ชีวิตคือการเรียนรู้นะ

เรียนรู้ที่จะจัดการกับขยะในบ้านให้มีปริมาณน้อยที่สุด เท่าที่จะทำได้ด้วยการคัดแยก และนำมาขายอย่างนี้ ปารย์ทิ้งขยะได้ถูกถังเสมอ อะไรที่เป็นขยะ recycle ก็เก็บถูกที่ แม่ปลื้มมากเพราะตั้งใจจะฝึกให้ปารย์มีหัวใจสีเขียว
ส่วนเจ้านี่ไม่ได้ตั้งใจจะบอกว่าปารย์ชอบกิน กลูลิโก๊ะหรอกนะ แต่อยากบันทึกไว้ว่า มีอยู่วันหนึ่งปารย์มีเจ้ากล่องเปล่าอันนี้ใส่กระเป๋ากลับมาจากโรงเรียนด้วย สอบถามได้ความว่า น้อง อ.1 ที่นั่งรถโรงเรียนด้วยกันเขากินหมดแล้ว เขาไม่เอากล่องปารย์เลยเก็บกลับมาให้แม่ขาย เหอ เหอ แจ๋วจริงลูกเรา



ต่อมาก็เรียนรู้ที่จะทำของเล่นเอง อันนี้เป็นหน้าที่ของพ่อที่อยากจะแก้นิสัยขยันซื้อของเล่นของปารย์ด้วยการฝึกให้ปารย์ทำของเล่นเอง นอกจากของเล่นที่ทำจากกระดาษทั้งหลายของปารย์แล้ว พ่อลงทุนซื้อ(ซื้ออีกแล้ว)ชิ้นสวนพร้อมมอเตอร์มาให้ปารย์ประกอบเจ้าไดโนเสาร์เดินได้ ปารย์ก็ตั้งใจประกอบดีนะ ใช้เวลาสองวันหลังทำการบ้านเสร็จมาทำ แล้ววันต่อมาปารย์ก็หอบหิ้วไปอวดน้องทีที ราวกับป็นหน้าที่เลยอะ







เรียนรู้ที่จะต้องซ้อม ซ้อม และซ้อม





เรียนรู้ที่จะแสดง



เรียนรู้ที่จะต้องรอ



เรียนรู้ที่จะแปลอักษร เออดูออกปะว่า เด็กๆนั่งกันเป็นตัวอักษร LONG LIVE THE KING


และเรียนรู้ที่จะเป็นดาราหน้ากล้อง







ขอบคุณทุกท่านที่เปิดโอกาสให้ปารยืได้เรียนรู้

วันปีใหม่เด็กหรือเปล่า!!

...บ้านตายง ที่บางพลัด จัดงานวันปีใหม่เด็ก...
ช่างมันเถอะ จะเป็นวันอะไร เอาเป็นวัน ของขวัญ ไม่น้อยกว่า 100 บาท ห่อมา จัดอาหารที่อยากกิน มาด้วย ห้าโมงเย็น
เด็กๆ เตรียมการแสดงด้วย มีรางวัล

...ดูจะเป็นวันที่เด็กสนุกกันอีกครั้ง น้าเอ๋ น้าตั๊ก จัดสถานที่ ให้ยั่วยวนใจ ในการแสดงได้ดี ของขวัญทยอย มาลงทะเบียนเรื่อยๆ

...ปารย์อยากเล่น โดเรมอน ซื้อสองอันนะพ่อ โอ้ยทำไมต้องซื้อสองอัน แพงด้วย (พ่องก โดยนิสัย) ก็ปารย์ห่อของขวัญจับฉลากอันหนึ่ง แล้วก็เอาไว้เล่นอันหนึ่ง แต่พ่อว่า ปารย์เอาอันหนึ่งไปห่อของขวัญ แล้วใครที่บ้านยายจับได้ปารย์ก็ขอซิ (พ่อเสนอไอเดีย ที่คิดว่าเยี่ยมที่สุด ลดได้ตั้งอันหนึ่งกว่าร้อยบาท) ปารย์นับดูซิ มียาย ยายทวด แม่ น้าปุ๊ก น้าปุ๋ย แล้วยังมีปารย์อีก ตั้งหกคน ไม่หนีไปไหนอยู่แล้ว เออจริงด้วย ปารย์คล้อยตาม

...ว่าแต่ปารย์แสดงอะไร ปารย์จะเต้น อ้าว แล้วปารย์เอาเมโลเดียนมาทำไม ก็ได้ ก็ได้ เป่า When the sent ก็แล้วกัน (เหมือนพยายามเอาใจ)



