ไม่เป็นไรปารย์อยากกินซูชิเหมือนเดิม

วันก่อน แม่ปารย์ซึ่งทำงาน อยู่ในทะเล แถวเกาะพงัน โทรมาเล่าเรื่อง ลูกชายสุดที่รัก ทำการบ้านให้พ่อ ซึ่งตะลอนอยู่แถวสัตหีบ ฟัง...

วันพุธ ปารย์จะมีการบ้าน ที่ต้องเขียน Diary เป็นภาษาอังกฤษ ซึ่งปรกติ แม่จะเป็นผู้ช่วยในการ Guide เรื่องให้ปารย์แต่ง ออกมาเป็นประโยคย่อยๆ รวมกันประมาณ 1 ย่อหน้า

ยามที่แม่ไปทาง พ่อไปทาง (ฟังดู เป็นเด็กมีปัญหา ยังไงไม่รู้) เหมือนคราวนี้ ก็ต้องขอความอนุเคราะห์จากยาย ให้มาช่วยอยู่กับปารย์ที่บ้าน เรื่องกิน เรื่องนอน เรื่องทั่วไป ไม่ค่อยมีปัญหาเท่าไร เพราะปารย์อยากกินอะไร ยายทำให้เสมอ (พ่อเรียกว่า "ตามใจ") เรื่องการบ้านไทย คณิต ยายก็สอนได้ แต่เรื่องการบ้านภาษาอังกฤษ ยายก็ไม่สันทัด เดือดร้อน คนข้างบ้านบ้าง พี่ๆ ที่โตกว่าบ้าง

กลับมาเรื่องที่แม่โทรมาเล่าให้ฟัง เพราะเป็นวันพุธ แม่เลยโทรไปถามปารย์

แม่ : ปารย์เขียน Diary ได้หรือยัง ให้ป้าแต๋มสอนหรือยัง (ป้าแต๋มเป็นเพื่อนบ้าน อดีตคุณครู โรงเรียนในเครือเดียวกับโรงเรียนที่ปารย์เรียน)

 ปารย์ : ป้าแต๋มไม่ว่าง

แม่ : อ้าว แล้วทำไง ติตต่อพ่อทาง Skype ได้หรือเปล่า

ปารย์ : พ่อคงยังไปไม่ถึง ไม่เห็นมีโผล่มา

แม่ : น่าจะถึงแล้วนะ มืดแล้ว

ปารย์ : ไม่เป็นไรแม่ ปารย์ทำเสร็จแล้ว

แม่  : ทำยังไง ใครช่วยสอน

ปารย์ : เปล่าปารย์ทำเอง

แม่ : ว้าว! ปารย์เก่งจังเลย ทำยังไง

ปารย์ : ปารย์ก็อยากกินซูชิ เหมือนเดิม

แม่ : !!! ยังไง

ปารย์ : Teacher ให้เขียนว่าอยากกินอาหารอะไร

แม่ : 55555 ปารย์ก็เลยกินเหมือน ป.2

ปารย์ : แต่ปารย์ไม่ได้วาดรูปนะ เพราะ Teacher ยังไม่บอกให้วาดรูป ความจริงปารย์ก็อยากวาดรูปนะ น่าจะสวยกว่าเดิม

แม่ : แล้วปารย์ไม่อยากกิน อย่างอื่นบ้างเหรอ

ปารย์ : ความจริง ปารย์ก็อยากกิน บะหมี่บ้างเหมือนกัน แต่ไม่รู้ว่า บะหมี่ภาษาอังกฤษ มันเรียกอะไร!!

แม่ : แล้ว ป.4 ปารย์จะอยากกิน ซูชิ อีกไหม๊

 ปารย์ : ต้องดูก่อนว่าแม่อยู่หรือเปล่า

แม่อดรนทนไม่ไหว ต้องโทรมาเม้าส์ลูกตัวเองให้ฟัง เรียกว่าเอาตัวรอดได้ดีที่เดียว!!! 

ปารย์ไปร่วมงานบวช!!!

