ไม่ไหวแล้ว...แม่

หลังจากลุ้นมาเมื่อวานทั้งวัน แต่น แตน แต้น คุณครูเขียนมาว่า ปารย์สามารถดื่มนมจากกล่องได้ และไม่ต้องใส่ผ้าอ้อมสำเร็จรูปไปโรงเรียนได้แล้ว ไม่ทำเละเทอะเลย เก่งจริงๆ ลูกแม่

มาเสียท่าเอาตอนเย็น แม่ขับรถไปโรงพยาบาล ปารย์เกิดปวดฉี่ขึ้นมาระหว่างทาง อันที่จริงก็บอกแม่แล้วนะ แต่แม่ขับรถอยู่ และทางมันก็แคบมากไม่สามารถจอดรถได้ ปารย์ทำหน้า น่าสงสารมากอะ แบบว่าพยายามกลั้นอย่างเต็มที่ แต่มันไม่ไว้แล้วกว่าแม่จะหาทางจอดรถได้ ปารย์ก็เหลือส่วนที่กลั้นไว้เพียงเล็กน้อยเท่านั้น เจ้าส่วนใหญ่หนะมันเลอะกางเกงไปแล้ว อิอิ

ลุ้นจัง..

เป็นวันแรกนะครับ ที่ปารย์ไปโรงเรียนโดยไม่มีขวดนม และโดยไม่ใส่ผ้าอ้อมสำเร็จรูป ก็ปารย์โตแล้วนี่ครับ...
พ่อเขากังวลว่าปารย์จะฉี่ในรถ แม่เลยเตรียมขวดติดรถไปด้วย เด็กชายเนี่ยน่าจะเลิกผ้าอ้อมสำเร็จได้ง่ายกว่าเด็กหญิงนะ อิ อิ ..ก่อนไปโรงเรียนทุกวันปารย์มักจะแว่บไปเล่นที่บ้านป้าแต๋มก่อนเสมอ พอแม่เดินไปรับขึ้นรถป้าแต๋มบอกปารย์เป็นอะไรไม่รู้ไปยืนแอบอยู่ข้างตู้ปลา อิอิ เท่านี้แม่ก็พอจะเดาได้ พอเดินไปใกล้ก็ชัดเลย ปารย์บอกว่าอึแล้ว อึแล้ว แม่เลยต้องพากลับบ้าน แหะ ๆ คิดว่าปารย์ทำเละเทะกางเกงนักเรียนหละซิ ผิดครับ!!! ปารย์อั้นไว้ได้กลับไปถอดกางเกงอึที่บ้าน สบายใจแม่จริงๆ วันนี้คงไม่ต้องใช้กางเกงนักเรียนสำรองที่เตรียมไป
แต่ที่กังวลมากกว่าคือเรื่องขวดนมต่างหาก ไม่รู้จะงอแงไหม ถ้าไม่มีขวดนม ก็ได้แต่บอกคุณครูว่าถ้างอแงมากคุณครูเขียนบอกแม่มาในสมุดบันทึกด้วย พรุ่งนี้แม่จะได้เตรียมขวดนมไปให้ ลุ้นจัง

ภาษากาย ภาษาพูด...

ตอนนี้ ปารย์ พูดเก่งขึ้นมากแล้ว จากเมื่อก่อนมีแต่คำว่า ไม่ ไม่ ไม่เอา ไม่กิน ไม่ไปซะทุกอย่าง และส่วนใหญ่ก็สื่อสารโดยใช้ภาษากายเป็นหลัก
เมื่อวานได้ยินอีกไม่หนึ่งออกมาจากปากปารย์ “ไม่ให้กลับ” แม่ได้ยินตอนที่ปารย์มัวแต่ห่วงดูไดโนเสาร์ที่บ้านเด็ก จนไม่ยอมกลับบ้าน แม่ก็เลยขู่ว่างั้นแม่พาพี่ปอล (เพื่อนปารย์ที่บานเด็ก) กลับก่อนนะ ปารย์ก็เลยตะโกนว่า “ไม่ให้กลับ” ออกมา ตอนเย็นไปเล่นกับพี่แพท พี่พั๊น สักพัก พี่ฝ้ายก็มาชวน แพท และพั๊น ไปเล่น เจ้าปารย์ก็รีบวิ่งตามไปพร้อมพูดว่า “เล่นด้วย” เหอะ ๆ คำพูดหลายคำของปารย์ พ่อ กับแม่ไม่เคยสอน แต่ปารย์มักพูดออกมาได้ตรงกับสถานการณ์
ปารย์นี่คงมีวิธีหัดพูดที่แม่เองยังงงๆอยู่ ว่าจะช่วยปารย์ฝึกพูกยังไง ให้พูดตามก็ไม่ค่อยพูด แม่ก็คงได้แต่พูดเอง เออ เองกับปารย์ไปเรื่อยๆ และวันหนึ่งเมื่อปารย์อยากจะพูดก็คงพูดออกมาเอง มั้ง...

