ปารย์ไปทำงานด้วย

พ่อกลับจากประชุมที่สิงคโปร์ ก็เผ่นไปเยี่ยมปารย์ ที่บ้านยายเลย กะว่าไปถามสาระทุกข์ สุกดิบ กัน พ่อลูก ครั้งแรกที่เจอหน้าพ่อ ปารย์บอกว่า "กลับบ้านกัน" ดูน่าเศร้าจัง พ่อบอกปารย์ว่ารอแม่ก่อน แม่ไปทำงาน ปารย์บอกว่า "ปารย์จะไปทำงานด้วย" พ่อค่อนข้างเครียดนิดหน่อย ใจอยากพาปารย์กลับมาอยู่บ้าน อีกใจลังเล กลัวว่าปารย์จะไม่เป็นสุข พ่อเองก็อยากอยู่กับปารย์นะ เราเคยอยู่กันได้นิน๊อะ

สุดท้ายก็ต้องฟังผู้ใหญ่เค้าน๊อะ รอแม่อีกหน่อยนะปารย์ พักนี้พ่อเครียดจัง ปารย์อยู่ห่าง ๆ พ่อก็ดีเหมือนกัน

Update blog over a board

ตั้งชื่อตอน ดูแปลกหน้า ไหม๊ ใช้ภาษาปะกิตด้วย
เพราะเป็นครั้งแรกที่ update blog ปารย์ จากต่างประเทศเลยทีเดียว
ด้วยความโชคดี หรือเคราะห์ร้ายก็ไม่รู้ พ่อต้องไปประชุมที่สิงคโปร์
เป็นการเดินทางไปสิงคโปร์ด้วยเครื่องบิน เป็นครั้งแรก ต้องไปสวัสดี ชางกิง กันสะหน่อย

ระทึกดีเหมือนกัน เดินทางคนเดียว โรคกลัวฝรั่ง เพิ่งจะสางได้ไม่นาน มันจะกำเริบอีกไหม๊น๊อ
ไม่หรอกน่า สิงคโปร์ มันก็พอ ๆ กับ อาจารย์สอนภาษาอังกฤษบ้านเราแหละ

เพิ่งจะจากปารย์มาแค่ 3 วัน แต่พอมาอยู่ไกลบ้านอย่างนี้ อดคิดถึงไม่ไหว โรคติดลูกกำเริบแหง ๆ
โทรหายายอร ก่อนขึ้นเครื่อง เพราะยังไงเสีย ปารย์คงไม่ยอมคุยโทรศัพท์ด้วยอยู่แล้ว พ่อเข้าใจ
ได้ข่าวว่า เริ่มรู้จักใช้อำนาจ ในการเรียกร้อง จะเอาโน้น จะเอานี้ กันใหญ่แล้ว พ่อถึงไม่อยากให้ปารย์ ไปอยู่กับใคร ก็เพราะอย่างนี้แหละ ปารย์จะกลายเป็นคนเอาแต่ใจ ไม่ยอมอดทน โตขึ้นปารย์ก็จะกลับมาว่าพ่อกับแม่ได้ว่า "พ่อแม่รังแกฉัน"
ร้องไห้ตอนนี้ คงไม่ทำให้ ช้ำใจมากกว่า ไปร้องตอนเป็นวัยรุ่นแล้วนะ


จริงๆ ตอนนี้ พ่อนั่งทำงานอยู่นะ เวลาบ้านเราก็ 5 ทุ่มกว่า ที่นี่เร็วว่า 1 ชั่วโมง
กว่าจะถึงที่พักได้ ต่อรถไฟ กันสนุกสนาน ดูแล้วไม่ยาก แต่ค่าห้องพัก แพงบรรลัย นอน 2 คืน เงินเดือนหมดพอดี อยู่ที่ Seattle ได้ตั้งเดือน บ้าไปแล้ว สิงคโปร์ ตอนมากับเรือ ก็ไม่รู้สึกอะไร พอตกเย็นก็ลงเรือ เที่ยวมันทั่วเกาะ หารู้ไม่ ไอ้โรงแรมที่นี่ มันโหดชะมัด ไม่เอามื้อเช้า ก็ไม่ยอม
ดูเหมือนโดนแขกมันหลอก ยังไงไม่รู้

มันเกี่ยวอะไรกับปารย์บ้างไหม๊เนี้ย
หึ หึ พ่อไปทาง แม่ไปทาง ฉันจะอยู่กับใคร
"ปารย์จะอยู่กับยาย" ปารย์บอกก่อนวันที่พ่อจะหนีมา
พ่อพยายามจะหา ไดโนเสาร์ ไปฝากปารย์นะ คิดถึงจัง

