทุกอย่างอยู่ในอาการเล่น เล่น และเล่น แม่คงแก่มากไปเลยไม่ค่อยเข้าใจเท่าไรว่าทำไมปารย์ถึงเล่นตลอดเวลา เมื่อต้นอาทิตย์ได้เข้าไปอ่านบทความใน Web รักลูก อ่านแล้วใช่เลย แม่นี่เอาแต่ตัวเองเป็นใหญ่ ไม่เข้าใจเด็กซะเลย แม่เลยแอบสำเนาบทความมาโดยไม่ได้ขออนุญาตใคร เอาไว้อ่านเตือนตัวเองเวลาโกรธปารย์

เกาะติดภารกิจ 3 วันในค่ายเปลี่ยนพ่อแม่ โดย กองบรรณาธิการนิตยสารรักลูก

ถ้าคุณเป็นพ่อแม่ที่กำลังมีทุกข์เพราะความรักลูก

คำถามคือ...คุณจะเลือกดับทุกข์ ด้วยการเปลี่ยนแปลงตัวเอง เปลี่ยนแปลงลูกหรือเปลี่ยนแปลงสิ่งแวดล้อม???

ตลอด 3 วันในค่ายครอบครัวแห่งสติ...อริยะสร้างได้ ณ เสถียรธรรมสถาน แม่ชีศันสนีย์ ธรรมสุต หรือคุณยายจ๋าของเด็กๆ ตั้งใจจะให้เด็กและผู้ใหญ่อยู่ในบ้านหลังนี้อยู่อย่างเป็นสุข ด้วยการเต็มใจทำให้ผู้อื่นโดยไม่ทวงบุญคุณ ไม่ตัดสินลูกด้วยมาตรฐานและความรักของผู้ใหญ่ แต่เพียงอย่างเดียว ผลจะออกมาเป็นอย่างไร ต้องไปเกาะติดพร้อมกันค่ะ

Day 1 : จัดใจ – จัดบ้าน เปิดใจกว้างและวางอคติ

ยามสายของวันแรกในค่าย สมาชิกที่มีลูกตั้งแต่วัยไม่ครบขวบไปจนถึงวัยรุ่นต่างทะยอยกันมาลงทะเบียน ทั้งหมดจะมาเป็นสมาชิกของค่ายตลอดระยะเวลา 3 วันค่ะ

คอนเซ็ปต์ของค่ายในวันแรกคือ “บ่มเพาะเมล็ดพันธุ์...สร้างอริยชน” ซึ่งพ่อแม่ต้องสังเกตลูก เพื่อเปิดใจกว้างและวางอคติผ่านกิจวัตรประจำวันและให้โอกาสเด็กๆ ได้ร่วมทำอย่างเป็นสุขและมีสติ ค่ะ
เปิดใจกว้าง และวางอคติ

เมื่อเป็นค่ายสังเกตเด็ก...ไม่ใช่ค่ายจัดการเด็ก คุณยายจ๋าจึงทำความเข้าใจกับสมาชิกค่ายนี้คืองานปรับทิฐิพ่อแม่ ต้องเฝ้าสังเกตลูกอย่างที่ลูกเป็นและถ้ายัดเยียดแล้วลูกก็ทุกข์ เราจะทุกข์ ไปด้วย อย่าทำให้ลูกเป็นของโหลที่ทำอะไรก็เหมือนกันไปหมด ให้ความรักมีความเข้าใจอยู่ด้วย

จากนั้นก็เริ่มให้พ่อแม่เปิดใจกว้างและวางอคติ ผ่านกิจกรรมที่ทำได้ง่ายๆ ในชีวิตประจำวัน เช่น
1. ลมหายใจแห่งสติคือศิลปะแห่งชีวิต “...ลมหายใจเข้า ลมหายใจออก ดั่งดอกไม้บาน ภูผาใหญ่กว้าง ดั่งสายน้ำฉ่ำเย็น ดั่งนภาอากาศ อันบางเบา...” เสียงเพลงดั่งดอกไม้บานดังขึ้น พร้อมกับท่าทางพร้อมเพรียงซึ่งทุกคนจะรู้จักกันดี เป็นการฝึกดูสติตัวเองจากลมหายใจและการเคลื่อนไหวร่างกาย
2. แนะนำลูกในด้านที่ดีต่อหน้าผู้อื่น ระหว่างการทำความรู้จักของสมาชิก มีคุณแม่หลายคนเล่าถึงทุกข์ที่ลูกไม่เป็นอย่างที่อยากให้เป็น เช่น “....พอดีมีปัญหากับลูกสาว...” “...คุณหมอบอกว่าลูกเป็น....เลยพาเขามาใกล้ชิดธรรมะ” คุณยายจ๋าจึงแทรกคำแนะนำทันทีว่า
“กติกาของเราจะไม่พูดเรื่องเด็กไม่ดี อย่าแนะนำ บางเรื่องเรารู้ว่ามันมี แต่สิ่งที่มีไม่เป็นทุกข์ เราก็เป็นอริยะได้”
3. สังเกตและยอมรับอย่างที่ลูกเป็น คุณยายจ๋าถามว่าระหว่าง 45 นาทีที่แนะนำตัว มีพ่อแม่คนไหนนั่งอยู่แล้วไม่อึดอัดใจที่ลูกวิ่งเล่นไปมากลางวงบ้าง ว่าพ่อแม่เกือบทุกคนยอมรับว่าอึดอัดค่ะ
คุณๆ ลองหลับตานึกตามไปนะคะ ว่าระหว่างทำกิจกรรมนี้ ลูกเราส่งเสียงกรี๊ด วิ่งหรือนอนเล่นอยู่กลางวง ตะโกนเสียงดังใส่ไมค์ คุณอาจจะรู้สึกไม่ต่างจากพ่อแม่ในค่ายนี้ ที่ต่างพากันลุ้นตัวโก่งกับน้องมายด์ อายุ 2 ขวบ 11 เดือน ที่ถือไมค์อยู่นานกว่าจะหลุดชื่อและอายุออกมา น้องตี๋เล็กเดินวนอยู่รอบนอก ส่วนน้องเนสเล่ต์ก็เล่นในบ่อทรายมาหลายชั่วโมงโดยไม่ยอมลุกไปไหน

แต่ถ้าพ่อแม่ถอยห่างออกมาเพียง 1 ก้าว ก็จะรู้ว่านั่นคือธรรมชาติและความสุขของเด็ก และไม่จำเป็นต้องทุกข์เลย ถ้าเรารู้จักสังเกต เข้าใจ และยอมรับในสิ่งที่ลูกเป็นค่ะ
4. ความสุขเล็กๆ ในใจฉัน กติกาของกิจกรรมนี้คือ ขอให้เรามีความสุขที่จะทำให้คนข้างหน้ามีความสุข เพื่อเรียนรู้ที่จะรู้จักความสุขเล็กๆ ในใจตัวเอง
โดยให้ทุกคนออกจากเบาะ (สื่อถึงการออกจากความคุ้นเคยของตัวเอง) ไปนั่งบนเสื่อแล้วเอามือไปแตะหัวไหล่คนข้างหน้าแล้วนวดไปพร้อมๆ กับเสียงเพลง
“ ฉันมีความสุขเล็กๆ อยู่ในใจ ในใจฉัน ในใจฉัน ฉันมีความสุขเล็กๆ ในใจฉัน...ฮื้ม ฮืม หื่ม ฮืม
I feel a little happiness of my heart.. of my heart, of my heart, I feel a little happiness of my heart…ฮื้ม ฮืม หื่ม ฮืม

จากนั้นก็หันหลังกลับมานวดคืนให้คนที่เคยนวดให้เรา เมื่อมีความสุขแล้วให้ขอบคุณทั้งคนที่อยู่ข้างหน้าและข้างหลังเรา การพนมมือขอบคุณไม่ใช่เรื่องเด็กและผู้ใหญ่ แต่เป็นการขอบคุณหัวใจทุกคนที่รู้ตื่นและเบิกบาน

คุณยายจ๋าเสริมว่า “เปลี่ยนจากการเอาบุญคุณกับเด็กๆ เป็นขอบคุณ บอกลูกว่าขอบคุณที่มีเขา เราจึงเห็นคุณค่าในตัวเองและมีความสุข ขอบคุณพ่อของลูกว่าเพราะมีพ่อ แม่และลูกจึงมีความสุข จงมีความสุขเมื่อทำให้ใครได้เป็นสุข”
5. สร้างวินัยในบ้านและแก้ปัญหาด้วยความสุข คุณยายจ๋าเอ่ยถามพ่อแม่ว่ามีใครรู้สึกรำคาญ 3 คนที่กำลังวิ่งเล่นวนข้างหน้านี้บ้าง คราวนี้ทุกคนส่ายหน้าว่าไม่รำคาญ คุณยายบอกต่ออีกว่า ถ้าไม่รำคาญก็ไม่ได้แปลว่าเราจะไม่แก้ไข แต่ถ้ารำคาญ แปลว่าเราผิดวินัย เราจะไม่แก้ไขทุกเรื่องด้วยความรำคาญ เพราะไม่มีความรำคาญหรือความขุ่นมัวใดที่จะแก้ไขเรื่องราวเหล่านั้นได้อย่างอ่อนโยน