ไปโรงเรียนครับ ไปโรงเรียน

เป็นวันที่สาม แล้วจ้าที่ ลูกปารย์ของแม่ไปโรงเรียน และก็หลังจากไป summer มาสองอาทิตย์ แล้วด้วย ปารย์ก็ยังไม่ชินกับการไปโรงเรียนซะที ยังคงร้องกอดพ่อ ไม่ยอมไปกับคุณครู เอ!! ครูเย็นกับครูณี ของหนู เขาดุหนูหรือเปล่านะ แต่เท่าที่แม่สังเกตก็รู้สึกว่าครูเขาเป็นคนรักเด็กดีอะ พอหนูร้องไห้แม่ก็เลยมีเวลาคุยกับครูไม่มาก ยิ่งอยู่ให้เห็นหน้านานหนูก็ยิ่งร้อง

เมื่อวานครูแอบบอกว่า ร้องอ้อนแม่อะค่ะ พอพ่อกับแม่ไปก็เห็นเล่นกับเพื่อนดี ไม่มีปัญหาอะไรวันหลังคงต้องหาโอกาสไปแอบดูมั่งหละมั้ง

วันนี้ปารย์จะได้ว่ายน้ำด้วย คุณครูเย็นเขียนใส่สมุดบันทึกเมื่อวานว่าให้เตรียมชุดว่ายน้ำมาให้ปารย์ด้วย น่าสนุกจัง แต่ปรกติปารย์เล่นน้ำกับพ่อแม่ทีไร ก็เกาะพ่อกับแม่แจเลยเหมือนกัน แล้ววันนี้หละจะเกาะใครเนี่ย อยากให้ปารย์เล่าให้แม่ฟังบ้างจังว่าไปโรงเรียนทำอะไรมาบ้าง ปารย์เล่นไม่ยอมบอกพ่อกับแม่เลย อมพะนำทุกวัน อยากรู้ อะ อยากรู้

?? ทำไมวันนี้ใส่รูปไม่ได้ซะหละ

เที่ยวระยอง อีกแล้วครับท่าน

แม่กับบรรดา เพื่อนร่วมก๊วนลูกอ่อนเนี่ย เอะอะ อะไรก็ไปเที่ยวระยองซะเรื่อยเลย เฮะๆ ก็มันสะดวกดีหนะ เดินทางไปก็ง่าย แถมมีบ้านพักแสนสบายของเพื่อนสำรวยให้พักฟรีๆด้วย ใครหละจะปฏิเสธ ขนาดแม่ตอนนี้กระเป๋าแฟ้บ อยู่ยังดันทุรังไปจนได้เลย

ตามแผนเนี่ยจะมี 4 ครอบครัวแหนะ แต่แม่มดของเจ้าเมืองปายคงจะแพ้ท้องมากเลยต้องขอบายงานนี้ ก็เลยเหลือแต่ครอบครัวพี่ปิ๊งๆ ครอบครัวเจ้าขนุน และแน่นอนครอบครัวเรา…

ต่างครอบครัวก็เดินทางไประยองโดยมีเป้าหมายเป็นบ้านอาสำรวย แบบถือฤกษ์สะดวกจริงๆ ใครใคร่ไปก่อนไป ใครใคร่ตามไปทีหลังก็ไม่ว่ากัน ก็ลูกอ่อนกันทั้งนั้นจะให้เร่งกันได้ไง