ญาติ ๆ ปารย์ ก็สนุก อย่างเมามัน

เอาอีก


...ถึงเวลาจับฉลาก ปารย์ ได้จับเป็นคนแรก ไม่ใช่ว่าเก่ง อะไรหรอก เพราะมาลงทะเบียนเป็นคนแรก จับได้.......ของยาย พ่อปารย์อยากได้โดเรมอน เออน่า เดี๋ยวแม่เอย ยายเอย ยายทวดเอย หรือน้าสองน้า เค้าก็จับให้ปารย์เองแหละ พ่อยังยืนยัน

เฮ เฮ เฮ แต่ละครั้งที่จับรางวัล น้าปุ๊กจับได้ของตัวเอง แม่ได้ของยายตา ยายได้ของนุ๊ก น้าปุ๋ยได้ของใครว้า สุดท้ายในบ้านไม่มีใครได้ โดเรมอน......

ยายทวด..หนู จับได้ของปารย์.......พ่อปารย์อยากได้โดเรมอน....งั๊นปารย์ก็เอาไข่ไปแลกซิ ไม่เอา ปารย์อยากได้โดเรมอนเอง เหอ!! อะไรที่ว่าง่าย มันก็ไม่เป็นใจอย่างนี้แหละกลับบ้านกันเถอะ แต่พ่อปารย์อยากได้โดเรมอน....

ถัดมาก็เป็นงานวันเด็ก!!!

...พ่อทุเลา จากการเครียด ก็ลุย post ใหญ่
ต่อจากปีใหม่ ไปสองสัปดาห์ งานวันเด็ก ที่เป็นเรื่องใหญ่ของเด็ก ๆ
ปารย์ ไปไหนดี? ปารย์ไม่รู้ (เป็นคำตอบที่ถูกตั้งโปรแกรมอัตโนมัติ ในกรณีที่ ข้อมูล online มาไม่ทัน ประมาณว่า อะไรเหรอ!! ใครก็ได้ขอ service pack update โปรแกรมนี้ที)

...แม่จะพาปารย์ไปแจกของขวัญ...ไปไหน!!! แจกของขวัญ... วันเด็กให้เด็กแจกของขวัญ!!! พ่ออย่ามามั่ว (อีกหนึ่งคำตอบ ที่ไวรัส ฝั่งไว้ แก้ไม่หายด้วย Antivirus)

...เอาน่าไปเถอะ ใกล้ดี กรมอู่ทหารเรือป้อมพระจุลฯ ไกลจากที่ทำงานแม่ 3 นาที


...แจกหมด จบกัน ปารย์ไม่ได้อะไรเลย เกือบเสียฝัน คือฝันว่าจะได้ของขวัญกับเค้าบ้าง แจกไปจนหมด...
ไปดูเรือกันดีกว่า เด็กๆ เยอะมาก เริ่มร้อนอีกต่างหาก เอาเรือเล็กก่อนนะ คนน้อยหน่อย ปีนน้อยด้วย เออ..พ่อรอข้างล่างนะ ปารย์ไปกับแม่
แฮะๆๆๆ


เลี้ยวซ้ายเต็มตัว! ทราบครับซ้ายเต็มตัว!!! คนนั้นใครเหรอแม่!! อ้อ เด็กที่เค้ามาเที่ยวเหมือนปารย์แหละ อ้าว!!! เลิก ไปดีกว่า

ห้องนี้ น่านอนจังเลย

เฮัย ห้องปรับความดัน กรณีที่นักดำน้ำ ขึ้นจากน้ำเร็วเกินไป (ขโมย อะไรเค้ามาเหรอ) ทำให้เกิดสภาวะ...NPL..มั๊ง (ไปถามนักดำน้ำ เค้าโน้น พ่อดำน้ำเฉพาะอยู่หน้าห้องเรียน)

###สาระหน่อย นักดำน้ำลึกหรือที่เรียก SCUBA ครับ จำเรือหลวงลาดหญ้า 633 และเรือหลวงท่าดินแดง 632 ไว้ให้ดีนะครับ กรณีเกิดปัญหาขึ้นจากน้ำ แล้วปรับความดันไม่ได้ เจ็บปวด อันเนื่องมาจาก ออกซิเจนในเลือด พยายามจะออกมา หากเรือหลวงทั้ง 2 ลำนี้ ซึ่งเป็นเรือแม่บ้านกวาดทุ่นระเบิด อยู่บริเวณใกล้ ๆ หรือ ใกล้กว่าโรงพยาบาล ที่มีห้องปรับความดัน กรุณาติดต่อ เข้าไปขออนุญาตใช้ห้องปรับความดัน ไม่เช่นนั้น ท่านก็จะเจ็บปวดต่อไป จนกว่า....ถึงโรงพยาบาล..ว่าแต่ ที่โรงพยาบาลมีหรือเปล่า

อะไรนะ เรือนี้ สองพันล้านบาทเหรอ พ่อขอขึ้นไปถ่ายรูปหน่อย เรือสองพันล้านบาท!!