จากนั้นครูอุ้ย- อภิสิรี จรัลชวนะเพท ครูใหญ่โรงเรียนอนุบาลบ้านรัก อาสาสมัครของเสถียรธรรมสถาน ก็ชวนเด็กๆ ให้ตั้งมือเป็นหลังคาจั่วแล้วเปลี่ยนท่าทางไปพร้อมกลับบทกวี
เล็กๆ เล็กๆ ยังมีบ้านหลังเล็กๆ
บ้านหลังเล็กๆ เล็กๆ ยังมีเทวดาองค์เล็กๆ (เอานิ้วโป้งกระดิกเข้าหากัน)
เทวดาองค์เล็กๆ เล็กๆ ยังมีสวนเล็กๆ (แบมือ 2 ข้าง)
สวนเล็กๆ เล็กๆ ยังมีต้นไม้เล็กๆ
ต้นไม้เล็กๆ เล็กๆ ยังมีรังนกเล็กๆ
รังนกเล็กๆ เล็กๆ ยังมีนกตัวเล็กๆ (ท่านกบิน)
นกตัวเล็กๆ เล็กๆ ยังมีไข่เล็กๆ
และทั้งหมดนี้..... (วาดมือออกกว้างๆ)
ดูแลโดย....เทวดาองค์เล็กๆ

เมื่อจบบทกวีที่แสนจะน่ารักนี้ ครูอุ้ยก็บอกวินัยของบ้านให้กับเหล่าเทวดาตัวน้อย เพื่อที่จะช่วยกันดูแลบ้านค่ะ เช่น ต้องเดินบนพื้นไม้ให้เบาเหมือนแมวย่อง ดูแลเสื่อทำจากต้นกกไม่ให้มีรอยกระเดิด น้องตัวเล็กๆ จะได้ไม่หกล้ม

ถึงตรงนี้คุณยายจ๋าเสริมเรื่องของวินัยในบ้านว่า “ของบางอย่างไม่ได้เตรียมไว้ครบกับทุกคน เพราะความสุขไม่ใช่แปลว่าต้องแบ่งขนมเค้กให้ครบจำนวนชิ้นกับจำนวนคน อาหารอร่อยเพราะกินกันหลายคน เราใช้น้อยที่สุด เพื่อให้คนอื่นได้มากที่สุด"

งานบางชิ้นต้องใช้หลายคน งานบางชิ้นไม่ได้มีป้ายบอกว่าเป็นผลงานของเรา แต่ก็มีความสุขของเราอยู่ในนั้น พ่อแม่จะไม่สอนให้ลูกอวดว่าทำได้ แต่ควรให้เขามีความสุขที่ได้ทำ แล้วของที่ทำนั้นเป็นของคนอื่นได้ เด็กๆ จะมีวินัยที่จะทำเพื่อได้ให้เป็นที่รักโดยไม่ต้องเสแสร้ง อย่าถามลูกว่ากำลังทำอะไร แต่ให้ถามว่ารู้สึกอย่างไรที่ได้ทำ
6. จัดบ้านเพื่อจัดใจ แม้จะผ่านกิจกรรมต่างๆ เพื่อปล่อยวางอคติของพ่อแม่มาตั้งแต่เช้า แต่ไฮไลต์สำคัญคืองานต่างๆ ในบ้านที่เด็กๆ และพ่อแม่ต้องทำกันเอง เช่น ผ้ารองจาน ผ้าเช็ดปาก ผ้าปูโต๊ะ เทียน ส่วนเด็กโตขึ้นมาหน่อยจะได้รับมอบหมายให้รักษาความปลอดภัยชุมชน รวมทั้งให้บริการเด็กและผู้ใหญ่ในบ้าน

ซึ่งทั้งหมดนี้มีกติกาว่า พ่อแม่จะไม่เข้าไปจัดการลูก แต่จัดใจตัวเองและเดินให้ช้าลง 1 ก้าว สังเกตและมองลูกอย่างเข้าใจ เพื่อให้โอกาสเขาเรียนรู้การแก้ปัญหาเอง เช่น เด็กเงื้อมือแย่งของกัน ถ้าพ่อแม่ช้าลง 1 ก้าว เขาก็จะแก้ปัญหาเอง
บทเรียนพิสูจน์ใจ

เมื่อได้เปิดใจกว้าง วางอคติกันพอสมควรแล้ว บททดสอบใจก็มาเยือนพ่อแม่กันตั้งแต่วันแรกเลยทีเดียวค่ะ

บ่อทรายแสนสุข

เมื่อมีเด็กในบ่อทรายเพิ่มจำนวนขึ้น การโต้เถียงของเด็กๆ ก็ตามมา จนคุณแม่ต้องรีบเข้าไปห้ามและแน่นอนว่าคุณพ่อคุณแม่หลายท่านรวมทั้งตัวดิฉันเองก็คงทำแบบนั้นเช่นกัน แต่คุณยายจ๋าเตือนสติถึงข้อตกลงที่บอกว่าให้พ่อแม่สังเกตลูกและช้าลง 1 ก้าว

สักครู่ คุณยายจ๋าจึงเอ่ยกับเด็กๆ ในบ่อทรายว่า “เรามีกองทราย เราไปเก็บใบไม้ ใครอยากได้ เราจะแบ่งให้ ใบไม้มีตั้งเยอะ ใครอยากช่วยยายทำตรงนี้บ้าง”

เนสเล่ต์หันมาสนใจด้วยอารมณ์ที่เย็นลง “หนูอยากให้ใบไม้ไม้มันอยู่บนภูเขา เด็ดบนต้นได้มั้ย”

คุณยายจ๋า : เด็กฉลาดจะรู้ว่าจะหาใบไม้จากไหน โดยไม่ต้องเด็ด เพราะถ้าเด็ดแล้วต้นไม้จะเจ็บ กติกาคือเอาใบไม้มาโดยไม่ให้มันเจ็บ

คราวนี้เนสต์เล่ต์ก็เดินออกนอกบ่อทราย โดยที่ไม่ต้องมีการบังคับใดๆ เลย
แล้วกลับมาบอกว่า “พอก่อนได้มั้ยครับ ใบไม้เยอะแล้ว”

Day 2 สร้างวินัย...ด้วยการให้ +ทำงานอย่างสุขใจ

เสียงระฆังแห่งสติปลุกคุณพ่อคุณแม่และเด็กๆ ตั้งแต่เช้าตรู่ อาจจะมีเด็กๆ ตื่นเช้าบ้าง สายบ้าง ค่ายนี้ก็ไม่ได้บังคับกันค่ะ เพราะยึดหลักใจเป็นสุขค่ะ อีกอย่างคือเด็กที่มาอยู่ในค่ายก็อายุไม่เท่ากัน จากครอบครัวที่ต่างกัน จึงใช้มาตรฐานเดียวกันไม่ได้ แต่ที่แน่ๆ ดิฉันสังเกตเห็นเด็กตัวเล็กๆ ตื่นเช้ามาพร้อมๆ กับพ่อแม่ค่ะ

หลังจากที่เมื่อวาน เราได้ปล่อยวางอคติกันแล้ว คอนเซ็ปต์ของค่ายวันที่ 2 คือแตกหน่อสติปัญญา พัฒนาใจตน หรือเป็นการสร้างวินัยในบ้านอย่างมีความสุขนั่นเองค่ะ

คุณยายจ๋าอธิบายให้ฟังว่า “วินัยแปลว่าความเคยชิน ถ้าเป็นกติกา มันเป็นความต้องการของคนใดคนหนึ่งแต่อาจจะไม่ได้เป็นความสมัครใจของคนอื่น วินัยในครอบครัวแห่งสตินี้จะเป็นความเคยชินที่เราจะทำงานทุกชนิดด้วยจิตที่รู้ตื่นและเบิกบาน เช่น นวดกันด้วยรู้ตื่นและเบิกบานที่จะไม่ทำให้คนข้างหน้าทุกข์เพราะเรา และเราจะไม่รั้งรอให้คนข้างหน้าเป็นสุข”

วันนี้ทุกคนในครอบครัวจึงได้เรียนรู้ถึงการสร้างวินัยให้ตัวเอง ทั้งจากการให้ และทำงานอย่างเป็นสุข ผ่านกิจกรรมต่างๆ มากมายคือ
1. วินัยจากการทำงานอย่างเป็นสุข ทั้งพ่อแม่และเด็กๆ ช่วยกันเก็บกวาดลานบ้าน บางคนตามคุณแม่ไปเก็บดอกไม้ไว้เพื่อประดับโต๊ะอาหาร คุณยายจ๋าสมมติให้เหล่านางฟ้าตัวน้อยประจำบ้านมีผ้ากายสิทธิ์พร้อมพร ที่จะออกไปทำให้บริเวณบ้านและโต๊ะอาหารสะอาดเอี่ยม
2. วินัยจากธรรมะในวิถีชีวิต หลังจากช่วยกันทำให้บ้านสะอาดแล้ว พ่อแม่ก็พาเด็กๆ มาเข้าแถวรอใส่บาตรคุณยายและแม่ชีท่านอื่นๆ