เราเริ่มกันด้วยกิจกรรมเที่ยวสวนผลไม้สวนสุภัทรา ที่เจ้าขนุนบอกว่าเป็นสวนอาหยอย (โหอาหยอยนี่มีที่เยอะ จังหนิ)เด็กๆ ก็สนุกไปคนละแบบ เจ้าขนุนนี่สนุกกับการหม่ำผลไม่ทุกประเภท พี่ปิ๊งๆ สนุกกับการดูผลไม้ ดูต้นไม้ โดยเฉพาะที่มันใหญ่มาก มาก ส่วนเจ้าปารย์สนุกกับการวิ่งไล่ตามไก่ ส่วนบรรดาพ่อแม่ก็สนุกกับการกิน ถ่ายรูป คงจะมีแต่แม่เปิ้ลที่สนุกกับการคิดเลขว่าเจ้าของสวนจะได้กำไรเทาไหร่นะ กับค่าเข้า 150 บาท ทำธุรกิจนี้จะดีไหมนะ….

ที่ขาดไม่ได้ก็เป็นการเล่นน้ำทะเล คราวนี้พี่ปิ๊งๆ ไม่กลัวทะเลแล้ว เฮ้ เฮ้… ก็ไม่ต้องไปไหนไกล หาดแม่รำพึงเจ้าเก่านี่แหละ

เวลาส่วนใหญ่ของพวกเรา ก็หมดไปกับการกิน นอน วิ่งเล่น แค่นี้ก็สุขที่ซูด… พอพวกเราอยู่รวมกันในบ้านอารวยนะ ดูบ้านอารวยแน่นไปเลย แต่แม่ว่าก็สนุกดีเหมือนกันนะ มันดูวุ่นวายไปหมด เนี่ยพอพวกเรากลับบ้านอารวยคงเหงาหูพิลึก

ขากลับ ครอบครัวเรา กับเจ้าขนุนแวะเขาเขียวกัน เขียวดีจริงๆนะเขานี่แถมด้วยฝนชุ่มช่ำอีกตะหาก แม่กับปารย์เที่ยวกันจนป่วยเลย อิอิ ปารย์เลยอดไปโรงเรียนเลย คงต้องรอให้หายซะก่อนค่อยไป ก็ตอนนี้เชื้อโรคอะไรๆ มันเยอะแยะไปหมด โดยเฉพาะเจ้าแบคทีเรีย Streptococcus ที่กำลังดังเพราะดันไปเกิดกับคนดังอย่าง นก ฉัตรชัย นี่นะ

สัปดาห์แรก โรงเรียนปานตะวัน!!

หลังจากวันแรกผ่านไปด้วยดี (แม่นะดี ปารย์ไม่รู้ดีด้วยหรือเปล่า) เป็นหน้าที่ของพ่อ ที่พาลูกปารย์ไปส่งโรงเรียน
วันแรก เราไปถึงกันแต่เช้า เพราะพ่อยังกะไม่ถูกว่าต้องขับรถ สักกี่นาที ลูกปารย์ไปโรงเรียนคนแรกเลย เริ่มด้วยการเล่น สารพัดของเล่นที่ลานของเล่นกลางแจ้ง (มันน่าจะมีป้ายบอกหน่อยนะ สนามเด็กเล่นชินวัตร อะไรทำนองนั้น) แต่พอถึงเวลาที่ต้องเข้าห้องสัปรด ปารย์ก็เริ่มเล่นบทพระยาโศก แถมกอดรัดอยู่กับพ่อ ไม่ยอมไปหาคุณครูณี ร้องไห้ไป 1 ยก

วันต่อมาเป็นวันหยุด ตื่นสายกันตามสบาย พ่อลูก นอนกันอืด ตกเย็นเพราะความที่ปารย์ไม่ยอมนอนกลางวัน เลยสร้างวีรกรรมหลับคาอานจักรยาน ซึ่งนั่งซ้อนพ่อออกไปเที่ยวกันหน้าหมู่บ้าน กว่าพ่อจะเข็นจักรยานพร้อมกับอุ้มปารย์ที่หลับอยู่ถึงบ้านได้ มันแย่จริงๆนะ