ปีใหม่กับเค้าบ้าง!!

...งานปีใหม่ของปารย์ ไฮไลท์ อยู่ที่โรงเรียนอนุบาลปานตะวัน
เริ่มด้วยการทำบุญ ให้จิตใจผ่องใส รู้จักให้ ลดกิเลส สาธุ สาธุ




...จากนั้นก็เป็นการแสดงของ เหล่าผู้กล้า (เออ..ที่ปานตะวัน เค้าต้องขึ้นเวที ทุกคน เป็นธรรมเนียม ถึงตอนนี้ ใครกล้าไม่ขึ้นเวที ก็กลายเป็นเรื่องแปลก ของเหล่าผู้ชม กว่าปารย์ จะยอมเดินขึ้นไปเอง ก็ อนุบาลหนึ่ง เข้าไปแล้ว นโยบายอันนี้ ต้องยกนิ้วให้ ด้วยความจริงใจ)ปารย์ขึ้นเวทีด้วยชุด พรปีใหม่ ร่วมกับน้องๆ ที่อยู่ด้านหน้าเวที ประเภทที่ว่า ใครนั่งอยู่ที่เก้าอี้ ก็ได้แต่มองก้นของผู้ปกครองที่น่ารัก ที่ไม่สนใจว่าจะบังสายตาใครก็เลยทีเดียว




...งานวันปีใหม่ก็ต้องจบให้การจับฉลากแลกของขวัญ ให้เด็กๆ ได้มีความสุข ตอนแกะกล่องของขวัญกัน



!!! อ้าวต้องกลับไปทำงานก่อน ของขง ของขวัญอะไร อ้อ ปารย์ได้ของขวัญเป็น แป้งโด ที่กินไม่ได้

###สวัสดีปีเสือ ทุกคนครับ###

ละครเวที ไดโนป่วน

ปารย์ พ่อ แม่ จูงมือกันไปดูละครเวที ของไดโนแฟนคลับมาจ้า (21 พ.ย.) ทั่วทั้งงานอวลไปด้วยกลิ่นตุตุของไดโนเสาร์ สัตว์เลื้อยคลานที่น่ากลัว ที่ทีมงานเขานำมาดัดแปลงซะดูน่ารักไปหมด




ทีมงานเตือนตั้งแต่ตอนซื้อบัตรแล้วว่ากรุณาไปก่อนเวลาละครนะจ๊ะ เพราะหน้างานมีกิจกรรมเพียบ และแน่นอนย่อมต้องมีกิจกรรม ขุดกระดูก



ปารย์ดูจะสนุกกับละคร นั่งหัวเราะเอิกอ๊าก พยายามร้องเพลงคลอตาม พยายามตอบโต้กับเหล่าไดโนทั้งหลาย แม่อมยิ้ม แต่พ่อหลับ อิอิ ก็ละครสำหรับเด็กอะ

เด็กๆที่มาดูละครล้วนแต่เป็น dino lover กันทั้งนั้น จนปารย์ถึงกับออกปากว่า ปารย์เพิ่งรู้นะแม่ว่าเด็กๆเขาชอบไดโนเสาร์กันเยอะแยะเลย ตอนแรกปารย์นึกว่ามีแต่ปารย์กับเตเต้ ที่ชอบไดโนเสาร์ น้องปายที่ปารย์ไม่ได้เจอซะนาน ก็ชอบไดโนเหมือนกัน



ปารย์สอยของที่ระลึกของงานเป็นเสื้อ กับ ฟอสซิล ไข่ไดโนเสาร์ที่ปารย์นั่งขุดอย่างตั้งใจ ไม่อู้ ไม่บ่น แบบตอนอ่านดรุณ ขุดรวดเดียวจบ เห็นแล้วคุ้มกับค่าฟอสซิล แถมไปไหนมาไหนก็พยายามจะเอาเจ้าฟอสซิลลูกไดโน ไปไหนมาไหนด้วย บอกว่ากลัวเจ้าฟอสซิลจะเหงา