กิจกรรมนี้เป็นการเรียนรู้ที่จะเต็มใจให้และมีความสุขที่จะให้ คือเมื่อพ่อแม่ไม่ผลักดันลูก เขาก็ตัดสินใจว่าอยากจะให้ชิ้นไหนกับใคร ไม่ว่าจะใส่บาตรก่อนหรือหลังก็ใจเป็นสุขได้ คุณยายจ๋ายังแนะนำเด็กๆ ให้นึกถึงคนอื่นอีกว่า

“คุณยายรับบาตรเป็นคนแรก จะขอรับชิ้นที่เล็กที่สุด เพื่อให้มีเพียงพอถึงคนข้างหลัง"
3. วินัยจากการเป็นสุขที่ได้เป็นผู้ให้ แต่ละมื้ออาหาร เด็กๆ จะได้โจทย์ว่า “หนูทำอะไรให้กับใครบ้าง” ข้าวของที่ช่วยกันประดิษฐ์เมื่อวาน ได้กลายมาเป็นอุปกรณ์บนโต๊ะอาหารในวันนี้ ทั้งผ้าปูโต๊ะ ผ้ารองจาน ผ้าเช็ดปาก เทียน

ยิ่งไปกว่านั้น เด็กๆ ยังได้ตักอาหาร เสิร์ฟน้ำ ล้างจาน พี่ๆ ได้ดูแลน้อง ดูแลพ่อแม่ แม้จะหกไปนิดเลอะไปหน่อย แต่หนูๆ เต็มใจและเบิกบานที่จะทำค่ะ ซึ่งเป็นการสร้างวินัยจากความสุขเล็กๆ ในใจที่ได้เป็นผู้สร้าง ผู้ให้ และผู้ใช้น้อย
4. วินัยเมื่อพ่อแม่ให้ได้มากกว่าที่เคย ตอนค่ำของกิจกรรมวันนี้เป็นการแสดงละครพุทธประวัติของเด็กๆ ค่ะ เป็นละครที่คุณยายจ๋าให้พ่อแม่ย้อนดูตัวเองด้วย คือไม่ดูละครด้วยอคติหรือคอยจับผิด แต่ให้ดูอย่างชื่นชมและให้กำลังใจ

พี่ๆ เด็กโตแบ่งเป็น 3 กลุ่มแล้วพาน้องๆ ไปซ้อมบท งานนี้พ่อแม่ได้แต่เฝ้ามองค่ะ เพราะหากเข้าไปจัดการให้ทุกอย่างเพราะอยากให้ออกมาดูเฉียบ เนี้ยบ นิ้ง ก็เท่ากับเราไม่ได้ให้โอกาสและความไว้ใจลูกที่จะสร้างวินัยและแก้ปัญหากันเอง ยกเว้นแต่เด็กๆ ได้ตัดสินใจว่าจะมาขอให้ช่วยค่ะ อย่างกลุ่มที่ 3 ได้ขอให้บรรดาคุณพ่อช่วยทำหน้ากากควายกับคันไถให้ รวมทั้งเป็นตัวประกอบบางฉากด้วย
บทเรียนพิสูจน์วินัย

ระหว่างที่ทุกคนทำงานอย่างสุขใจเพื่อสร้างวินัย ก็มีเรื่องท้าทายผู้ใหญ่มาเป็นระยะเลยล่ะค่ะ อย่างเช่น
เหตุเกิดที่บ่อทราย เช้านี้คุณยายจ๋ามีโจทย์ว่าให้มีเด็กทำงานอยู่ในบ่อทรายได้ 2 คน เพื่อจะได้ไม่เหงา ส่วนเด็กคนอื่นๆ ก็ทยอยกันไปทำกิจวัตรงานบ้านอย่างอื่น

แต่เนสเล่ต์ขอให้คุณยายจ๋าเข้ามาในบ่อทรายด้วย คุณยายจึงบอกว่าจะเข้าไปช่วยทำงานในบ่อทรายได้ก็ ต่อเมื่อทำงานข้างนอกเสร็จแล้ว จากนั้นน้องเนสเล่ต์ก็ออกมาช่วยงานต่างๆ ข้างนอกโดยไม่ลังเลเลยล่ะค่ะ โดยเก็บเรื่องบ่อทรายไว้เป็นความสุขเล็กๆ ในใจ และเขาจะกลับไปก็ต่อเมื่อทำงานบ้านเสร็จแล้ว ซึ่งเหมือนกับการสร้างวินัยให้ตัวเองโดยไม่ต้องรู้สึกว่าถูกบังคับจนไม่มีความสุข
เหตุเกิดที่ลานบ้าน ถ้าเด็กคนหนึ่งทำงานอย่างมีวินัยกับตัวเองแล้ว เราก็ควรจะให้เขาได้ใช้ปัญญาในการแก้ปัญหาด้วย อย่างเหตุการณ์ในเช้าวันนี้ ที่คุณยายจ๋าเอามือชี้ไปที่ขี้นก เด็กคนหนึ่งตอบทันทีว่าไม่ได้ทำ คุณยายจึงเอ่ยว่า ไม่ได้ถามว่าใครทำ แต่เราจะทำอย่างไรที่จะอยู่กับมัน แล้วมันดีขึ้น เด็กน้อยจึงเอาไม้เขี่ยขี้นกไปทางอื่นทันที คุณยายจ๋าถามว่า แต่ถ้าเราเอาขี้ให้คนอื่นจะดีหรือ สุดท้ายเด็กจึงได้ไอเดียใหม่ว่าเอาขี้ไปทำปุ๋ยดีกว่า

สิ่งที่มองเห็นได้ง่ายๆ ในวันนี้คือ แม้จะอากาศร้อนมากแต่เด็กๆ ก็มีความสุขได้โดยไม่มีเครื่องปรับอากาศ ไม่ว่าพ่ออแม่จะทำอะไร เขาจะตามไปอยู่ใกล้ๆ และช่วยหยิบจับ เด็กโตจะเลือกทำงานที่เหมาะสมกับแรงของตน ส่วนเด็กเล็กๆ นั้นจะทำงานโดยเลียนแบบจากผู้ใหญ่ เช่น พ่อกวาด ลูกเก็บ แต่ถ้าแม่นั่งลูกก็จะนั่งด้วย

ดังนั้นวินัยจึงไม่ใช่เรื่องต้องบังคับหรือฝืนทำ แต่มันคือสิ่งที่มีอยู่ในธรรมชาติและเราก็ทำมันไปตามธรรมชาตินั้นค่ะ

Day 3 ถักทอสายใยเพื่อต่อยอดต้นกล้า

หลังจากที่เด็กๆ และพ่อแม่ได้ทำกิจกรรมร่วมกันจนสร้างวินัยในบ้านได้แล้ว เป้าหมายต่อไป คือการทำให้เรื่องดีๆ เหล่านี้คงอยู่และงอกงามต่อไป คอนเซ็ปต์ของค่ายวันสุดท้ายจึงเป็นเรื่องต่อยอดต้นกล้า...อาสารับใช้โลก ซึ่งต้องอาศัยความรักความผูกพันที่มีต่อกัน เพื่อให้เกิดความเชื่อมั่นที่จะก้าวต่อไป

เช้านี้เด็กๆ ทำอะไรได้ด้วยตัวเอง โดยไม่ต้องรอผู้ใหญ่จัดการให้ เหล่านางฟ้ากับผ้ากายสิทธิ์ยังคงใช้ผ้าในมือดูแลให้บ้านสะอาด เด็กหลายคนมาเข้าแถวรอใส่บาตรโดยไม่ต้องมีพ่อแม่มาคอยกำกับ รวมทั้งน้องเนสเล่ต์ที่ออกจะบ่อทรายโดยไม่รีรอ “หนูกลัวคุณยายจะไม่มีกิน ถ้าไม่มีใครมาทำบุญด้วย สงสารคุณยาย”

อย่างน้องมายด์เก็บเงินได้ 10 บาท ก็เอามาให้ผู้ใหญ่ถามหาเจ้าของ เมื่อบอกให้น้องมายด์เก็บไว้ใส่ออมสิน น้องมายด์ส่ายหน้าว่าไม่ใช่ของหนู เอาไปไม่ได้ค่ะ เด็กบางคนเรียงรองเท้าของสมาชิกในบ้านอย่างเป็นระบียบเหมือนที่เคยเห็นแม่ทำเมื่อวันก่อน

ส่วนคุณพ่อคุณแม่ก็ได้ทำงานบ้านเพื่อใช้สื่อสารและยึดโยงสายสัมพันธ์ของครอบครัวเอาไว้ เช่น คุณพ่อตกแต่งฝ้าเพดานบ้านด้วยผ้า พ่อทำผ้าบังแดดเพื่อให้คนที่รักปลอดภัย
ขณะที่คุณแม่ทำตุ๊กตาไว้แขวนตรงจุดอันตรายต่างๆ เพื่อเป็นตัวแทนคำสอนของแม่ที่เคยบอกลูกว่าไม่ให้ปีนป่าย
บทเรียนสายใยครอบครัว

ช่วงบ่ายแก่ๆ คุณยายจ๋าให้พ่อแม่ใช้ด้ายผูกข้อมือพร้อมบอกขอโทษลูกในสิ่งที่พ่อแม่ทำให้ลูกเป็นทุกข์ หรือเรื่องที่อยากบอกแต่ไม่เคยบอกลูก เป็นการรับขวัญลูกกลับบ้าน แม้จะเป็นเด็กตัวเล็กๆ แต่ก็พร้อมจะเข้าใจสิ่งที่พ่อแม่สื่อสารกับเขา