ทดสอบความอดทน

อ่า ไม่ใช่ใครที่ไหน ปารย์ทดสอบความอดทนแม่หนะเอง
เรื่องมันก็มาจากกรณีไม่มี TV แหละ แม่ก็คอยหากิจกรรมอื่นมาเสริม
ไม่ว่าจะเป็นเล่นระบายสี เล่นนับเลข เล่นต่อจุด และ...
เมื่อวานเล่นนับเลข
ตอนแรกก็นับดีๆ ผ่านไป 5 นาทีชักแกล้งแม่

แกล้งยังไง???
ก็แกล้งนับผิด แกล้งติดสติกเกอร์ผิดที่ ทั้งๆที่ เคยนับได้ถูก และติดถูกที่เมื่อ 5 นาทีที่ผ่านมา

อันที่จริงไอ้เรื่องผิดถูกหนะ มันไม่เท่าไหร่
แต่ที่น่าโมโหคือ ก่อนจะทำให้ผิด ก็คอยเหลือกตาดูแม่ ว่าถ้าทำผิดแม่จะทำยังไง
ฮึ ฮึ มันน่า....ไหมหละ ทดสอบความอดทนของแม่อีกแล้ว

(ทีนี้ตำราหลายเล่มของแม่เคยแนะนำว่า ไม่ควรเล่นต่อถ้าลูกไม่พร้อมหรือลูกเบื่อ)

แม่ก็เลยทำเป็นไม่ว่าอะไร แต่บอกปารย์ว่า “ถ้าปารย์ไม่อยากเล่นนับเลขแล้ว เราก็เลิกเล่นละกัน” แล้วเอาสมุดไปเก็บ

ฮึ ๆ ไม่นาน เจ้าปารย์ก็สวมบทบาทพระเอกเจ้าน้ำตา ฮะฮะ ไม่มีโวยวาย ไม่มีร้องไห้จ้า
มีแต่น้ำตาที่ค่อยๆ ไหล กับเสียงสะอื้นไห้เบาๆ แล้วเข้ามาซุกที่ตัก

แม่ไม่รู้ว่าจะขำ จะโมโห หรือจะสงสารดี
ถามว่าปารย์ร้องทำไม
“ปารย์จะเล่นนับเลข” ปารย์ตอบ

เอา!! ถ้าจะเล่นก็ไม่ต้องร้อง
แม่หยิบสมุดนับเลขมาให้เล่นใหม่
ปารย์นับไป น้ำตาไหลไป
...เศร้าจัง...

เหมือนเป็นอีแม่ใจร้าย บังคับให้ลูกทำแบบฝึกหัดทั้งน้ำตา
55555 แม่เลยได้ข้อคิดว่า อย่าด่วนสรุปเรื่องจากภาพที่เห็น เพียงขณะหนึ่ง ...นะจ๊ะ

เมื่อบ้านไม่มี TV

แล้วแม่ก็ตัดสินใจ เอา TV ไปซ่อมทั้งๆที่มันไม่ได้เสีย
อะนะ จนกว่าปารย์จะพูดคุยโต้ตอบกับแม่ได้คล่อง แล้วบ้านเราค่อยต้อนรับ TV กันใหม่
แล้วพอไม่มี TV มาแย่งเวลาของเราไป เราก็มีเวลาทำอะไร อะไรเล่นกันได้ตั้งเยอะแหนะ


ปารย์ถ่ายรูปกับ ผลงานวันที่ 20 มีค. 50

ปารย์พยายามจัดวางไดโนเสาร์ แม่ช่วยเอา snoopy ไปวาง แม่หันหน้า snoopy ไปทางขวา ปารย์โวยวายว่า "ทางซ้าย ทางซ้าย" (แม่ งง!!เล็กน้อย ไม่คิดว่าปารย์จะเข้าใจ ซ้าย ขวาแล้ว)
ตั้งสติได้ก้จับ snoopy หันไปทางขวา เออ! ปารย์ยิ้ม และเลิกโวยวาย เออ ลูกเราเข้าใจซายขวาแล้วแฮะ..
สุดท้ายที่พลาดไม่ได้คือปารย์พยายามออกท่าทางเป็นไดโนเสาร์ชนิดต่างๆ อยู่ด้านหลังให้แม่ถ่ายรูป

เจ้าไดโนเสาร์ 3D นั่นแม่ได้แบบมาจาก
http://www.rain.org/%7Ephilfear/download-a-dinosaur.html

ส่วนเจ้าหมาน้อยนั่นก็มาจาก
http://www.dltk-kids.com/crafts/peanuts/msnoopymobile.html