ลูกชายป้าแหม่มเพื่อนของแม่ บวชเป็นพระ เมื่อวันอาทิตย์ที่ผ่านมา
ปารย์เลยไม่ต้องเรียน ระนาด และ ว่ายน้ำ ok สบายจัง

ปารย์ยังพี่มน ลูกของน้ากุ้ง เพื่อนแม่ ที่เคยเล่นกันตอนเล็กๆ ตอนนี้เราโตกันแล้ว และพี่พบ เจ้าของรองเท้า ที่เขาบริจาค ให้ปารย์หลายคู่ทีเดียว เอ้อ พี่พบครับ ตอนนี้ มันคับหมดแล้วครับ

ที่น่าสนใจอีกอย่าง ที่วัดคงคาราม(บน) อยู่ติดกับแม่น้ำบางปะกง ซึ่งมีป่าชายเลนย่อมๆ ให้เดินเล่น สวยงามมาก

ก่อนกลับปารย์ ไปเยี่ยมบ้านป้าแหม่ม เลยได้ดอกชวนชม ติดมือมาด้วย

วันหยุดพิเศษ เราไปตลาดน้ำกัน

ปรกติปารย์มักไป บ้านยายที่บางพลัด ในวันเสาร์-อาทิตย์ สัปดาห์นี้มีวันหยุดพิเศษ วันจันทร์ พ่อเลยวางแผนปั่นจักรยานเล่นกัน ไป ไปตลาดน้ำบางน้ำผึ้ง จะมีอะไรขายหรือเปล่าก็ไม่รู้ ไม่ใช่วันเสาร์-อาทิตย์

(ประมาณนี้ เพราะเราหลงตลอด!!)

(เส้นทางร่มรื่นมาก หากหมาไม่เห่า โลกนี้คงน่าอยู่....หมาไม่เห่า ก็กัดนะซิ!!)

(ปารย์ดูนั้นซิ .....น้ำ!!)

เราอาศัยสีกุน ไปถึงพิพิภัณธ์คลองลัดโพธิ์ พิพิภัณธ์ที่ยังไม่มีโอกาสเข้าไปดูด้านในสะที เหตุผลคือ มันอยู่ใกล้!!
เราก็ปั่นเข้าเกาะกัน ประมาณ 5 กิโลเมตรถึงตลาดน้ำบางน้ำผึ้ง อ้อมเขาหน้าวัด ออกหลังวัด ทีนี้ก็ ไปไหนก็ไป เพราะ ไม่รู้เส้นทาง เหมือนกัน ปั่นไปแค่ว่า ถึงแม่น้ำ ก็ปั่นกลับ จะทางใหม่ ทางเก่า ไม่ว่า เจอหมาเห่า ป้าบอกทางตัน เจอ ศาลาท่าเรือ แวะดูพี่เขาตกปลา แม่ชี้ชวนดูวัว ชี้ดูนก ไม่มีแดดให้ร้อน สบายๆ หิวแล้ว เช้ายังไม่ได้กินข้าว วก เข้ามากินก๋วยเตี๋ยวกัน กินเสร็จ ไปหลงกันต่อ ปั่นไป ปั่นมา เจอรีสอร์ทหรู ดูท่า จะทำไว้เอาใจฝรั่ง คือไม่มีภาษาไทยบอกอะไร แต่ปะกิต บอกเสร็จสรรพ เดือนละ 9000 บาท ก่อนกลับ ก็แวะกินข้าวเที่ยง ตอนบ่ายแก่ๆ ช๊อปปิ้ง ช่วยแม่ค้านิดหน่อย ลูกค้าน้อยมากจนแม่ค้าเหงา กินข้าวเสร็จ นั่งเล่นหมากรุก เตรียมปั่นกลับ คลองลัดโพธิ์ สนุกจัง วันหยุดพิเศษ รวมระยะทาง ไปกลับ สัก 15 กิโลเมตรน่าจะได้

(พ่อจะถ่ายแม่ ก็ถ่ายไป ยุ่่งอะไรกับหูปารย์)

(รีสอร์ทหรูกลางปอดเมืองกรุง....สวรรค์ยังอาย)

(อันนี้....นก!!!)