เมื่อต่างคนต่างลดกำแพงใจลง ความรักด้วยความคาดหวังจึงแปรเปลี่ยนเป็นรักด้วยความเข้าใจ ส่วนวิธีสานสัมพันธ์นั้นก็ขึ้นอยู่กับสไตล์ของแต่ละครอบครัวแล้วล่ะค่ะ
อะไรคือหนทางสร้างเด็ก

ค่ายจบแล้ว แต่เด็กๆ ยังต้องเติบโตการบ่มเพาะเมล็ดพันธุ์ให้เติบโตจึงเป็นหน้าที่ของพ่อแม่และเป็นที่เรื่องที่ต้องใช้เวลา ต้องทำทุกวันอย่างสม่ำเสมอ คุณยายจ๋าได้ฝากถึงพ่อแม่ว่า

“เราต้องเข้าใจการดำเนินชีวิตอย่างมีสติ ไม่โยนลูกให้ระบบการศึกษา หรือเอาไปฝากผู้เชี่ยวชาญในเรื่องใดเรื่องหนึ่ง

การทำค่ายครั้งนี้มาจากแนวคิดที่ว่า อริยะ แปลว่า ประเสริฐ อริยบุคคล แปลว่า ผู้ประเสริฐ ดังนั้น ค่ายครอบครัวแห่งสติ...อริยะสร้างได้ ก็คือกระบวนการเรียนรู้ของพ่อแม่ เพื่อสร้างครอบครัวอริยะเพราะพ่อแม่คือผู้สร้างลูกให้โลกและเป็นต้นแบบของลูก ในฐานะที่พ่อแม่เป็นครูคนแรกของลูก และบ้านก็เป็นห้องเรียนแรกของลูก พ่อแม่จึงเป็นผู้ทำความสุขให้ลูกเห็น ด้วยการมีวิถีชีวิตที่สุขง่าย ทุกข์ยาก และมีความสุขเมื่อเป็นผู้ให้มากกว่าเป็นผู้เสพ

อริยชนคือกลุ่มที่ประเสริฐ ต้องเข้าใจเรื่องของหนทางที่เป็นหนทางสายเอกที่เรียกว่าอริยมรรค และคนที่จะรู้อริยมรรค ต้องรู้และเข้าใจเรื่องอริยสัจ 4 ด้วย คือ ทุกข์ สมุทัย นิโรธ มรรค นั่นหมายถึง เด็กๆ ต้องเรียนรู้จักความทุกข์ ความอึดอัด ซึ่งความอึดอัดนั้นไม่ได้มีไว้ให้เขาวิพากษ์วิจารณ์หรือเพ่งโทษคนอื่น แต่มีไว้ให้หาทางแก้ ขณะเดียวกันความทุกข์ในใจของพ่อแม่ก็ทำให้เด็กเป็นทุกข์ไปด้วย

ครอบครัวแห่งสติจะต้องเข้าไปเรียนรู้อย่างที่มันเป็นอยู่ในขณะนั้น โดยไม่มองว่าลูกเป็นปัญหา แต่ต้องทำให้ความสนใจของลูก มีความสนใจของเราเข้าไปด้วยเพราะ ถ้าพ่อแม่เล่นได้มากกว่าที่เขาเล่น เขาจะติดต่อได้อีก

แล้วพ่อแม่ก็ต้องบอกรักลูกอย่างเป็นสุข เมื่อถึงวัยหนึ่งเด็กก็จะออกจากอกเรา จงใช้โอกาสนี้บอกรักเขา ให้เขารู้ว่าเราเป็นสุขที่ได้รักเรา อย่าบังคับ และใช้เหตุผลข้างๆ คูๆ เพื่อเอาชนะกันเลย ถ้าพ่อแม่เครียดความเครียดก็จะทำลายสัมพันธภาพระหว่างพ่อแม่ลูกด้วยกันเอง

ข้อมูลจาก : นิตยสาร ฉบับที่ 306 เดือนกรกฎาคม พ.ศ.2551

ยาวนะ.....อ่านจบก็ลืมเรื่องโกรธปารย์พอดี กลับไปเล่นกันต่อได้แล้วลูก

ปารย์กับแสมบานครั้งที่ 8

2008-06-17T20:07:00.002+07:00

จะว่าไปแล้ว ที่ผ่านมา กิจกรรมของปารย์ เยอะแยะ ไปหมด ไม่ว่าจะไปทัวร์ระยองกับแม่ หรือจะตะลอนลงใต้กับพ่อ แต่เพราะความที่ มีหลายสิ่งหลายอย่าง เข้ามาขวาง จนแม่กับพ่อ ไม่อาจปรับปรุง Blog ปารย์จนได้ จนพยายามกลับมาเก็บตก ในโอกาสต่อไป

วันนี้เอา เรื่องสดๆร้อนๆ กันก่อน เรื่องที่ว่า ปารย์ได้ร่วมเดินทางกับ ฉิ่งฉาบทัวร์ ลงใต้ ในงาน แสมบานคืนถิ่น ประมงติณฯ สัมพันธ์ ซึ่งถูกจัดขึ้นเป็นครั้งที่ 8 ปารย์ก็ขึ้นรถที่นัดหมายหน้า Big C พระรามสอง วันที่ 13 มิ.ย. 51 เจอพี่ออมสิน ก็ตีสนิท ขอร่วมก๊วนด้วยคนเลยทีเดียว เค้าร้องเพลง ปารย์ก็นั่งดูทาง หน้ารถ เค้าตบมือ ต้อนรับสมาชิก ปารย์ก็ต้อนรับด้วย ไปถึงดึกๆ ดื่นๆ ยังไง ปารย์ก็จะอยู่ร่วมสังฆกรรมกับเค้าด้วย ไม่ยอมหลับยอมนอน ตื่นเช้ามาก็ วิ่งเล่นได้ เหมือนปรกติ เช้ามาเจอเพื่อนตั๊ม ชวนกันไปร่วมกิจกรรมปล่อยกุ้ง ก็ตะลอนๆ เดินกันไป ไม่สนใจพ่อว่าอยู่ตรงไหน

กลางวันเพื่อนตั๊ม ชวนไปเล่นของเล่นที่บ้านต่อ แน๊ะ ยังไปกับเค้าอีก เอาเข้าไป หายกันไปค่อนวัน กลับมา งานสังสรรค์ กลางคืน เค้าเริ่มไปแล้ว แต่ปารย์ ถูกธรรมชาติทำร้าย เริ่มงอแง ง่วงนอน พ่อเลยต้องสละงานเลี้ยง ไปนอนกับปารย์ ตื่นช้ามา ยังถามหาเพื่อนตั๊มอีกดูซิ มันน่าไหม๊ ขอกลับ ปารย์สนิทกับทุกคนบนรถแล้ว แวะนั่งกลับออมสิน เดินตรวจตราทั่วรถ รับของแจกจากคนโน้นที คนนี้ที จนจำไม่ได้ว่า คนไหนเป็นคนให้ แต่ที่น่าตี ก็เห็นจะเป็น ปารย์ทำหน้าที่ลูกค้าที่ซื่อสัตย์ของ 7-11 นี่ซิ ต้องจ่ายตังค์ทุกปั๊มซินา

ฝากข่าว "พ่อ"

2008-04-28T20:36:00.004+07:00

พ่อฝากแจ้งข่าว งานวันแสมบานครั้งที่ 8 สำหรับพี่ๆน้องๆ ที่มีโอกาสใช้ชีวิต บางส่วนใน วิทยาลัยประมงติณสูลานนท์ งานจัดวันที่ 14 มิถุนายน 2551 ที่ วิทยาลัยประมงติณสูลานนท์ สงขลา ไม่มีค่าใช้จ่ายใดๆครับ ยกเว้นโดนเรี่ยไร 555 รายละเอียดเพิ่มเติมที่ บอร์ดชมรมศิษย์เก่าประมงติณฯ ครับ

วิธีทำไข่ไดโนเสาร์ แบบปารย์

2008-04-18T22:20:00.004+07:00

แม่ไม่รู้เหมือนกันนะว่าปารย์ไปได้ความคิดเรื่องไข่ไดโนเสาร์มาจากไหนกันแน่ เพราะปารย์ได้รับข้อมูลเรื่องไดโนเสาร์จากหลายแหล่งมาก ทั้งหนังสารคดี การ์ตูน หนังสือ ที่รู้แน่ๆก็คือปารย์บอกแม่ว่าจะเอาไข่ไดโนเสาร์แบบนี้นะ พร้อมเอามือประกบกันเป็นฝาประกบเหมือนหอยสองฝา เอ้า! เรามาลองทำกันลูก

ขึ้นที่หนึ่ง เป่าลูกโป่ง

ขั้นที่สอง แปะกระดาษลงบนลูกโป่ง ที่สำคัญชั้นแรก แปะกระดาษชุบน้ำโดยไม่ต้องใช้กาวเพื่อให้ดึงลูกโป่งออกง่ายๆ เมื่อกระดาษแข็ง

ขั้นที่สาม ตากไข่ไดโนเสาร์ให้แห้ง (กระดาษที่ใช้ถ้าเป็นกระดาษประเภทสมุดโทรศัพท์ กระดาษหนังสือพิมพ์จะทำได้้ง่าย)

ขั้นที่สี่ หลังจากไข่ไดโนเสาร์แห้ง ดึงลูกโป่งออก แล้วเก็บรายละเอียดของรูที่ดึงลูกโป่งออกไป จากนั้นผ่าไข่ไดโนเสาร์ให้เป็นรอยไข่แตก ติดบานพับโดยใช้ผ้า

ขั้นที่ห้า ทาสีตามชอบ

ขั้นที่หก หาไดโนเสาร์มาใส่ เท่านี้ปารย์ก็เล่นไปได้นาน

ก็ทำไข่ไดโนเสาร์นี่แหละเลยเป็นเหตุให้ปารย์ได้รับบทเรียนวิชาสังคมศึกษาในตอนที่ผ่านมาแล้ว ปารย์ต้องเรียนรู้นะว่าสิ่งที่เราสนใจอาจเป็นสิ่งที่คนอื่นไม่สนใจ...