ลอยกระทง สุโขทัย

...ช่วงลอยกระทงปีนี้ เพื่อนพ่อจัดงานแต่งงานที่อุตรดิตถ์ พ่อเลยพาปารย์ กับแม่ ไปเที่ยวด้วย นัยว่า มีไกด์นำเที่ยว งานลอยกระทงสุโขทัย ก่อนเข้างานแต่ง ปารย์ ก็แวะ นมันสการ พระพุทธชินราช และ พระพุทธชินสีห์ ที่ พิษณุโลก เป็นการเอาฤกษ์ เอาชัย เอาใจชาวพุทธ

เขย่ากันทำไม



...งานนี้ นอกจากจากทัวร์วัดแล้ว ปารย์ยังมีโอกาสแวะเที่ยว บ้านจ่าทวี









...ส่วนในงานแต่ง ก็ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของเจ้าบ่าว-เจ้าสาว เค้า โปรโมท เอาน๊อะ
ใครสนใจจ้างไปถ่ายงานแต่งก็ยินดีนะครับ

เรารีบออกจากงานแต่ง เพราะไม่ใช่เป้าหมายหลักของปารย์ โน้น สุโขทัย รุ่งอรุณแห่งความสุข (ใช่เปล่า จำไม่ได้) ...ฟังซิฟัง...

หน้างาน...
สวย ๆ ทั้งนั้น
ฟังกันเพลิน เกือบหลับ จบด้วยช่วงที่ปารย์ รอ...ลอยกระทง


ก่อนกลับส่งโปสการ์ดให้คุณครูวันก่อน ขาดเรียนวันเปิดเรียน แกจะได้ไม่โกรธมาก

ปารย์ยังรีบกลับมาลอยกระทงกับยายที่วัดบางพลัดได้อีกรอบแนะ ก็ยายบอกจะทำกระทงให้ปารย์ไม่ใช่เหรอ รูปดาว แล้วมีดอกไม้อยู่ด้านบนนะ เหอ เหนื่อยกันทั้งบ้าน ลอยกระทง....

วิธีคิดที่แตกต่าง

ช่วงนี้ปารย์มีกิจกรรมชุกนะ กิจกรรมกีฬารวมถึงการร้องเพลงเชียร์ ดูเหมือนจะต้องใจปารย์ เห็นได้จากมีเรื่องมาเล่าให้แม่ฟังเรื่องซ้อมบ้าง มาซ้อมเพลงเชียร์ มาเต้นเชียร์ลีดเดอร์ให้ แม่กับพ่อดู

ก่อนถึงวันแข่งขันกีฬาอนุบาลสัมพันธ์ ปารย์นอนแต่หัวค่ำ เพราะกลัวว่าจะตื่นไม่ทันไปรถโรงเรียน



สถานที่จัดงานเป็นโรงเรียนกองทัพบกอุปถัมภ์ สื่อสารสงเคราะห์ โหโรงเรียนมีสนามกีฬากว้างขวางสมกับเป็นโรงเรียนเจ้าภาพ เสียอย่างเดียวร้อนจัง ดูโหดกับเด็กๆอนุบาลไปนิด


การแสดงน่ารักๆ ชุดหนอนผีเสื้อของเด็กๆโรงเรียนเจ้าภาพ



ปานตะวันสู้ๆ น้องปารย์ร้องเพลงเชียร์อย่างตั้งใจ


การแข่งขันวิ่งซิกแซกผลัด แม้ปารย์ และเพื่อนๆจะพยายามวิ่งเต็มที่ แต่ก็ยังดูลั๊นลามาก เมื่อเทียบกับนักกีฬาจากโรงเรียนที่ชนะเลิศ

วิ่งกรอกน้ำผลัด ปารย์ค่อยๆกรอกน้ำแบบไร้แรงกดดัน แม้จะไม่ทันโรงเรียนอื่นซะแล้ว


กีฬาความหวัง ว่ายน้ำจ้า ตอนบ่ายฝนตกลงมาการแข่งขันต่างๆจึงช้ากว่ากำหนดไป เด็กแต่ละคนลงแข่งเกือบทุกประเภท ดูน่าจะเหนื่อย แต่เด็กๆก็ยังดูกระตือรือร้นที่จะแข่งว่ายน้ำกัน


เตรียมแข่งตีโฟมชายเดี่ยว 25 เมตร แม่ทำตัวราวกับเป็นโค้ท เต็มที่เลยลูก ตามนั้นอย่างที่ซ้อมกับครูนัท