แข่งต่อ LEGO กัน

ดูแล้วโวตด้วยนะครับ

เปลี่ยนบรรยากาศ

..เปลี่ยนบรรยากาศ ก่อนบรรยากาศเปลี่ยน
ปารย์อ่านหนังสือ เพื่อเตรียมสอบ จนคงเหนื่อย พ่อชวนวาดรูปกัน

ปารย์บอกว่าสวย พ่อก็ว่างั๊นแหละ!!

ปารย์เที่ยว สระแก้ว

วันที่ ๒๕ กุมภาพันธ์
ปารย์เล่า ปารย์ได้ไปงานแต่งงานมา เป็นงานแต่งงานเพื่อนแม่ ที่สระแก้ว ในงานแต่งงานเพื่อนแม่ มีเพื่อนปารย์ ที่ปารย์ไปรู้จักที่อุทัยธานี ชื่อว่า “น้องขิง” แล้ววันแต่งงานเพื่อนแม่ พ่อของปารย์ได้ไปถือขนม (ในขบวณขันหมาก) ให้เจ้าบ่าว และปารย์ไปได้โรงเรียนกระบือ (โรงเรียนกาสรกสิวิทย์) และมีชาวไร่-ชาวนา ได้เห็นกระบือ พอออกมาตอนนั้น ปารย์ปวดหัวมากๆ เลย เพราะเกิดจากแสงอาทิตย์ ในวันนั้นปารย์ สนุกมากเลย เพราะว่าปารย์เห็นแล้วมันจะเล่ายาวเกินไป เพราะฉะนั้นสวัสดีครับ


View แผนที่ของปารย์ in a larger map

วันพ่อ

...ก่อนถึงวันพ่อทุกปี ปารย์มักร้องขอ รูปของพ่อ ซึ่งก็เข้าใจได้ว่า เป็นรูปที่ถ่ายคู่กับพ่อ
หลังๆ บ้านเรามักไม่ค่อยได้เก็บประวัติศาสตร์ ด้วยกล้องถ่ายรูป (เออ ไม่รู้ทำไม กล้องก็มีตั้ง ๒ ตัว)

ดีว่า เรามีกิจกรรมกลางแจ้งกันบ่อยๆ ถึงจะไม่ได้ถ่ายเองก็มีใครสักคนใจดีถ่ายให้เรา ปีนี้ได้ฝีมือน้าอ๋อม เพื่อนร่วมงานแม่ ช่วยไว้ได้

จะเป็นวันไหนๆ เราก็มีกัน สาม คนเสมอ



...ปารย์มักไม่ค่อย เอ่ยปากบอกรักใครก่อน แต่เรารู้ได้เสมอว่า ปารย์ห่วงทุกคนในบ้าน คอยเตือนและพร่ำสอนทุกครั้ง เมื่อเกิดความผิดพลาดกับใครสักคน (หน้าที่ของใครล่ะเนี้ย)

พ่อก็รักและห่วงปารย์เสมอ แต่ปารย์ก็ต้องโตขึ้นทุกวัน ยังไงซะพ่อก็จะกอดและบอกรักปารย์ เหมือนทุกวันนี้ตลอดไปครับ

น้ำท่วมบ้านยาย!!!

ไม่ใช่ว่าปารย์ไม่มีส่วนร่วม ในเทศกาลน้ำท่วมกรุงเทพหรอกนะ ถึงแม้บ้านปารย์จะอยู่ทุ่งครุ น้ำไม่กล้าไม่เยี่ยม
แต่บ้านยายของปารย์ที่บางพลัด ไม่ตกเทรน โดนแต่หัววัน แค่ทัพหน้า ก็ปาไปถึงเอว หนีกันจ้าละหวั่น



และกลับมาเยี่ยมบ้านยายกันอีกที วันที่ ๑๒ พย. ๕๔ ด้วยความที่น้ำ มันดูน่ากลัว (ทั้งสีและกลิ่น) ถึงแม้จะลดลงไปมากแล้ว แม่เลยมอบหน้าที่ให้ปารย์เก็บรูปเป็นที่ระทึกขวัญ