บ้านเราสวยขึ้นใช่ไหม??

2008-04-18T21:49:00.003+07:00

ช่วงวันหยุดสงกรานต์ พ่อกับแม่ตกลงกันว่าเราจะซ่อมพื้นบ้านชั้นสองที่กระเบื้องปูพื้นมันอยู่กันอบอุ่นไปหน่อย จนดันกันปูดขึ้นมากว่ายี่สิบแผ่น ช่างซ่อมก็ไม่ใช่ใครที่ไหน พ่อ แม่ ลูก นี่แหละ

กว่าจะงัดกระเบื้องขึ้นมา กว่าจะสกัดปูนพ่อ แม่ ลูก เสียเหงื่อไปเยอะ แต่ในที่สุดเราก็เริ่มปูกระเบื้องได้ แถวแรกๆไม่เป็นไร การปูกระเบื้องก็ราบรื่นดี แต่พอถึงแถวสุดท้ายที่ต้องตัดกระเบื้องนี่สิ ่อุปกรณ์ของช่างสมัครเล่นอย่างเรามันไม่ค่อยอำนวยเท่าไร พ่อตัดไป กระเบื้องก็แตกไป ท่าทางไม่รุ่ง สุดท้ายเราเลยเปลี่ยนแผนเป็นปูกระเบื้องแบบโมเสสดีกว่า

ปารย์เห็นแม่เรียงกระเบื้องก็ออกความเห็นบ้างว่า แม่ทำเป็นรูปไดโนเสาร์สิ สุดท้ายพื้นบ้านเราเลยมีไดโนเสาร์คอยาวฝีมือร่างภาพโดยน้องปารย์เช่นนี้แล

ปารย์อยากได้...

2008-04-09T17:57:00.002+07:00

ความอยากได้ใคร่มี นี่มันเป็นธรรมชาติของมนุษย์ทุกคนจริงๆหรือนี่
ขนาดเด็ก 4 ขวบกว่าๆ อย่างปารย์ ยังอยากได้ของเล่นแบบไม่รู้จบจนแม่ชักเซ็ง ของเล่นที่มีอยู่ที่บ้านก็มากมายซะจนบ้านเราชักจะเล็กไปแล้ว ปารย์ยังจะขอของเล่นติดไม้ติดมือทุกครั้งที่เราไปซื้อของเข้าบ้านกัน พ่อเหลืออดตอนที่เราไปโลตัสเพื่อซื้อหมอกกันน็อคให้ปารย์ เพราะนอกจากหมวกกันน็อคแล้วปารย์ยังจะเอาโน่นเอานี่ แต่พ่อ กับแม่ไม่ยอมง่ายๆอยู่แล้ว สุดท้ายมาเจอดาบที่ทำจากโฟม ปารย์ท่าทางอยากได้มาก

พ่อ.."ปารย์จะเอาไปทำอะไร"
ปารย์.."จะเอาไปเล่น"

พ่อบอกว่าถ้าซื้อไปพ่อจะเอาไว้ตีปารย์ พ่อคงหวังว่าปารย์จะเปลี่ยนใจไม่เอาเพราะกลัวโดนตี แต่สถานการณ์ไม่เป็นเช่นนั้น
ปารย์เปลี่ยนจากพูดว่า “ปารย์อยากซื้อดาบ” มาเป็น “ปารย์อยากซื้อไม้ตีปารย์” ไปตลอดทางจนพ่อหงุดหงิด และตกลงว่าเราจะเลิกพาปารย์ไปห้างสรรพสินค้า และคงต้องหาทางลดความรู้สึกอยากได้ใคร่มีของเล่นของปารย์ ก่อนที่เหล่าของเล่นจะยึดบ้านเรา

ปารย์โตแล้ว ???

2008-03-28T16:48:00.001+07:00

ช่วงนี้ แม่กับพ่อ มักได้ยินปารย์พูดบ่อยๆว่า ปารย์โตแล้ว ปารย์อยู่ อ.2 แล้ว ปารย์อยู่ห้องผักกาด แม่เข้าใจว่าคุณครูคงจะพูดให้ฟังบ่อยๆ ปารย์เลยจำได้ แต่แม่ว่าปารย์ ไม่ in กับมันเท่าไรเลย

เมื่อเช้าปารย์ให้แม่เข้าไปส่งในโรงเรียน ที่เก้าอี้วางกระเป๋าเหมือนเดิม เหมือนเมื่อตอนอยู่ห้องแมลงปอ แม้ครูจะพยายามพูดว่าน้องปารย์โตแล้ว เดินเข้าไปในโรงเรียนเองได้แล้วครับ แต่ปารย์ยังคงเดินก้มหน้าไม่ยอมมองครู ลากแม่เข้าไปในโรงเรียนเหมือนเดิม

วันปรกติ ปารย์จะให้แม่รอจนกว่าปารย์จะวางกระเป๋า หันมาสวัสดี และบ๊ายๆแม่ แล้ววิ่งตรงไปที่สนามเด็กเล่น ดูน่าเอ็นดูเชียว

วันไม่ปรกติเช่นวันนี้ ปารย์ไม่ยอมวางกระเป๋า “ปารย์อยากไปทำงานกับแม่” ทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ แม่พยายามอธิบายว่าแม่ต้องทำงาน ปารย์ต้องเรียนหนังสือ และอีกมากมาย จนสุดท้ายแม่เดินออกจากโรงเรียน ปารย์ร้องไห้จ้า โดยมีครูดึงมือเอาไว้ที่หน้าโรงเรียน

เหมือนเมื่อตอนเตรียมอนุบาล เหมือนเมื่อตอนอนุบาล 1 อืม...น่าสงสารดีไหม ปารย์อาจใจเสียที่เห็นน้องเล็กๆที่คุณครูเดินจูงมือมารับปารย์ด้วยร้องไห้หาแม่ หรือไม่ก็เข้าข่ายเป็นพฤติกรรมเลียนแบบน้องเล็กคนนั้น

อันที่จริงอาการร้องไห้ตามแม่ ก็มีมาเป็นระยะ ๆ ตั้งแต่อยู่เตรียมอนุบาล แม่คิดว่าพอขึ้นอนุบาล 1 ก็จะหาย พออยู่อนุบาล 1 แม่ก็คิดว่า อยู่อนุบาล 2 ก็จะหาย แม่เห็นปารย์เล่าเรื่องที่โรงเรียนแล้วก็ดูปารย์จะมีความสุขดี แต่ตอนนี้ก็ อนุบาล 2 แล้วนะ ปารย์ยังมีการที่แม่ต้องคอยลุ้นว่าวันนี้จะเดินออกจากโรงเรียนเหมือนแม่ทั่วไป หรือว่าจะเป็นเหมือนแม่ใจร้ายทิ้งลูกไว้ที่โรงเรียน เอ้อ!!! ปารย์โตแล้ว...