เจ้า Iguanodon นี่ สีแดงอย่างนี้ เป้นฝีมือปารย์ล้วนๆ ไม่รู้ทำไมชอบสีแดงจัง


เจ้า snoopy ตัวขวานั่น ฝีมือปารย์ล้วนๆ ทั้งระบายสี และตัด ปารย์เติมหนวดให้ snoopy ด้วย เติมไปก็พูดไปว่า เป็นแมว ฮึ ฮึ เป็นแมว

เที่ยวพิพิธภัณฑ์เด็ก

ช่วงนี้พิพิธภัณฑ์เด็ก จัดแสดง Robot Zoo แม่เลยชวนยายพาปารย์ไปเที่ยวกัน
แม่คิดเอาเองว่าปารย์น่าจะชอบ

โอกาสดีเป็นของเราที่บังเอิญเราไปในวันที่เด็กเข้าฟรี อิ อิ ไม่รู้เนื่องในวันอะไรเหมือนกัน แม่ก็ลืมถามไป รู้แต่ว่าแม่ประหยัดไปได้ 130 บาท

สังเกตจากอาการตื่นเต้น วิ่งไปดูทางโน้นที ทางนี้ที จับโน่น ขยับนี่ แม่ก็คิดเอาเองอีกแหละว่าปารย์ชอบ


ทดสอบดู ว่าหนวดหมึกมันดูดยังไงนะ



ปารย์ให้ความร่วมมืออย่างดีในการถ่ายรูปกับเจ้ากิ้งก่าคิมิเลี่ยน ที่เด็กสามารถ บังคับให้เปลี่ยนสีได้ ขยับหัว กลอกตา และแลบลิ้นออกไปจับแมลงกิน


ปารย์เสียฟอรม์เลย กำลังปีนรั้วดูยีราฟอยู่ดีๆ ยีราฟหันมา
ปารย์โดดจากราวแบบยายแทบจับไม่ทันเลย

ปารย์จะเป็นจระเข้

พ่อ เรียงให้หน่อย




แล้วปารย์ก็นอนคว่ำลง
แล้วพ่อก็เรียงให้
แล้วปารย์ก็แปลงกาย
แล้วกลายเป็น...จรเข้ แฮ่ แฮ่

ปารย์โตขึ้น!

ด้วยพ่อไม่อยู่บ้าน หลายวัน (หลายสัปดาห์) ไม่อยากอ้างว่ามันเป็นงาน
(อุส่าห์ หนีเรือมาแล้วเชียว) พ่อก็พยายามโทรมาคุยกับปารย์บ้างเป็นครั้งคราว
รู้เรื่องบ้าง ไม่รู้บ้าง เป็นธรรมดา แต่หลังๆ พ่อสังเกต ปารย์ตอบโต้ ประโยคได้มากขึ้น
เช่นพ่อถามปารย์ว่าทำอะไรอยู่ ปารย์ก็บอกได้ว่าระบายสี พ่อถามต่อว่าปารย์กินข้าวแล้วยัง ปารย์ก็ตอบว่าไดโนเสาร์!! คงนึกต่อไปเลยว่าพ่อจะถามว่ากินกับอะไร คาดการณ์ไปล่วงหน้าเลย
พ่อเลยหมดคำถาม!! มารู้จากแม่ว่า ปารย์ระบายสีไดโนเสาร์ อ้าว!

พ่อกลับมาเมื่อวาน ปารย์หลับกลางวันอยู่ ดูยาวขึ้นเยอะ ก็ปารย์นอนอยู่ จะให้สูงขึ้นยังไงได้
ปารย์ตื่นขึ้น เห็นพ่อนั่งยิ้ม คงงง งง หรือนึกว่าฝันไป หรือ....
พ่ออ้าแขนจะอุ้ม ปารย์ก็ค่อยกระดืบ (เขียนยังไง) โอ๊ย หนัก ปารย์หนักขึ้นหรือเปล่า!!

การที่ไม่อยู่ด้วยกันหลายวัน มัีนทำให้ปารย์โตเร็วขึ้นเหรอ พรุ่งนี้พ่อก็ต้อง ออกต่างจังหวัดอีกแล้ว
ปารย์โตขึ้นอีกนะ...

ความประทับใจเล็กๆ

เจ้าปารย์นี่มีอะไรให้แม่ค้นหา ให้ทำความเข้าใจได้เยอะดีจัง

เมื่อคืน ประมาณ 3 ทุ่ม แม่นั่งซ่อมนาฬิกา อะบะเรนเจอร์ ให้ปารย์
สายมันสั้นไป ปารย์ชอบใส่ แต่ใส่แล้วจะบ่นว่าเจ็บ

ปารย์คงอยากช่วย
พยายามมานั่งใกล้ๆ แต่ก็นั่งไม่ไหว ท่าทางง่วงมากๆ
ปารย์นอนลงไปข้างๆ แม่ แล้วพูดว่า “แม่ระวังมันหนีบนะ” ชัดแจ๋ว แบบไม่ต้องเดา
แม่ยังไม่ทันได้ถามว่าอะไรจะหนีบแม่เหรอ ปารย์ก็หลับสนิทไปซะแล้ว