จนปานี้ ยาย ยังกลับไปอยู่บ้านไม่ได้เลย แต่ปารย์ชอบนะ เพราะทุกคนย้ายมาอยู่บ้านปารย์กันหมดเลย สนุกดี
โดยเฉพาะช่วงแรกๆ นับได้ถึง ๑๓ คนเลยทีเดียว หวังว่าปีหน้า ท่วมกันอีกนะครับ

Car Free Day 2011

ปีนี้ ไม่ใช่ ปีแรก ที่ปารย์ ไปงาน Car free Day แต่เป็นปีแรก ที่ปารย์ ปั่นจักรยาน จากบ้านยาย ที่บางพลัด ไปร่วมงาน ที่ลานพระรูป สวนอัมพร ตั้งแต่ ฟ้ายังไม่สว่าง พ่อ อยากให้ปารย์ได้สัมผัส บรรยากาศ คนปั่นจักรยาน เยอะๆ ซึ่งไม่ค่อยได้เห็นในกรุงเทพ ปีก่อน ปารย์ ร่วมงานนี้ แล้วครั้งนึง เป็นผู้โดยสารของพ่อ ปีนั้น ปารย์ยังบ่นเลยว่า น่าจะเอาจักรยานมาเอง



ปีนี้ นอกจากไปถึงลานพระรูป แล้ว ปารย์ยังปั่นต่อไปกินข้า่วเที่ยง กันที่ สนามหลวง เพื่อร่วมพิธีการ งาน Car free day กรุงเทพ แล้วเราซึ่ง มี ปารย์ พ่อ แม่ น้า ยาย แล้ว ก็เพื่อนแม่ เพื่อนพ่อ เออ คนเยอะดีแท้ ปั่นเลาะริมเจ้าพระยา ก่อนกินไอติม ที่หอสมุดแห่งชาติ ก่อนจะค่อยๆ ปั่นกลับบางพลัดกัน ถึงบ้านเที่ยงพอดี พ่อบอกว่า รวมระยะทางที่ปารย์ปั่น วันนี้ ได้กว่า 16 กิโลเมตร (4.6 + 4.1 + 7.5) ถือเป็น สถิติใหม่ สำหรับปารย์



งาน Car free day ปีนี้ สำหรับกรุงเทพ ไม่แน่ใจ ว่าจะประสบความสำเร็จ ในการรณรงค์ ให้คนลดการใช้ รถยนต์ได้แค่ไหน แต่สำหรับ ปารย์ ปีนี้ ปารย์โตขึ้น จนปั่นจักรยาน มาเองได้ โดยไม่รู้สึกว่า อ่อนล้า แต่อย่างไร ปารย์สนุกกับการปั่น นำคนโน้น ไล่ตาม คนนั้น

แม้วันธรรมดา ปารย์จะไม่ค่อยได้มีโอกาส ปั่นจักรยานสักเท่าไร แต่ครอบครัวเรามักหาโอกาสใช้จักรยานด้วยกันเสมอ ปีหน้า ปารย์ยืนยันว่าจะปั่นมาร่วมงาน Car Free Day อีก...

กระจับ

แม่กลัวปารย์ไม่รู้จัก กระจับ จึงหาซื้อมาให้ปารย์กิน ปารย์ได้ทีเลยเล่นเป็น...