วิชาสังคมศึกษา

2008-03-19T22:25:00.002+07:00

เมื่อวานตอนเย็น ปารย์รีบกลับบ้านเพื่อจะเอาไข่ไดโนเสาร์ที่แม่ลูกช่วยกันทำในคืนก่อนหน้านั้นไปอวดเพื่อนๆในซอย ปารย์คงคิดในใจว่าเพื่อนๆ ต้องตื่นเต้นที่ได้เห็นไข่ไดโนเสาร์อย่างที่ตัวเองตื่นเต้น และจะต้องมามุงดูกันให้ปารย์ได้เป็นผู้จัดการการเข้าชมเหมือนกรณีที่ปารย์เอาของเล่นอื่นๆ ไปอวดเพื่อนๆ แม่คิดว่าปารย์คงจะรู้สึกถึงการมีอำนาจเหนือ เมื่อตัวเองมีของเล่นอยู่ในมือ จึงมักพยายามขนของเล่นในบ้านออกไปให้เพื่อนๆเล่น แล้วตัวเองเป็นผู้ควบคุมการเล่น ก็ทำไงได้ในเมื่อตัวเองเป็นเด็กเล็กที่สุดในกลุ่ม เด็กที่โตกว่าทั่วไปก็ไม่ค่อยอยากจะเล่นกับเด็กเล็กสักเท่าไร ก็ต้องอาศัยอุปกรณ์เสริมพลังกันหน่อย

แต่วันนี้ไม่เหมือนวันที่ผ่านมาเพราะวันนี้เพื่อนในซอยมีน้องแนนรวมอยู่ด้วย น้องแนนเป็นเด็กฉลาด อายุมากกว่าปารย์ไม่ถึงปีแต่มีพัฒนาการดีมาก และมีบุคลิกการเป็นผู้นำตามธรรมชาติอยู่ในตัว น้องแนนเองก็มีอุปกรณ์เสริมพลังเป็นของเล่นมากมายในบ้านเช่นกัน และดูเหมือนจะเหนือกว่าปารย์เพราะหลายชิ้นเป็นของเล่นราคาแพงซะด้วย

พอปารย์เดินถือไข่ไดโนเสาร์ที่ทำจากกระดาษหนังสือพิมพ์ เดินไปด้วยใบหน้าภาคภูมิใจสุดๆ ปากก็ร้องเรียกเพื่อนๆให้มาดูไข่ไดโนเสาร์กัน พอไปถึงลานรวมเด็กหน้าศาลในซอย น้องแนนพูดว่า “ไม่เห็นจะอยากดูเลย” เท่านั้นแหละความมีอำนวจเหนือของปารย์ก็ย้ายข้างไปอยู่ที่น้องแนนทันที แม่ไม่รู้เหมือนกันว่าน้องแนนไม่อยากดูจริงๆหรือเปล่า และเด็กคนอื่นรู้สึกอย่างไร แต่ในเมื่อผู้นำตามธรรมชาติพูดอย่างนั้น ผู้ตาม ตามธรรมชาติ ก็ “ ไม่เห็นจะอยากดูเช่นกัน”

ปารย์ถึงกับผิดหวังทำหน้าเศร้า ทำหน้าโกรธ เรียกเพื่อนให้มาด "ูเร็วๆ เดี๋ยวปารย์จะเข้าบ้านแล้วนะ" "เดี๋ยวปารย์จะโกรธแล้วนะ" สารพัดจะพูด แต่เด็กคนอื่นก็ยัง “ไม่เห็นจะอยากดูเลย” เหมือนเดิม ปารย์ยังพยายามต่อไปด้วยการขอให้แม่ขนอุปกรณ์การทำไข่ไดโนเสาร์ไปนั่งทำหน้าศาล (แม่เองคงเป็นหนึ่งในอุปกรณ์เสริมพลังของปารย์เช่นกัน) แต่เพื่อนๆก็ยังไม่สนใจ สงสารก็สงสาร ขำก็ขำ

ฟ้าเริ่มมืดแม่ชวนปารย์กลับบ้าน ปารย์เดินไปบ่นไป ด้วยความผิดหวัง ยังมีอะไรต้องเรียนรู้อีกเยอะนะลูกโดยเฉพาะ บทเรียนวิชาสังคมศึกษาที่ต้องเรียนรู้กันตลอดชีวิต

ผลการไปโรงเรียน....

2008-03-18T00:40:00.003+07:00

หลังจากปิดเทอมมาระยะหนึ่ง ปารย์ก็หอบเอาผลงานของอนุบาลหนึ่งเทอมสองกลับบ้าน มีทั้งกล่องที่เคยเป็นกล่องรองเท้า และขวดเล็กๆ ที่เคยเป็นเพียงขวดแก้ว แต่ด้วยฝีมือปารย์ และแน่นอน + ความช่วยเหลือของคุณครูแอร์ และครูเจี๊ยบ กล่องรองเท้าก็กลายเป็นกล่องใส่อุลตร้าแมนแสนสวย (สำนวนเจ้าปารย์เขาเลยนะเนี่ย) ส่วนขวดแก้วก็กลายเป็นแจกันที่มีปารย์ตั้งชื่อให้ว่า ปีโด้

ส่วนที่เหลือก็เป็นผลงานกิจกรรมในห้องเรียนในทำนอง หัดเขียน หัดอ่าน สมุดการบ้าน สมุดสะสมงานที่เป็นตัวแทนผลงานของนักเรียนเพื่อการติดตามพัฒนาการ และ สมุดรายงานประจำตัวนักเรียน

ในสมุดรายงานประจำตัวนักเรียนนั้นมีใบแนบซึ่งเขียนว่าผลการประเมินพัฒนาการด้านสติปัญญา ซึ่งน่าจะเป็นผลการสอบปลายภาค 3 วันที่แม่ไม่ได้คาดหวังอะไร เพราะแม่ไม่รู้ว่าคุณครูวัดอย่างไร แต่ตัวเลขคะแนนก็ทำให้แม่ปลื้มใจที่ปารย์มีพัฒนาการดีกว่าเทอมแรกมาก อะนะมันเป็นสิ่งที่แม่ไม่ได้คาดหวังสำหรับระดับชั้นอนุบาล

ที่เป็น highlight อยู่ตรงความคิดเห็นของครูต่างหากซึ่งน่าจะเป็นการประมวลสะสมทั้งเทอม โดยเฉพาะในด้านอารมณ์ จิตใจ และสังคม ที่ครูเขียนว่า น้องมีจิตใจอ่อนโยน รู้จักการขอโทษ และการให้อภัย มีน้ำใจ ใส่ใจ กับคนรอบข้าง เอื้อเฟื้อ แบ่งปัน ปฎิบัติตามกฎกติกา ข้อตกลง รู้จักการรอคอย พูดจาไพเราะ รักที่จะสร้างงานศิลปะ นี่เป็นสิ่งที่แม่คาดหวังอย่างแรง คาดหวังว่าทั้งที่บ้าน และโรงเรียนจะหล่อหลอมให้ปารย์เป็นเด็กน่ารักแบบนั้นแหละ ใช่เลย อันนี้คุณแม่ปลื้ม มากค่ะ อ่านทีไรก็อยากหอมแก้มลูก ที่น่ารักถูกใจแม่ ทุกที

นานเกินไปแล้ว!!!

2008-03-11T11:17:00.002+07:00

...นานเกินไปแล้ว ที่ Blog ปารย์ ไม่ขยับ ด้วยปารย์เองก็มีวีรกรรม ทุกวัน แต่พ่อกับแม่ ไม่ว่างพอที่จะนั่งพิมพ์เรื่องราวต่างๆ ของปารย์ ไ้ด้ซินา

...ปารย์ปิดเทอมแล้ว นั่นหมายความว่า เทอมหน้า ปารย์ก็ขึ้น อ.2 (อนุบาลสอง) หากใครถามว่าปารย์ อยู่ชั้นไหนแล้วครับ ปารย์ก็จะตอบอย่างไม่ลังเล ว่าอยู่ชั้นสอง (มาตั้งแต่ปีที่แล้ว) เพราะห้องอนุบาลหนึ่ง โรงเรียนปานตะวัน อยู่ชั้นสอง!!!

...กิจกรรมก่อนปิดเทอมใหญ่ ซึ่งเป็นธรรมเนียมของโรงเรียนอนุบาล ที่มีแค่ชั้นอนุบาลสาม ก็คือการอำลา พี่ อ.3 ซึ่งแต่ละห้องเรียนก็เตรียมการแสดง อย่างขมักเขม้น เพื่อให้ประทับใจรุ่นพี่ ที่กำลังจะโบยบินออกไปสู่ โลกใหม่ (ละครไหม๊) ห้องแมลงปอ ของปารย์ก็เช่นกัน พ่อกับแม่ มีหน้าที่ คอยดูปารย์ ซักซ้อม ในแต่ละวัน พ่อโหลดเพลงที่ปารย์ต้องใช้ สำหรับการแสดง มาเปิดเพื่อให้ปารย์ ได้บรรยายกาศ การซ้อมที่สนุกสนานขึ้น ถึงแม้ ครั้งแรกจะผิดเวอร์ชั่น อ้อ เพลงที่ห้องปารย์เลือกใช้ คือ สุขกันเถอะเรา ซึ่งวันแรกๆ ปารย์บอกว่า เป็นเพลงสุขกันทำไม??? (นั่นนะซิ)

...บทสรุป การแสดงที่พ่อกับแม่ ลงทุนเตรียมการยืมกล้องวิดีโอ พ่อหยุดงาน แม่ลาป่วย สุดท้ายปารย์บอกกับแม่ว่า ปารย์อยากดูเพื่อนๆ แสดง (อ้าว!!) ปารย์ยอมเสียสละ ไม่ขึ้นไปเต้นกับเพื่อนๆ แต่ยินดีที่จะเกาะอยู่ข้างเวที ให้กำลังใจ เืพื่อนๆ ทุกคนเลย การมองเพื่อนจากด้านล่างเวที ย่อมได้มุมมองผู้ชม มากกว่ายืนอยู่ข้างๆ เพื่อนบนเวทีเสมอ

...