เออ!! คราวนี้แม่ไม่ต้องเดาว่าปารย์พูดว่าอะไร แต่ต้องมาเดาว่าให้แม่ระวังอะไรแทน
อาจหมายถึงระวังสาย อะบะเรนเจอร์ มันหนีบเหมือนที่ปารย์เคยถูกหนีบ
หรืออาจอยากบอกให้แม่ระวังเข็มแทง เพราะแม่กำลังใช้เข็มเย็บสายอยู่ แต่เลือกใช้คำผิด
แต่ยังไงซะ แม่ก็ดีใจ ที่ปารย์เป็นห่วงแม่ด้วย อิ อิ

เล่นปั้นๆ เล่นต่อบล็อก ของชอบเลยคร๊าบ

จะเรียกว่าปั้นได้ไหมนะ อันที่จริงออกไปทางขยำๆ โปะ โปะ มากกว่า


ชื่อผลงาน "ไม่มีชื่อ"
ศิลปิน "ด.ช.ปารย์ ละอองมณี "
แม่ไม่รู้จะตั้งชื่อผลงานนี้ว่าอะไรดี ถามปารย์ ปารย์บอกแต่ว่า ช๊อกโกแลต ช๊อกโกแลต อะ


ชื่อผลงาน "ไม่มีชื่อ 2"
ศิลปิน "ด.ช.ปารย์ ละอองมณี "


บล๊อกนอกจากสามารถเป็นส่วนหนึ่งของงานประติมากรรมของปารย์แล้ว
ยังสามารถเข้าไปอยู่ในกล่องได้ด้วย
ปารย์กำลังง่วนกับการเอาชิ้นส่วนต่างๆเข้ากล่อง ขอบอกว่าเวลาแม่เล่นของเล่นปารย์ชุดนี้ แม่เองก็ใช้เวลานานอยู่เหมือนกัน
ปารย์ทำได้ แสดงว่าเรามีสติปัญญาใกล้ๆกัน แล้วดิ 5555
พ่อบอกว่า สงสัยฟลุก แต่ก็เห็นตรงกับแม่ว่าการจะต่อได้สำเร็จ อย่างน้อยก็ต้องมีสมาธิดีพอสมคววร


ผลงานปารย์ล้วนๆ โดยมีแม่ลุ้นอย่ห่างๆ

หาดแม่พิมพ์

อิ อิ แม่กลับมาจากออกทะเล ก็พาปารย์ไปเที่ยวทะเลอีกแล้ว
พ่อต้องไปทำงานที่ระยอง 2 วัน แม่เลยได้โอกาสติดสอยห้อยตามพาปารย์ไปเที่ยวด้วย
พ่อไปทำงาน เราสองคนไปเที่ยว



วันแรกประเดิมด้วยการเดินเล่นที่อ่าวมะขามป้อม
ใกล้ที่ทำงานของลุงจี้ และน้าอัญ

ปารย์พาไดโนเสาร์เพื่อนรักไปเที่ยวทะเลด้วย
แล้วปารย์ก็ยอมใส่หมวก ของฝากจากพม่า


แม่ชอบรูปนี้จัง
ที่หาดแม่พิมพ์
ทะเล วาฬ(เป่าลม)ปารย์ พ่อ



เห็นปารย์เล่นน้ำทะเลสนุกแบบนี้
แม่แทบลืมไปเลยว่าเมื่อก่อนปารย์เคยไม่ยอมเหยียบทราย และกลัวทะเล



เล่นไม่ยอมเลิก
จนเย็น



จนค่ำ

แม่กลับมาแล้ว

แม่กลับมาก็รีบไปหาปารย์ที่บ้านยายเลย
พอยายเห็นแม่ ก็หันไปถามปารย์ว่า "ใครมาแล้วนั่น"
ปารย์หันมา แล้วรีบวิ่งเข้ามาหา เรียกแม่ว่า “คุณแม่” (ฟังแล้วจักจี้)
เข้ามากอด ให้แม่หอม แล้วปารย์ก็หอมแม่
ชื่นใจ จริงๆ

ไปพม่าเที่ยวนี้ได้หมวกทหารมาฝากปารย์ 1 ใบ
แต่ปารย์ไม่ค่อยสนใจเลย (ตามเคย) จะเอาแต่ของเล่น
ไม่เป็นไร แม่เข็นให้ใส่จนได้เองแหละ

เมื่อเช้าแม่เอาแป้งพม่า (Tanaka) มาทา แบบว่าอยากสวยเด้ง เหมือนสาวพม่า
ปารย์เห็นแล้วยิ้ม ๆ พูดว่า “แม่ทาแป้ง”
แม่ถามว่า “สวยไหมหละ”
ปารย์ตอบ “สวย” ตามด้วยเสียงหัวเราะ
เอะ! สวยทำไมต้องขำอะลูก
ปารย์ไม่ตอบ...