ปั่นๆ ยกๆ สนุกวันแม่

...กิจกรรมวันแม่ปีนี้ มีวัตถุแฝง อยู่อย่างหนึ่ง คือหาที่ให้ อาจารย์ญี่ปุ่นของแม่ได้เที่ยวก่อนแก จะกลับญี่ปุ่น แม่เลยจัดโปรแกรม ปั่นชมคลองกรุงเทพ ในเขตทุ่งครุนี้แหละ



เริ่มกันที่วัดพุทธบูชา ปั่นเลาะไปตามทางเดิน ที่เป็นสะพานปูน คาดว่าทำให้ชุมชนเดินทางกัน ข้อดีคือ ไม่มีรถยนต์ 555 แรกๆ กังวล ว่าปารย์จะปั่นได้ไหม๊ เพราะกลัวว่าจะปั่นลงน้ำไปซะ แต่ไม่เป็นไร ปารย์ว่ายน้ำเก่ง!!!! ผลก็คือ ปั่นได้ คราวละ 50 เมตร แล้วยก ปั่น แล้วยก คือ ยกข้ามสะพานสูง โอ้ สนุกสนาน เพราะปารย์ไม่ได้ยกเอง



นอกจากปัญหาของสะพานสูงแล้ว ยังพบว่า สะพานขาดเป็นช่วงๆ ขาดที่ว่า คือ มันหายเป็นบางแผ่น น่ากลัวกว่าสะพานสูงมากตอนผ่านสะพานแหว่ง ปารย์ใช้วิธีเข็นเอา เลยต้อง ยก เข็น ยกเข็น ส่วนปั่นนั้น ก็มีบ้าง




...หากตัดปัญหาที่ว่ามาทั้งหมด ที่นี่น่าปั่นเที่ยวมาก ขาแข็ง ขาออ่น แนะนำให้มาลองดูครับ เผื่อว่า ผอ.เขตทุ่งครุจะคิดได้ว่า มีของดีอยู่แท้ๆ แต่ไม่ยอมทำอะไร...



...แต่ที่แน่ๆ วันแม่ปีนี้ ปารย์สนุกมาก ปิดท้าย โดยการปล่อย ตะพาบตัวน้อย คราวหน้า จะมาใหม่นะครับ

ปารย์มีบัตรแล้ว!!!

ครั้งนี้เป็นครั้งที่สามแล้ว ที่ปารย์พยายามจะไปทำบัตรประชาชน ที่สำนักงานเขตทุ่งครุ ที่ต่างจากครั้งก่อนๆ คือ ครั้งนี้ปารย์ปั่นจักรยานไป และปารย์ได้บัตรคิว ซึ่งเป็น 1 ใน 50 คิวสำหรับวันเสาร์ ที่ได้รับสิทธิให้ทำบัตรได้ (ทำไมมันน้อยจัง ในเขตเรามีคนกว่าแสนคน ได้ทำ 50 คนต่อวัน) จริงๆ ปารย์ได้คิวที่ 46 เฉียดฉิวมากที่จะไม่ได้บัตรคิว สงสารเด็กๆ ที่มาเข้าคิวแล้วไม่ได้บัตรคิว ปารย์ต้องบอกว่า มากกว่าที่ได้บัตรคิวเยอะมาก

ปารย์นั่งรอกับพ่อ ทีละคิว ทีละคิว มีบางคน คุณสมบัติไม่ครบ ประเภท ไม่มีเอกสารโน้น เอกสารนี้ เขาก็กลับก่อน พ่อไปขอแลกคิวกับคนที่กลับก่อน เพราะไม่มีผู้ปกครองในในทะเบียนบ้านมาด้วย ปารย์เลยได้คิวที่ 27 มาแทน แต่ต้องรอๆ จนถึงคิวที่ 10 พ่อบอกปารย์ว่า เก้าโมงแล้ว เรากลับไปกินข้าวก่อนดีไหม๊ แล้วค่อยกลับมาใหม่ ปารย์ก็เห็นด้วย เราปั่นจักรยานกลับบ้าน ปารย์คิดว่าปารย์คงไม่ได้ทำบัตรอีกแล้ว แม่ทำซูชิให้ปารย์กิน ปารย์ว่ามันอร่อยนะ แม่เอาใส่กล่องให้ปารย์ไปกินต่อที่สำนักงานเขต (ไม่น่าบอกว่าอร่อยเลย)