ผจญภัยกันต่อ

2008-02-12T22:28:00.001+07:00

เอาหละแดดร้อนแล้ว เข้าไปดูความอลังการข้างในพิพิธภัณฑ์ที่ได้ชื่อว่าเป็นแหล่งเรียนรู้ซากดึกดำบรรพ์ที่สมบูรณ์ที่สุด
ในภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้กันดีกว่า
เปิดประตูเข้าไป ไอเย็นช่ำจากเครื่องปรับอากาศเข้ามาปะทะทันที จากนั้นเราก็มาเจอด่านต้อนรับแขกด้วยเจ้าหน้าที่หน้าตายิ้มแย้ม พร้อมกลิ่นกาแฟหอมกรุ่นที่อยู่ในมือ เล่นเอาพ่อกับแม่มองหน้ากันเพราะความอยากกาแฟพุ่งขึ้นมาทันที

เช้าๆอย่างนี้ กาแฟสักแก้วหละเยี่ยม แถวที่พักก็หาไม่ได้ซะด้วย หลังจากลงชื่อเยี่ยมชมเรียบร้อยแล้ว แม่ก็สอบถามเจ้าหน้าที่ว่ากาแฟนี้ท่านได้แต่ใดมา มีร้านขายที่นี่ไหม ได้ความว่าร้านเปิด 10:00 เออ!! รอไปก่อน

รู้จากเจ้าหน้าที่ว่าเดือนหน้าสมเด็จพระเทพฯ จะเสด็จมาเปิดอย่างเป็นทางการ ช่วงนี้ก็เปิดบริการให้ประชาชนเข้าไปแสวงหาความรู้ได้ตามความพอใจ โดยไม่เสียค่าใช้จ่าย

นี่...อลังการไหม ต้อนรับลูกปารย์ด้วย สยามโมไทรันนัส อิสานเอนซิส ที่ใครๆเข้ามาก็ต้องขอถ่ายรูปด้วย ดูชื่อก็บอกเลยนะว่าเป็นไดโนสายเลือดสยาม

นิทรรศการข้างในมีด้วยกันถึง 8 โซน ตั้งแต่จักรวาล และโลก ต่อมาก็สิ่งมีชีวิตแรกปรากฏ สิ่งมีชีวิตในยุคต่างๆ เรื่อยมาจนสุดท้ายคือเรื่องของมนุษย์ อันที่จริงแม่ถ่ายรูปไว้เยอะ แต่แสงข้างในไม่ค่อยเหมาะกับกล้องของเรา ภาพที่พอจะดูได้มันน้อยจัง

แฮ่ๆๆ ถ่ายรูปกับกระดูกไดโนเสาร์ที่ไม่รู้เกิดที่ไหน แต่ที่แน่ๆมาทิ้งกระดูกไว้ที่แผ่นดินอิสาน

ได้ความรู้จากแผ่นพับที่ได้รับแจก และแผ่นป้ายตามจุดต่างๆ ความว่ากระดูกเจ้ายักษ์ใหญ่เหล่านี้ล้วนเป็นแบบจำลองกระดูกไดโนเสาร์ที่พบซากในประเทศไทยทั้งสิ้น ซึ่งที่พบในปัจจุบันมี 16 สายพันธุ์ โดยมี 5 สายพันธุ์ที่ยังไม่พบอีกที่ใดในโลก

มุมนี้ มักมีอยู่ในกล้องของหลายๆคน

อีกหนึ่งมุมโปรดของปารย์ที่จำลองบรรยากาศโลกล้านปีในยุคต่างๆ พ่อกับแม่ต้องเดินวนเวียนอ่านให้ปารย์ฟังอยู่หลายรอบ

คืนแรกที่กาฬสินธุ์ ปารย์มีไข้ สงสัยจะตรากตรำไปหน่อย แม่กับพ่อเลยต้องผลัดกันตื่นมาเช็ดตัวให้ปารย์ หลังจากนอนหลับพักผ่อนเต็มที่ ปารย์ก็สร่างไข้และไปเที่ยวแดนไดโนกันต่อ

ก่อนหน้าที่จะมีการสร้างพิพิธภัณฑ์สิรินธรนี้ ทางวัดสักกะวันซึ่งเป็นวัดที่ตั้งอยู่ในบริเวณที่เป็นแหล่งกระดูกไดโนเสาร์ก็ได้มีการสร้างพิพิธภัณท์ และปั้นหุ่นไดโนเสาร์ชนิดต่างๆ ไว้ให้เป็นแหล่งเรียนรู้ของประชาชน เจ้าอาวาสของวัดนี้ให้ความสำคัญกับการศึกษาไดโนเสาร์มากทีเดียว และท่านก็เป็นคนแรกที่พบกระดูกไดโนเสาร์ในบริเวณนี้

หลังจากเยือนด้านในพิพิธภัณฑ์สิรินธรซะเป็นที่พอใจของปารย์แล้ว เราก็เข้าไปที่วัดซึ่งอยู่ในบริเวณเดียวกันนั่นเอง

(ในที่สุดก็มีคนสังเกตุว่า ภาพที่แม่ใช้ปารย์ใส่ชุด 2 ชุดสลับกันไปมา แหะๆ ก็ภาพมาจาก 2 วันที่กาฬสินธุ์ หนะ แต่แม่ไม่อยากเขียนให้เป็นบันทึกประจำวัน เอาแค่สรุปๆนะ ภาพเลยไม่ต่อเนื่องเท่าไร)

ด้านหน้าบ่อกระดูกไดโนเสาร์ ในเขตของวัดสักกะวัน

ที่นั่งน่ารักนี้ ไม่ได้แต่ถูกใจปารย์เท่านั้น แต่ยังถูกใจแม่กับพ่อด้วย

ภาพนี้เป็นกระดูกจริงของไดโนเสาร์ในหลุมขุด (เอจะเห็นไหมเนี่ยมันมืดจัง) นักวิจัยสัณนิฐานว่าบริเวณนี้เป็นแม่น้ำ และเจ้าไดโนเสาร์เด็กตัวนี้อาจจะจมน้ำตายขณะพยายามข้ามแม่น้ำ ข้อมูลนี้ได้มาจากป้ายอธิบายต่างๆ และจากมัคคุเทศน์น้อย นักเรียนโรงเรียนสหัสขันธ์ที่พยายามอธิบายเรื่องราวต่างๆได้น่าประทับใจจริงๆ

เจ้าพาราซอโรโลฬัศตัวนี้อยู่ในบริเวณของวัด สีสันดูจะซีดสักหน่อยเพราะรับใช้ประชาชนมานาน

ก่อนกลับที่พักแวะไปที่สวนหย่อมเล็กข้างๆ ศูนย์โอทอปร้าง ในบริเวณนี้มีไดโนปั้นอยู่หลายตัวเหมือนกัน แต่ที่สะดุดตาหนะก็นี่ต่างหาก

นี่ไงโคมไฟไดโน เจ๋งจริงๆ แต่ที่น่าเสียดายคือมีหลายตัวที่แตกเสียหาย คล้ายโดนขว้างปา เศร้าจริงคนไทย

ความประทับใจอีกอย่างของการมากาฬสินธุ์ครั้งนี้คือน้ำใจค่ะ น้ำใจของเจ้าของริมทุ่งรีสอร์ทที่เราพักอยู่ แกใจดีราวกับเราเป็นญาติ เริ่มต้นจากให้เรายืมมอเตอร์ไซด์ไว้ใช้โดยไม่เก็บค่าเช่า ให้ลูกชายพาเราเที่ยวบริเวณรีสอร์ท และยังพาเราไปส่งที่ท่ารถทัวร์อีกต่างหาก

เสียดายที่ไม่ได้ขออนุญาติเก็บภาพไว้เป็นที่ระลึก แต่อย่างไรก็ตามเราสามคนก็จำน้ำใจงามของครับครัวพี่เขาได้เสมอ พ่อบอกว่าถ้าปีหน้าถ้าปารย์ยังสนใจไดโนเสาร์อยู่เราก็น่าจะไปเยือนสหัสขันธ์อีก

แล้วเราก็ได้ไป ... ผจญภัยในโลกไดโนเสาร์ ๆๆๆๆๆๆ

2008-02-05T23:53:00.000+07:00

แม่เล็งมานาน พ่อปารย์ก็บอกว่าเราต้องไปที่นี่ซะก่อนที่ปารย์จะเปลี่ยนความสนใจไปเป็นเรืองอื่นตามวัยของเขา อันที่จริงก็ไม่ได้ตั้งใจจะปลุกปั้นให้ปารย์เป็นนักบรรพชีวินหรอกนะ แต่อยากปลูกฝังให้ปารย์รักการเรียนรู้ ไดโนเสาร์ จึงเป็นสื่อยักษ์ใหญ่ ที่ปารย์สนใจ และแม่ก็อยากรู้

วันที่ 25 มกราคม เริ่มต้นกันที่สถานีขนส่งหมอชิตใหม่ ทั้งแม่และปารย์ต่างก็มาที่นี่เป็นครั้งแรกเหมือนกัน เออ! แม่ไม่ได้ไปภาคอีสานมานานขนาดนั้นเชียวเหรอ