ปารย์ ปิดเทอมก่อนนะ!!!!

ปรกติหากใครสักคน มาบอกเราว่า เราปิดเทอมก่อนนะ ตัวเอง!!!
คงหนีไม่พ้น คิดไปว่า ไม่โดนไล่ออก ก็คงลาออก
ปารย์เอง เรียนเตรียมอนุบาล โรงเรียนอนุบาลปานตะวัน มาก็ร่วมปี เกียรติบัตร ก็มากมาย(ติดเต็มทางขึ้นบันไดบ้าน)
ครั้นจะบอกว่าถูกไล่ออก คงทำให้เชื่อยาก ด้วยครูหลายคนรับประกันความประพฤติในตัวปารย์(ฟ้องเค้าไปทั่ว)

ด้วยความที่พ่อกับแม่ คุยกันไม่รู้เรื่อง (ปัญหาคล้ายครอบครัวแตก ปารย์กำลังจะกลายเป็นเด็กมีปัญหา ปัญหาคือปารย์จะไม่อยู่กับใครดี หรือจะให้ศาลตัดสินดีนะ) เอ้าไปใหญ่ ยุงเริ่มมาแล้ว! เอาเป็นว่า ด้วยช่วงเวลานี้ เป็นหน้าที่ของพ่อคนเดียว ที่ต้องเข้าเวรอยู่เป็นเพื่อนปารย์
แต่เนื่องจากคนเรา มักคิดว่าตัวเองเก่ง จึงสร้างภาระงาน หลายๆด้าน สุดท้าย ก็ทำอะไรให้ดี ไม่ได้สักอย่าง (ช่วงนี้อารมณ์ เป็นอะไรไม่รู้ ขนาดลิเวอร์พูลชนะแล้วนะ) พ่อต้องเดินทางออกต่างจังหวัด อ้อ เดินทางออกสองจังหวัดในสัปดาห์เดียวกัน ที่สำคัญมันไปคนละทิศ ละทางกันเลย

ก็เดือดร้อนถึงปารย์ด้วยนะซิ เอาไว้พ่อจะพยายามอธิบายให้ปารย์ฟังทีหลัง
ปารย์ต้องหยุดโรงเรียนก่อนปิดเทอม ซึ่งกำหนดไว้เป็นที่ 3 มีนาคม โดยปารย์ต้องพลาดงานเลี้ยงส่งรุ่นพี่ ปี3 ไม่ใช่ซิ เป็นรุ่นพี่อนุบาล3 ในวันที่ 2 มีนาคม ซึ่งครูเย็นบอกพ่อว่า ปารย์ตั้งใจซ้อมการแสดงดีมากทั้งสัปดาห์ที่ผ่านมา แต่ไม่มีโอกาสโชว์ในงานที่สำคัญนี้

ไม่เป็นไร เอาไปโชว์ตายงค์ ที่บ้านก็ได้นะปารย์ ไม่รู้ลาเพื่อนๆ ในชั้นแล้วยัง ครูบอกว่าปารย์เล่นทั้งวันไม่ยอมนอนเลย น่าจะสั่งลาเรียบร้อยแล้ว(ขึ้นรถได้พักเดียว หลับหายไปเลย ตื่นอีกที งง งง บ้านยายเหรอ ปารย์ถาม!!)

เด็กชายน้ำอุ่น

ถึงแม้ว่ากรุงเทพฯ จะผ่านหนาวของปีนี้ ไปได้หลายวันแล้ว จนกลางคืนของหมู่บ้าน เริ่มกลับมาคราง หึ่งๆ ด้วยเครื่องปรับอากาศกันทุกบ้าน
ไม่เว้นแม้แต่บ้านปารย์ แต่เช้าๆ ปารย์ก็ไม่ค่อยยอมตื่น เหมือนเดิม ที่ยังแย่ไปกว่านั้นก็คือ