ไปถึงเขายังทำได้แค่ คิวที่ 17 เท่านั้น แปลว่า ปารย์มีเวลานั่งกินชูชิแสนอร่อยอย่างสบายเลย กินเสร็จไปพักใหญ่ๆ พ่อชวนไปดูบอลด้านใน จนถึงคิวที่ปารย์ได้ทำ คุณป้าเจ้าหน้าที่ ให้ปารย์เซ็นรับรองเอกสาร ถามชื่อแม่ปารย์ โธ่เรื่องง่ายๆ แม่เพ็ญจันทร์ พ่อวิโรจน์ ปารย์บอกให้ทั้งสองคนเลย

ตอนถ่ายรูป ก็มีคนมาว่า ทำไมตัวเล็กจัง ก็จะเอาอะไรกับเด็ก 7 ปี เสร็จจากถ่ายรูปก็รอ กรอกเอกสาร รอพิมพ์บัตร แล้วก็รับบัตร เย้! ปารย์มีบัตรประชาชนแล้ว แต่ทำไม ชื่อปารย์ ภาษาอังกฤษ เขียนว่า "Pan" ล่ะ นี่มันกะทะนี่นา!!!

ชีวิตมันก็อย่างนี้แหละ!!!!

...เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น หน้าจอขึ้นชื่อ MaePle (หมายถึง ยายของปารย์) เสียงแรกที่ได้ยิน "พ่อสอนหน่อย" เสียงปารย์ตามสาย ปนความกังวล "สอนอะไร" พ่อตอบกลับไป "ไดอารี่" ปารย์ตอบ...

...สัปดาห์ที่ผ่านมา ปารย์คงโตขึ้นไปอีกระดับนึง สาเหตุคือเป็นครั้งแรก ที่ปารย์ต้องอยู่บ้านโดยไม่มี "แม่" หรือ "พ่อ" แม่ออกทำงานทะเล 5 วัน พ่อย้ายตัวเองไปปักหลัก ที่จันทบุรี ด้วยเหตุผลเยอะแยะไปหมด จนควรไปได้แล้ว ปารย์เลยต้องรบกวนยายมาอยู่เป็นเพื่อนช่วงนี้

...ต้องปรับเปลี่ยนพฤติกรรมน่าดูชม แจ้งรถตู้โรงเรียนให้มาส่งที่บ้านแทนที่จะเป็น "บ้านเด็ก" กลับมากินข้าวเย็นที่บ้าน ไม่ได้เล่นกับเพื่อนๆ ที่บ้านเด็ก (ดูจะเป็นเรื่องสำคัญ โถ่ก็อยู่กันมาตั้งแต่อายุ 3 เดือน) จัดการกระเป๋านักเรียนเอง (ไม่มีแม่คอยจัดแจงให้) ตรวจสอบตารางเรียนเอง มีหน้าที่ซักผ้าทุกวัน ทำการบ้านด้วยตัวเอง อันนี้เรื่องใหญ่ ภาษาไทย กับคณิต ปารย์ไม่มีปัญหา ลำบากก็ตรงภาษาอังกฤษนี้แหละ ลำพังพูดก็แย่อยู่แล้ว ให้อ่านโจทย์แล้วตอบ แม่เท่านั้นคือคำตอบ เมื่อไม่มีแม่ พ่อคือคนที่ติดต่อได้ โทรศัพท์เป็นไม่ยากสำหรับปารย์ แต่จะให้พ่อสอนภาษาอังกฤษผ่านโทรศัพท์ พ่อนึกถึงเทคโนโลยี 3G เลย มาซะทีสิ ต้องใช้แล้ว

...แม่เตรียมรับปัญหานี้ไว้แล้ว (ฉลาดจริง แฟนใคร) แม่ไปคุยกับป้าแต๋มก่อนไปทำงาน ขอให้ช่วยการบ้านปารย์ กรณีที่เป็นภาษาอังกฤษ ป้าแต๋มเพื่อนบ้านที่สนิทที่สุด แกเป็นอดีตคุณครู เพราะฉะนั้นไม่มีปัญหาสำหรับภาษาอังกฤษ ป.สอง ปารย์จึงต้องหอบการบ้านวิ่งไปวิ่งมา ด้วยความเข้าใจโลก

...พ่อกลับมาตอนเย็นวันศุกร์ ดูปารย์ก็มีความสุขกับการใช้ชีวิตแบบใหม่ พ่อเชื่อว่าปารย์จะสามารถใช้ชีวิตต่อไปในอนาคต ได้อย่างไม่ลำบากนัก เพราะปารย์เป็นพวก"ปรับตัว"ได้ซึ่งเป็นสิ่งที่พ่อหวังไว้แค่นั้นจริงๆ อย่างอื่นพ่อถือว่าเป็นกำไรชีวิตของปารย์เอง...