ผลการแข่งขัน เหรียญเงินจ้า ถึงบ้านยาย ปารย์เจอตายุทธ
ตาถามว่า เป็นไงบ้าง
ปารย์ตอบ ได้ที่สองครับ (ยิ้มแก้มแทบปริ)
ตาถามต่อ ทำไมไม่เอาที่หนึ่งหละ
ปารย์ตอบ ที่หนึ่งมีคนอยากได้เยอะแล้ว ปารย์อยากได้ที่สอง

ช่วยกันดัน

นักเล่านิทาน

23 สิงหาคม 2552 อีกวันที่ก้าวเล็กๆ ของเจ้าปารย์ ก้าวออกไปจากบ้าน และโรงเรียน แม้จะรู้ว่าคุณครูที่โรงเรียนปานตะวันทุกท่าน ต่างช่วยกันซักซ้อมเจ้าปารย์มาอย่างดี แต่แม่ก็อดลุ้นไม่ได้ว่า เจ้าปารย์จะยอมเล่าไหมนะ แล้วปารย์ก็ทำให้แม่ภูมิใจ

ก่อนเริ่มงานคณะกรรมการบอกว่า ที่มาของการจัดงานประกวดเล่านิทานนี้มาจากความพยายามในการรณรงค์ให้เด็กรักการอ่าน และการเล่านิทานนี้เป็นผลต่อเนื่องมาจากการฟังและอ่านนิทานของเด็กๆ สะสมมาเรื่อยๆจนในที่สุดก็สามารถเล่าออกมาได้ ชนะหรือไม่ชนะไม่ใช่ประเด็นสำคัญ การได้มีโอกาสเล่านิทานต่อหน้าผู้คนสำคัญกว่า ซึ่งในเรื่องนี้แม่ก็เห็นด้วยเช่นกันจ้า

นอกเหนือจากความยินดีปรีดาที่เห็นลูกกล้าแสดงออกต่อหน้าคนมากมาย แม่ยังภูมิใจกับความมีสมาธิ และความพยายามในการแก้ปัญหาเฉพาะหน้าด้วยตัวเองของลูกด้วย เออ อันเนื่องมาจากนิทานเรื่องคุณยายกายสิทธิ์์ ที่น้องปารย์เล่า นั้นต้องมีการดัดแปลงของเหลือใช้มาทำเป็นของเล่น พอถึงตอนทำกล่องนมให้มาเป็นรถไฟ เชือกดึงรถไฟดันไปพันกับล้อรถไฟ แม่และคุณครูต่างก็ลุ้นว่าปารย์จะทำอย่างไร แล้วปารย์ก็พยายามแกะเชือกด้วยตัวเอง พอเห็นว่าไม่ได้แล้วก็เอาลงลงกับพื้นดันไปแทนลาก โดยไม่เสียสมาธิ ไม่เรียกแม่หรือครูให้ช่วย อะนะเห็นอย่างนี้แล้วก็รู้สึกได้เลยว่าเจ้าปารย์ของแม่โตขึ้นไปอีกก้าวแล้วจ้า


บรรยากาศเป็นกันเองของลานเล่านิทานที่ TK PARK


เล่่านิทานประกอบอุปกรณ์ที่เจ้าปารย์กับแม่ช่วยกันทำ


นิทานจบแล้วครับ ขอบคุณครับ


เด็กๆ ทุกคนได้รับประกาศนียบัตรการเข้าร่วมกิจกรรมกันทุกคน อันนี้แม่ชอบค่ะ เด็กๆทุกคนต่างอยากได้รับอะไรสักอย่างกลับบ้าน เป็นสิ่งที่ทำให้เขารู้สึกว่าเขาได้รับการยอมรับ


เจ้าปารย์ถ่ายรูปร่วมกับกรรมการคุณพรอนงค์ นิยมค้า และคุณทิพย์สุดา และเพื่อนๆ น้องข้าวกล้อง กับน้องเต็ม

งานนี้นอกจากแม่ กับพ่อจะไปเชียร์เจ้าปารย์แล้ว ยาย น้าเอ๋ และน้าตั๊ก ก็ตามไปเชียร์ด้วย แถมขากลับปารย์ได้กล่องดินสอจากยาย ได้สีพร้อมนาฬิกานกแก้วที่อยากได้มานานจากน้าเอ๋ และน้าตั๊ก เป็นของขวัญสำหรับเด็กกล้าแสดงออก งานนี้เจ้าปารย์เลยยิ้มหน้าบาน

แล้วแม่ก็ต้องขอบคุณครูของปารย์ทุกคน โดยเฉพาะครูซัง กะครูวัน ที่ช่วยกันเปิดโอกาสให้ปารย์ได้ซ้อมเล่านิทานอย่างสม่ำเสมอนะจ๊ะ