ถึงแม้ ปารย์จะไม่ยอมลืมตาตื่น ปารย์ก็ยังร้องเรียกหา "นมขวด" ได้เหมือนเดิม "กินนมขวด" ปารย์บอกพ่อ
หลังจากจัดการกับนมขวด โดยไม่ต้องลืมตาขึ้นมาดูโลก ปารย์ก็จะเรียกพ่อ ด้วยสำเนียงอ้อนเหมือนทุกวัน "คุณฮ้อขา" (ไปเอามาจากไหน) ปารย์ยังไม่ยอมแยกระหว่าง "ฮ้อ" กับ "พ่อ" แถม "ขา" ให้อีกข้าง พ่อต้องตอบ"ครับ" ปารย์จึงจะเรียกซ้ำ "คุณฮ้อครับ" (ดีขึ้น แต่ยัง ฮ้อ เหมือนเดิม) ปารย์เรียกทุกครั้งที่กินนมหมดขวด เพื่อให้พ่อไปรับจากมือปารย์ ด้วยเข้าใจว่า ขวดนมศักดิ์สิทธิ์ ห้ามวางลงบนพื้นใดๆ เพราะพ่อส่งให้กับมือ ปารย์จึงส่งคืนด้วยมือ เช่นกัน แต่หาก เรียกคุณฮ้อขา เกิน สามครั้ง เป็นอันว่า ขวดนมขวดนั้น หมดความศักดิ์สิทธิ์ ไปโดยปริยาย เพราะปารย์จะหลับต่อแล้ว ขวดนมอยู่ตรงไหน ก็ช่างมัน บ่อยครั้ง พ่อหาขวดนมที่ปารย์อัญเชิญ ไปไว้ ไม่เจอ อยู่ไกลเกินรัศมี ที่ปารย์จะวางได้ มันคงถูกเชิญไปด้วย กิริยาที่ไม่อาจเดาได้

เสร็จเรื่องจากนม พ่อก็ต้องหาเอาขวดนมไปล้าง พร้อมนึ่ง ให้เรียบร้อย ครั้งก่อน พ่อเห็นว่ามีแค่ขวดเดียว ก็เก็บไว้ กะล้างตอนเย็น ด้วยความที่เป็นคนหัวอนุรักษ์ กะประหยัดน้ำ (เออ ขี้เกียจ) เป็นเรื่องครับ เพราะ กระบวนการนึ่งขวดนมเป็นเรื่องสำคัญ

ปารย์โวยวาย จนพ่อเปลี่ยนแผนแทบไม่ทัน เรื่องของเรื่อง จนกลายเป็นกิจวัตร ของปารย์ทุกวันนี้ พ่อต้องนึ่งขวดนม แล้วเอาน้ำร้อน มาทำให้ผสมน้ำให้อุ่น พอประมาณ จึงไปจัดการกับเสื้อผ้า แล้วอาบน้ำด้วยกัน พ่อลูก กระบวนการทั้งหมด ปารย์ยังไม่ลืมตามาดูโลกเลย
แต่ปารย์จะย้ำทุกวันว่า "น้ำอุ่นนะ" หลังจากวันที่พ่อขี้เกียจล้างขวดนม ขวดเดียว กว่าปารย์จะลืมเต็มๆตา ก็ตอนพ่อแปรงฟันให้ปารย์ เพราะค่อนข้างทุลักทุเล จนปารย์รำคาญมั๊ง แล้วมายืนปั้นจิ้ม ปั้นเจ้อ หน้ากระจก ขึ้นอยู่กับว่า วันนี้ปารย์จะเป็นตัวอะไร ส่วนใหญ่ก็ แฮ่ ได้โนเสาร์ มาแล้ว

เฮ้อ ไปโรงเรียนปานตะวันกันได้แล้ว "เด็กชายน้ำอุ่น"

วันที่แม่ไม่อยู่!!!

ปารย์มาอาศัยอยู่บ้านยาย ตั้งแต่คืนวันพฤหัส เพราะพ่อไม่ยอมให้ปารย์ไปจันทบุรีด้วย
ก็ไม่มีใครจะอยู่กับปารย์ ตอนพ่อสอนพี่ๆ เค้านิ

ปารย์ก็เลยมีความสุข กับการที่คนโน้น คนนี้ คนนั้นเอาใจ อยากจะไปบ้านไหน
ก็เดินดุยๆ ไปไม่ต้องบอกใคร ยายอยากเจอปารย์ก็เดินหาเอาซิ

เมื่อจะให้ปารย์กินข้าว ก็ต้องเปิดทีวี เรื่องไดโนเสาร์ ให้ดูอย่างนี้แหละ
แล้วพรุ่งนี้ ปารย์จะยอมไปโรงเรียนกับพ่อไหม๊เนี้ย

ปล. ไม่บ่อยนักที่พ่อจะถ่ายรูปปารย์ ด้วยกล้อง Notebook แต่ก็รับได้สำหรับ เรื่องเล่ายามเที่ยง

ปารย์ ไปล้วย ไปล้วย!!!