วันที่สามของปานตะวันสำหรับปารย์ ดูเหมือนทุกสิ่งทุกอย่างเลวร้ายลง ความที่นอนดึก พ่อจึงต้องปลุกปารย์ไปอาบน้ำ ด้วยอาการหงุดหงิดเอามากๆ เอาน่าวันศุกร์แล้ว วันพรุ่งนี้ก็ไปเที่ยวบ้านยายแล้ว พ่อบอกปารย์ (นึกในใจ ปารย์จะรู้ไหม๊นะ)
แค่พ่อเลี้ยวรถเข้าประตูโรงเรียน ปารย์ก็จำได้ เริ่มโวยวาย ไม่เอา ไม่เอา ชี้ไปที่ประตูโรงเรียน ยิ่งพ่อลงจากรถ ปารย์พยายามบังคับพ่อให้นั่งประจำที่คนขับ ทั้งน้ำตาและเสียงโวยวาย หนีลนลานไปอีกด้านของรถ น่าสงสารซะจริงๆ อดคิดไม่ได้ว่าคุณครูทำอะไรปารย์นะ จึงได้ไม่ถูกใจเอาขนาดนี้ แต่นั่นแหละพ่อก็จำใจส่งปารย์ ให้คุณครูวรรณอุ้มไปห้องเรียน ทั้งน้ำตาทั้งเสียงโวยวาย แย่จริงๆเลย พ่อขับรถออกไปด้วยความเครียด....

17 เมษายน 2549

เปล่าไม่ได้มีความสำคัญทางการเมือง อะไรกับประเทศไทย แต่เป็นวันที่ชีวิตน้องปารย์ ก้าวไปอีกก้าว ด้วยน้ำตา และเสียงหวีดร้อง (ประชาธิปไตย ไม่เคยได้มาด้วยการ เจรจา อย่างสันติ ใครกล่าวไว้ ทำไม!)

ไม่ใช่! ไม่ใช่การเมือง เอ๊ะ พูดไม่ฟัง!! แต่เป็นวันแรกที่น้องปารย์ ต้องย้ายการใช้ชีวิตประจำวันจาก บ้านเด็ก อันอบอุ่น (พ่อว่าบางวัน มันค่อนไปทางร้อนนะ) ไปสู่โลกกว้างที่โรงเรียนอนุบาลปานตะวัน (แต่มันก็ยังมีรั้วอยู่ดี อย่าแปลกใจไปเลย ประเทศจีนมันยังมีกำแพงเลย ลูก!!) วันแรกลูกปารย์ ใช้ชีวิตในโรงเรียน ย้ำโรงเรียน โดยมีแม่เปิ้ล คอยเป็นกำลังใจ อยู่ห่างๆ จากคำบอกเล่าของผู้เป็นแม่...

(ต้องอ่านดัดเสียงนิดนึงนะ) เออเดี๊ยนว่า... ไม่แม่ไม่เคยพูดคำนี้ แม่เล่าว่าลูกปารย์ ออกอาการงง!พอสมควร ไม่ว่าจะเป็นการเข้าแถวฟังเพลงชาติ คือต้องเข้าใจ ครั้งแรกของชีวิต แต่เป็นเพลงชาติไทย ประสานกับเสียงสะอื้นไห้ ของเพื่อนร่วมชั้น ปารย์เข้าใจ ว่าต้องประสานเสียงเพื่อความไพเราะ แต่ทำไมต้องแสดงกันจริงจัง มีน้ำตากันเห็นๆ ขนาดนั้น สวดมนต์ ออกกำลังกาย หน้าเสาธง (มันยังมีอยู่อีกหรือ พ่อนึกว่า มติ ครม. อนุมัติให้ยกเลิกไปนานแล้ว) เพื่อนร่วมห้องยังประสานเสียงเหมือนเดิม จนเข้าห้องสัปรด อ้อ แม่บอกว่าปารย์เรียนอยู่ห้องสัปรด (ครูคงเข้าใจ ว่าเด็กทุกคน อยากลองเรียนห้องสัปรดดูสักที เลยจัดให้ตั้งแต่ปีแรก จะได้ลองห้องอื่นๆ ต่อไป) ลูกปารย์เห็นคุณครูนี นำเพื่อนร่วมห้อง ทำโน้น ทำนี่ โต๊ะครูว่างอยู่นิ ปารย์เลยขอยึดเป็นทำเล สังเกตการณ์ อยู่ตรงนี้แหละ แม่เล่าต่อว่า ปารย์ได้กินก๋วยจั๊บ ที่อร่อยที่สุดในชีวิต (ดูจากปริมาณที่กินเข้าไป หรือหิวจน อะไรก็ได้มั๊ง... หลังมื้อเที่ยง คุณครูก็จัดให้ เพื่อนร่วมห้อง อ้าว!ปารย์ด้วยเหรอ นอน น้องปารย์ มานอน....