รออยู่ไม่นานพ่อก็ตามมาสมทบ รถ บขส. VIP 24 ที่นั่ง 2 ชั้น ที่นั่งกว้างจนเราสามคนสามารถนั่งด้วยกันได้บนเก้าอี้ 2 ตัว ประมาณ ตีห้า เราก็ถึงสถานีขนส่งกาฬสินธุ์ พ่อกับแม่อ่อนข้อมูลไปหน่อย ลงจากรถก็งงๆ คิดว่าจะมีรถประมาณรถบัส ไม่ปรับอากาศจากสถานีขนส่งกาฬสินธุ์ ไปจุดหมายของเราคือ อ.สหัสขันธ์ แฮะๆ คนขับรถสามล้อบอกว่าต้องไปขึ้นรถสองแถวที่ตลาด เราเลยนั่งรถมอเตอร์ไซด์สามล้อคนละ 30 บาท (ปารย์ยิ้มหน้าแป้นที่ได้นั่งสามล้อ) ไปกินโจ๊กที่ตลาดก่อนไปกันต่อ พ่อค้าแม่ค้าที่ตลาดใจดีทุกคน พอรู้ว่าเราจะไปไหนก็แนะนำเส้นทางกันเต็มที่เรียกว่าไม่ต้องกลัวหลงกันเลยแหละ

สองแถวใหญ่ราคาคนละ 25 บาทพาเราจากตัวเมืองไป อ.สหัสขันธ์ ปารย์ก็สนุกสนานอีกนั่นแหละที่ได้นั่งสองแถว หันดูวัว ดูควาย ดูต้นไม้สารพัดชนิด ระหว่างทางโดนวัยรุ่น(ใหญ่) แซวนิดหน่อยว่านึกว่าปารย์เป็นผู้หญิง อะนะ ก็ขนตางอนซะขนาดนั้น

พอเข้าเขต อ.สหัสขันธ์ โฮะๆ ปารย์บอก “แม่มีไดโนเสาร์ด้วย” โอ้!! ไม่ได้มีตัวเดียว ระหว่างทางมีไดโนเสาร์ยืนอยู่เป็นระยะๆ ต้อนรับผู้มาเยือน ไม่ใช่เฉพาะปารย์หรอกนะที่ตื่นเต้น แม่เองก็ตื่นเต้นเหมือนกัน ลงจากสองแถวเราก็นั่งมอเตอร์ไซด์ต่อเข้าไปที่พัก แฮะๆที่พักไกลจากถนนจัง แม่เลยลองถามเจ้าของรีสอร์ทว่าอยู่ที่นี่ออกไปข้างนอกยังไงค่ะ เจ้าของรีสอร์ทใจดีมากบอกว่าเอามอเตอร์ไซด์ผมไปใช้ละกัน ไม่ต้องเกรงใจ

ที่พักเป็น รีสอร์ทเล็กๆ อยู่ริมทุ่งได้ยินเสียงกระดิ่งผูกคอวัวกรุ๊งกริ่ง กรุ๊งกริ่ง ตลอด ด้านหน้าเป็นบ่อปลาชะโด เห็นลอยให้เห็นอยู่หลายตัว บรรยากาศดี เสียอย่างเดียวไม่มีหน้าต่างสักบาน พักผ่อนสักครู่เราก็พร้อมแล้วที่จะไปตะลุยโลกไดโนเสาร์กัน

เป้าหมายของเราคือ พิพิธภัณฑ์สิรินธร นั่นเอง

รอบๆ พิพิธภัณฑ์ มีไดโนเสาร์ใหญ่น้อยหลากชนิด อยู่ตามมุมต่างๆ ต้นไม้ที่ปลูกก็เหมือนจะถูกเลือกมาอย่างดีให้เข้ากับยุคสมัยของไดโนเสาร์ให้มากที่สุด ปารย์สนุกสนานกับการจัดท่าทางของตัวเอง และพ่อหรือแม่ถ่ายรูปคู่กับไดโนเสาร์

กับเจ้าโอวิแรปเตอร์

เจ้าแพคคีเซฟาโลซอรัสสองตัวนี่เอาหัวชนกันไม่ยอมเลิก ไม่เจ็บหัวกันบ้างหรือไงเนี่ย

ปารย์ พ่อ และ สยามโมไทรันนัส

นี่แหนน่ ปารย์ตัวโตขนาดทุบหัวไดโนเสาร์ได้เลยนะเนี่ย

วันเด็กของปารย์!!

2008-01-16T10:30:00.000+07:00

...ปารย์มีกิจกรรมวันเด็ก ที่ไม่ค่อยเหมือนเด็กคนอื่นสักเท่าไร ในวัยสี่ขวบ ปารย์เป็นหนึ่งในทีม ร่วมจัดงานวันเด็ก "เดินตามรอยเท้าพ่อ" ให้กับพี่ๆ โรงเรียน ตชด คลองน้อย ต.ห้วยสัตว์ใหญ่ อ.หัวหิน จ.ประจวบคีรีขันธ์ ดูเหมือนปารย์จะรู้ว่า หน้าที่หลัก คือเอาของขวัญไปแจก และทำไอศรีมให้พี่ๆ ที่นั้น แต่ปารย์ก็อดไม่ได้ที่จะร่วมสนุก กับพี่ๆ โดยการเล่นต่อสู้กัน มีลูกโป่งเป็นอาวุธ (ซะงั้น) พี่ๆ กว่าห้าสิบคนดูจะสนุกและอุดมไปด้วยของฝาก ของขวัญเด็ก แต่คงมีแค่วันเด็ก ที่พี่ๆ เค้าจะสนุกกันอย่างนี้ วันอื่นๆ ไม่รู้พี่ๆ เค้าเป็นยังไงกันบ้าง เอาไว้ปารย์จะไปเยี่ยมอีกนะ

วันเด็กปีนี้

2008-01-09T11:58:00.000+07:00

...ก่อนนอนปารย์มักเรียกร้องดู วิดีโอ ไดโนเสาร์ (The Land Before Time) วันวานก็ไม่ต่างกัน เงื่อนไขของการแปรงฟันก่อนนอน คือ ขอดู คีออฟเทอริก (ไดโนเสาร์บินได้จำพวกหนึ่ง) แต่วันนี้พิเศษหน่อย ปารย์ยินดีจะช่วยแม่เตรียมของขวัญวันเด็ก!!!

...วันเด็กปีนี้ เราตกลงใจจะไปร่วมด้วยช่วยกัน กับงาน "ตามรอยพ่อ" ที่พี่ๆ น้องๆ ศิษย์เก่าร่วมสถาบันพ่อ เค้าตั้งใจ จะไปจัดงานวันเด็กให้เด็กที่ โรงเรียน ตชด. บ้านคลองน้อย ต.ห้วยสัตว์ใหญ่ อ.หัวหิน ประจวบคีรีขันธ์ ซึ่งทั้งบ้านก็ต้องช่วยกัน รวบรวมของขวัญ ของฝากจากผู้มีใจกรุณา รวมทั้งปารย์ ก็ห่อของขวัญ ไปให้พี่พี่ด้วย

...แล้วปารย์จะเอาบรรยากาศงานวันเด็ก มาเล่าให้ฟังนะครับ

กิจกรรมวันส่งท้ายปีเก่า

2008-01-01T00:24:00.000+07:00

แม่ให้เสื้อขาว ปารย์ กับพี่กานต์ คนละ 1 ตัว เป็นของขวัญปีใหม่
แต่เสื้อขาวมันธรรมดาเกินไปใช่ไหม แม่เลยส่งกระดาษ กับดินสอให้สองหนุ่มไปวาดรูปที่ตัวเองอยากได้เป็นลายเสื้อ แฮะๆ ็้หนีไม่พ้นไดโนเสาร์แน่นอน จากนั้นแม่ก็เอาลายที่สองหนุ่มวาดมาลากตามบนเสื้อ พร้อมเขียนเทียนให้ ต่อไปก็เป็นหน้าที่เจ้าของเสื้อเขาลงสีอย่างที่เห็นนี่หละ

ปารย์ตั้งใจระบายสีมาก พี่กานต์ก็ดูเหมือนจะเป็นอย่างนั้น

ผลงานของสองหนุ่มเมื่อเสร็จสมบูรณ์ ของพี่กานต์ทางซ้าย ส่วนของปารย์อยู่ทางขวา แม่เพียงช่วยระบายสีรอบนอกเสริมให้อีกนิดหน่อย เพื่อช่วยให้ไดโนเสาร์ของเด็กๆ ดูเด่นขึ้นเท่านั้น

แม่ชอบตัว n ที่อยู่เหนือปากเจ้าไทรันโนซอรัสมาก มันทำให้รู้สึกว่า มันกำลังคำรามอยเลยอะู่

ปารย์ไปไหน...

2008-01-01T00:00:00.000+07:00

เพื่อนๆ อยู่บนเวที พร้อมเต้นเพลง แมวเหมียวกันหมดแล้ว ปารย์ไปไหนเอ่ย???

นั่งน้ำตาซึมอยู่กับพ่อนี่เอง

แล้วแม่ก็พลาดอีกแล้ว
พลาดที่มาส่งปารย์ให้กับครูแอร์ช้าเกินไป เพราะมัวแต่ไปวิ่งมาราธอนอยู่
การส่งช้า ว่งผลยาวให้ปารย์ไม่ยอมไปหาครูแอร์ ไม่ยอมเขียนหน้าแมว
และไม่ยอมขึ้นเวที...

ได้จับของขวัญ ปารย์ค่อยกลับมาเป็นปารย์ที่ร่าเริงคนเดิมหน่อย

และร่าเริงมากขึ้นเมื่อได้ช่วยคุณครูขนเก้าอี้ครับ