วันนี้ แม่ปารย์ต้องไปออกเรือ แล้วซิ ปารย์ต้องนอนกับพ่อ แค่สองคนอีกแล้ว
พ่ออ่านนิทานให้ปารย์ฟัง ไม่ค่อยสนุกเลย พ่อวาดรูปก็ไม่สวย ปารย์ให้วาดไดโนเสาร์ ก็วาดไม่ได้
พ่อชอบเปิดเพลงให้ปารย์ฟัง แล้วพ่อก็หลับ!!!

วันนี้ปารย์ไม่อยากไปโรงเรียนปานตะวันเลย แต่พ่อก็ไม่ยอม จับปารย์ใส่รถไปส่งให้ "ครูเย็น" จนได้ อุส่าห์เลือกใส่ชุดสวยแล้วน๊า!
แต่วันนี้พ่อก็ไปรับปารย์ที่โรงเรียน พ่อไม่โกหกปารย์

พ่อบอกปารย์ว่า ให้ปารย์ไปเล่นกับ"น้าเอ๋" อยู่บ้าน"ยายอร" แล้วพ่อจะมารับ แต่ปารย์อยากไปด้วย ปารย์อยากไปด้วย จะไปด้วย ปารย์ยังพูดไม่ชัด ปารย์บอกพ่อว่า ไปล้วย ไปล้วย พ่อไม่ฟังปารย์เลย ปารย์จะไปกับพ่อล้วย..........

นิทานในสวน หรืองานรวมมีนกรจูเนียร์ กันแน่...

นิทานในสวน ทำให้แม่ได้เจอเพื่อนเก่า ปารย์ก็ได้เจอลูกของเพื่อนๆ แม่ คราวนี้มากเป็นพิเศษ
น้าเปิ้ล และพี่ปิ้งปิ้ง
น้าโย่ง น้าเจี้ยง และน้องขนุน
น้ามด น้าหยอย และน้องเมืองปาย
น้าอ้วน น้าเป้ง พี่ถิง ถิง และน้องตี้
โฮะ ๆ เยอะจริงๆ




คุณครูที่เล่านิทานอยู่นี่ ชื่อคุณครูก้า เล่านิทานได้เก่งจริงๆ แม่ฟังเพลินเลย ยิ่งมีดนตรีประกอบเสียงเท่ๆ ด้านหลังหนะ ยิ่งเพลินใหญ่เป็นความสามารถที่แม่อิจฉาจัง แต่ไม่รู้ปารย์ชอบหรือเปล่านะ เห็นห่วงแต่ลูกโป่ง

Parn’s Gallery

ทั้งหมดเนี่ย ฝีมือผมเองคร๊าบบบบ


ภาพล่าสุด ที่สวนรถไฟ (แฮะ ๆ เธอเป็นใครไม่รู้ แต่ยืนกำกับให้ผม ใช้สีโน้นสีนี้อยู่นั่นแหละ)


แหม! เขินจัง ระบายไประบายมา เจ้าก้านกล้วย กลายเป็น ก้านเน่า อิ อิ

ไม่อยากไป ก็ไม่ได้

สักวันปารย์คงเข้าใจว่า คนเรามีหลายหน้าที่ แม่มีหน้าที่เป็นแม่ ซึ่งต้องคอยดูแลลูก เล่นกับลูก ... เป็นแม่บ้านซึ่งต้องทำกับข้าว ซักผ้า… เป็นลูกของยายปารย์... เป็นพี่ของน้าๆของปารย์ ....แล้วแม่ก็ยังเป็นพนักงานรับเงินเดือน ที่มีหน้าที่ต้องทำงานให้สำเร็จลุล่วงไป

งานของแม่มันก็ไม่ใช่มีแต่งานที่ต้องไปเช้าเย็นกลับซะด้วย ครานี้แม่ต้องไปทำงานที่ทะเลประเทศพม่าตั้ง 1 เดือน โอ้ 1 เดือนแหนะ อันที่จริงมันก็เป็นงานเดียวกับงานที่แม่เคยกระตือรือร้นจะไปทำเสมอ แต่ระยะหลังมานี่แม่เหมือนรู้สึกผิดที่ต้องห่างลูกไปนานๆ ที่ต้องให้พ่อดูแลปารย์คนเดียว อะนะ นี่ก็ไม่ใช่ครั้งแรกที่แม่ไปนานอย่างนี้ ปารย์คงเข้าใจนะ เพียงแต่คราวนี้ทั้งเดือนปารย์ต้องหยุดโรงเรียนทุกวันศุกร์ไปเล่นกับเจ้าหมอกที่บ้านยายอร เพราะพ่อก็มีหน้าที่ต้องไปจันท์ทุกวันศุกร์ซะด้วย เฮฮ!!! ครอบครัวเรา