วันแรกแม่นั่งรถตู้กับปารย์ กลับไปรอพ่อที่บ้านเด็กด้วย วันนี้สนุกจริงๆ เลย แม่ว่า.....อ้าว

วันต่อมาถึงเวรพ่อไปส่ง แม่ติดภารกิจทัวร์ต่างประเทศ.....แล้วจะมาเล่าให้อ่านกันนะ

ตักแม่

เมื่อเช้าจู่ๆ ปารย์ก็คลานมานอนตักแม่ ตอนแม่รีดผ้า เออ! รู้สึกมีความสุขแบบอิ่มใจดีจัง ถือเป็นความสุขเล็กๆของคนมีลูก (แอบคิดว่า ถ้าปารย์โตแล้วยังกลับมาหนุนตักแม่บ้างคงจะดี)

ลุย Dino Park

พาเจ้าปารย์ ไปลุยสวนไดโน มา แหม! อันที่จริงแม่อยากเรียกว่าสวนกินตังก์มากกว่านะ แต่ก็เพื่อให้ปารย์ได้มีโอกาสเห็นอะไรๆ ที่มันแตกต่างไปจากชีวิตประจำวัน ก็คุ้มแหละ ที่เห็นว่าประสบความสำเร็จในการพาไปบ้างก็ตรงที่ปารย์เรียกเจ้ายักษ์ทั้งหลายที่ขยับไปมาว่าไดโนเสาร์( อันที่จริงเรียก .. เสาๆ ต่างหาก) แทนที่จะเรียกสัตว์ที่เดินสี่เท้าว่าหมาๆไปซะทั้งหมด

งานนี้คนที่สนุกที่สุดน่าจะเป็นพี่กาญจน์นะเพราะวิ่งไปมาซะทั่วงาน แม้จะกลัวๆเจ้ายักษ์เหล่านั้นอยู่บ้าง ขนาดให้ถ่ายรูปกับไดโนเสาร์ยังหันรีหันขวางตลอด คงกลัวเจ้ายักษ์งาบเอาเหมือนอย่างในหนัง แม่นะอยากจะบอกพี่กาญจน์ว่า เจ้านั่นหนะไม่กินเด็กหรอก กินแต่ตังก์

คนที่รับบทหนักที่สุดงานนี้มีสองคนคือตายุทธ์ กับยายหญิงของปารย์ เพราะต้องผลัดกันอุ้มเจ้าปารย์ที่ทำเป็นเดินไม่เป็น ส่วนแม่หนะรอดตัวเพราะเวลาปารย์อยู่กับยาย ปารย์ก็ไม่สนใจแม่อยู่แล้ว

ลุยป่าครั้งแรก ที่แก่งกระจาน

แม่ไปทำงานที่กัมพูชามา 1 อาทิตย์ ลูกปารย์เลยต้องอยู่บ้านกับพ่อ 2 คนอีกแล้ว น่าสงสารจัง ช่วงนี้พ่อเขางานยุ่งเลยต้องรอแม่มาแปะรูปให้

ลูกปารย์ขมักเขม้น กับการช่วยแม่ทำกับข้าว มาก ๆ โดยเฉพาะขั้นตอนจุดไฟนะ หาทางเอาเจ้าก้านไม้หัวสีแดงมาวางบนเตาแก๊สแม่ แต่คงอยากจะถามนะว่าทำไมมันไม่มีไฟขึ้นมาเหมือนแม่ทำหงะ