แล้วแม่จะหาของที่ระลึกจากพม่ามาฝากนะ

ทะเลจันท์ภาค2 ตอนจบ

วันกลับ พ่อบอกให้กลับเร็วหน่อยนะเพราะเย็นนี้มีถ่ายทอดฟุตบอลไทย-เวียดนาม แต่แฮะๆ ยังไงๆก็ต้องผ่านน้ำตกเขาชะเมา แวะเข้าไปดูปลาพลวงกันหน่อยนะพ่อ แม่จำได้ว่าเมื่อ 10 กว่าปีที่แล้วที่น้ำตกเขาชะเมามีปลาพลวงเยอะมากมาก

แม่เพิ่งรู้ว่าค่าเข้าอุทยานแห่งชาติเขาขึ้นราคาแล้วหละ ผู้ใหญ่จากเดิม 20 บาทปรับขึ้นเป็น 40 บาท ส่วนเด็กก็จาก 10 บาทเป็น 20 บาท แต่อะนะ เขาก็จัดการอุทยานได้ดีขึ้นจริงๆ สะอาดสะอ้าน นักท่องเที่ยวไม่มากนัก มีการจำกัดเขตการนำเอาภาชนะที่ใช้แล้วทิ้ง แม่เลยต้องฝากกระเป๋าปารย์ไว้ตั้งแต่น้ำตกชั้นที่ 1 เพราะในกระเป๋ามีทั้งกล่องนม ขวดน้ำ ถุงขนม ครบสูตร

กว่าจะเดินขึ้นไปถึงน้ำตกชั้นที่ 2 ที่ชื่อวังมัจฉาก็เล่นเอาเหนื่อยเหมือนกัน แต่น้ำตกเขาชะเมาก็ไม่ทำให้ผิดหวัง ปลาพลวงเพียบ อาจจะมากกว่าเมื่อ 10 กว่าปีที่แล้วอีกมั้ง แต่ตอนนั้นเจ้าหน้าที่เขาขายผักบุ้งให้นักท่องเที่ยวให้เป็นอาหารปลา แต่เดี๋ยวนี้มีแต่อาหารเม็ดแล้วคร๊าบ ปลาที่นี่ก็น่าให้อาหารจริงๆ โยนหาย โยนหาย


"ปลาเยอะซะจน พอปารย์โยนอาหารให้ปุ๊บ ต้องวิ่งมาหลบหลังพ่อเลย สงสัยกลัวปลาโดดขึ้นมาฮุบปารย์"


"ขาไป ปารย์เดินเองคร๊าบบบบบ"


"ขากลับ พ่อครับ ปารย์ขี่หลังหน่อย"

ทะเลจันท์ภาค 2 ตอน2

วันเสาร์เราตื่นพร้อมเที่ยวกันตั้งแต่เช้า เริ่มต้นด้วยกินข้าวเช้าริมหาดที่แหลมเสด็จ เดินเล่นริมหาด เดินเล่นในป่าชายเลนที่คุ้งกระเบน พายเรือคะยัก กลับมาเล่นน้ำที่แหลมเสด็จต่อจนเย็น ที่จันทบุรีมีที่เที่ยวเยอะดี คนไม่พลุกพล่านนัก เห็นแล้วคิดถึงแก๊งเที่ยวของของปารย์จัง คราวหน้าชวนมาด้วยดีกว่านะปารย์นะ แม่เห็นที่แหลมเสด็จมีอาหารพิพิธภัณฑ์สัตว์น้ำแล้วด้วยนะ แต่เวลาไม่อำนวยเลยไม่ได้แวะเยี่ยม วันนี้เรากินข้าวกันตั้งแต่ 4โมงครึ่งเลย กลัวเจอสภาพทะเลยุงแบบเมื่อวาน


"ปารย์กับลอบหมึกเก่าๆ ที่หาดแหลมเสด็จ"


" ยายอยากลองขุดหาหอยเสียบ ตามอย่างชาวบ้านเขาบ้าง "


"ภาพนี้ปารย์จัดการหมดทุกอย่าง จัดท่า จัดมุม รวมทั้งจัดการให้ยายไปถ่ายรูปให้ด้วย"


"ยิ้มน้อยๆ กับเสาทางเดินศึกษาธรรมชาติ ที่คุ้งกระเบน น้าปุ๋ยบอกว่า เป็นยิ้มที่ให้บรรยากาศภาคเหนือ"


"แม่ มาดู หมูดุด เร้ววว"


"พายเรือ คะยักที่คุ้งกระเบน ชั่วโมงละ 100 บาท แต่ผู้ดูแลใจดีให้เราไปพายฟรีๆ (ก็น้ำมันลงแล้วอะ พายจากท่าไปนิดนึงก็ติดตื้นซะแล้ว)"


"ถึงเวลาเล่นน้ำ แล้วคร๊าบบบ"