มาถึงปุ๊บเราก็เตรียมอาหารปั๊บ แม่บอกท้องอิ่มไว้ก่อน

กำลังตั้งใจ ช่วยกางเตนท์อย่างเต็มกำลัง น้อยๆ ที่ลานผีเสื้อ

อันนี้เต้นท์ผม มุดเข้ามุดออกสนุกมมักๆๆ

ต้องถ่ายรูปกับป้าย ก่อนเดินป่าซะหน่อย เดี๋ยวจะหาว่าผมโม้

อิ อิ ใครทำอย่างผมได้บ้าง เดินป่าโดยเท้าไม่ติดพื้น

ที่นี่ พะเนินทุ่ง เพื่อนแม่บอกว่าเมื่อ 10 กว่าปีที่แล้ว เขาใช้เวลาเกือบ 2 วันจากลานผีเสื้อ กว่าจะเดินขึ้นมาชมทะเลหมอกที่นี่ แต่พวกเราใช้เวลา ชั่วโมงกว่าๆ เองอะ ว่าแต่ไหนหละแม่ ทะเลหมอก ผมเห็นแต่พื้น

แก่งกระจาน!!!

วันหยุดสุดสัปดาห์ ที่ผ่านมา ครอบครัวเรา (แน่นอน มีผมด้วย พ่อ แม่ ยาย และน้าปุ๊ก) ย้ายที่นอนไปนอนเต็นที่อุณทยาน แก่งกระจาน เพชรบุรี นั่งรถ ตุเลง ตุเลง กันไป ดูเหมือนแม่ ถ่ายรูปไว้เยอะ รอแกกลับมาจาก กัมพูชาก่อน เราค่อยมาดูกัน

เป็นครั้งแรก ที่ผมได้โอกาสนอนเต็น ตื่นเต้น ระคน ระทึก กว่าจะหลับกันได้ เดินเข้า เดินออก กันหลายรอบ สุดท้าย หลับไปเมื่อไร ไม่รู้!!!
มีเรื่องราวมากมาย ผมยังไม่มีเวลาเล่า เดี๊ยวเรียบเรียงเรื่องราวหน่อย เพราะรู้ตัวอีกที ก็มานอนอยู่ที่บ้าน ร้องไห้แทบแย่

ลอยคอ !!!

กิจกรรม ลอยตามน้ำ เป็นอีกกิจกรรมที่เราสามแม่ลูก ถือว่าเป็น Highligh ของการไปเที่ยวกาญจนบุรี ก่อนลงแม่ก็ตื่นเต้นเหมือนกัน เพราะกลัวลูกปารย์จะหลุดมือพลัดไปตามน้ำ แต่พ่อเขาบอกว่าปารย์จะได้มีประสบการณ์ใหม่ๆ เลยตกลง แล้วก็สนุกจริงๆอะนะ ปารย์ก็สนุกแม้ว่าตอนแรกจะทำหน้าตื่นๆ แต่พอเริ่มคุ้นก็เอาขาตีน้ำใหญ่ แม่มาลุ้นก็ตอนต้องลากปารย์ต้านน้ำมาขึ้นแพนี่แหละ (ภาพนี้ได้มาจากเพื่อนของพ่อลูกปารย์)

ควันหลงวันเกิด ลูกปารย์

พี่กานต์ ให้การ์ดวันเกิดน้องปาร์ยอันนี้มาตั้งแต่ วันที่ 27 พย. แล้ว แต่แม่เก็บดีเกินไปจนนึกว่าหายไปแล้ว พอหาเจอเลยต้องรีบเอามา scan ไว้ก่อน

เป็นการ์ด 3 มิติด้วยนะ แม่ว่าใบหน้าที่ใหญ่ที่สุดหนะ น่าจะเป็นพี่กานต์นะ เพราะหูกางหนะเหมือนเลย ส่วนเด็กถือดาบ พี่กานต์ยืนยันว่าเป็นลูกปารย์ เจ้าหมากับหมีในภาพพี่กานต์ก้ไม่รู้จะอธิบายความหมายยังไงเหมือนกัน แม่เดาเอาว่าน่าจะวาดเพิ่มเติมเข้ามาเพื่อให้ภาพมีองค์ประกอบมากขึ้น

ปาร์ยชอบหรือเปล่าก็ไม่รู้ แต่แม่ชอบการ์ดใบนี้จัง

ที่น้ำตก เอราวัญ

ชั้น สองของน้ำตกเอราวัญ มีปลาเยอะสมชื่อ"วังมัจฉา"

ปารย์สนใจป้ายอันนี้มาก อ่านออกเสียงดังอยู่นาน (แต่ความสามารถของแม่น้อยเกินกว่าจะเข้าใจ) ดีใจมากที่ลูกสนใจอ่าน ขยันอ่านเข้าไว้ลูก "ปารย์" แปลว่าผู้รู้นี่นะ ถ้าไม่อ่านจะรู้ได้ไง..

เสื้อชูชีพขนาดเดียวกัน

อันนี้ไม่รู้ว่าลูกตัวใหญ่หรือแม่ตัวเล็กกันแน่ แต่ที่แน่ๆเราใส่ชูชีพขนาดเดียวกัน อิ อิ

วันเด็กปีที่ 2 ของ ด.ช. ปารย์

เราสามคน หนียายของปารย์ (ยายคงอยากไปด้วย) ไปเที่ยวกาญจนบุรี กันสนุกดี (อันที่จริงสำหรับแม่ก็สนุกทุกที่ ที่มีปารย์แหละนะ คราวนี้ถือว่าเป็นสนุกนอกสถานที่) ภาพนี้ถ่ายตอนเช้าที่รีสอร์ท บรรยากาศดีมักๆ เลยไปด้านขวาของภาพนี้นิดเดียวเป็นใต้ต้นหางนกยูงที่ ปารย์กับแม่เก็บเอาฝักที่ร่วงตามพื้น มาเหวี่ยงเล่น กะจะให้เป็นบูมมาแรง ที่ไม่ยักกะย้อนกลับมา คิดอยากถ่ายภาพเก็บไว้แต่ก็เสียดายความสนุกที่คงไม่ต่อเนื่อง ถ้าจะต้องวิ่งไปเอากล้องบนบ้านพัก

พ่อ..เจ้านี่จะงาบเราไหม?

พาลูกปารย์เที่ยว สวนสยาม ทะเลกรุงเทพที่เคยแสนจะฮิตในอดีต วันนี้คนไม่มากนัก แต่ก็ยังมีอะไรๆ ให้ปารย์พอตื่นเต้น อย่างเจ้าตัวในภาพนี้เป็นต้น อีกอย่างปารย์ชอบเล่นน้ำที่สวนน้ำ มากๆๆๆ เล่นจนเป็นเด็กดำปากเขียวไปเลย อิอิ

สนุกกับงานปีใหม่

เข้าใจว่าเป็นงานปีใหม่แรก ที่ปารย์รู้สึกสนุกด้วย ก็จะไม่ให้สนุกได้ไงนะ มีทั้งพี่กาญจน์ และพี่นัฏ เต้นเป็นเพื่อนอย่างนั้น งานนี้ปารย์เลยเต้นซะ....

ไปฟัง + ดูดนตรีในสวน

ปารย์ + พ่อ + แม่ + ยาย ไปฟัง + ดูดนตรีในสวน ที่สวนลุมพินี งานนี้นอกจากได้ฟังเพลงเพราะๆ จากวง Bangkok Symphony Orchestra แล้ว ยังได้ดูไฟสวยๆ ฉลองวัน Christmas ด้วย
ปารย์ตื่นเต้น หรือว่าตกใจก็ไม่รู้นะ ใจเต้นตึก ตึก เลยเวลาไฟทำเสียงดัง

วันพ่อ ปีที่ 2 ของลูกปารย์

ลูกปารย์ ได้จุดเทียนถวายพระพรในหลวง กะพ่อ และเพื่อนบ้านด้วยแหละ ไม่รู้ปารย์รู้สึกไงนะ เห็นทำหน้างงๆ และฮำเพลงความถี่ต่ำที่แม่ไม่เข้าใจ