บ้านหอยทาก

วันหยุด ฉัตรมงคลปีนี้ นอกจากปารย์ตื่นสายมากแล้ว ปารย์ยังมีไอเดียสร้างของเล่นอีกด้วย
ยังไงก็ดีกว่า ซื้อการ์ดล่ะ แม่มีหน้าที่รังสรรค์ จิตนาการของปารย์ให้เป็นความจริง



เริ่มจากกล่องกระดาษ ซึ่งแม่เก็บไว้เพื่อการนี้โดยเฉพาะ เรื่องออกแบบเป็นหน้าที่ของปารย์ เพราะอยู่ในหัวทั้งหมดแถมยังเอาออกมาไม่ได้ด้วยซิ บังเอิญ TPBS นำเสนอยังศิลปะทราย แม่ยุให้ปารย์เอาอย่าง ได้เลยงานศิลปะ ปารย์สู้ไหว

ผลงานสุดหรู

ทำบุญรับสงกรานต์

เพื่อเป็นสิริมงคลแก่ชีวิต แม่ปารย์ลงทุนทำ ชูชิ ตักบาตรกับสามเณร ฤดูร้อน งานนี้ปารย์ช่วยเต็มที่

ทริปช่วยชาวใต้!!

วันที่ 10 ที่ผ่านมา ชาวชมรมจักรยานสวนธน เค้าชวนกันเดิน วิ่ง ปั่น เพื่อรวบรวมเงิน ช่วยชาวใต้ที่น้ำท่วมกัน พ่อเห็นว่าใกล้บ้าน เลยชวนปารย์ ไปปั่นเล่นกับเค้า รู้ทั้งรู้ว่า ปารย์ปั่นไม่ทัน และไปไม่ถึง บางขุนเทียนที่เค้าจะไปกันหรอก



แต่เราก็ได้ออกตัวพร้อมเค้านะ!! สุดท้ายก็ไปกันแต่เราพ่อ แม่ ลูก สนุกไปอีกแบบ....



ให้พ่อนำ พ่อก็ไปเรื่อย ปารย์ เริ่มร้อน เริ่มบ่น แต่ก็ยังไหว...



รวมแล้วร่วม 10 กิโล ที่ปารย์ปั่นไป สุดยอดมาก พ่อในวัยเดียวกับปารย์ ยังไม่สามารถเลย แถมตกเย็น ยังว่ายน้ำต่ออีก
ไม่เหนื่อยก็ไม่ใช่คนแล้ว....หลับเป็นตายเลย ปารย์

วันนี้ ปารย์คงต้องกินโรตีแล้วล่ะ

วันจักรี วันหยุด พ่อแม่ลูก อยู่บ้านดูโคนัน แม่ถามปารย์ว่าเที่ยงปารย์อยากกินอะไร
ปารย์ แจ้งว่า วันนี้ปารย์คงต้องกินโรตีแล้วล่ะ ไม่ได้กินนานมากแล้ว!!!

สรุปว่าเราจะไปกินโรตีโอ่งเป็นมื้อเที่ยงกัน พ่อถามปารย์ว่า ปารย์จะนั่ง ซ้อนพ่อ หรือปั่นไปเอง ปารย์แจ้งว่า ปั่นเอง พ่อถามย้ำว่าไหวเหรอไกลนะ ปารย์ยืนยัน

เราปั่นไปเรื่อยๆ ช้าๆ เป็นครั้งแรกที่ปารย์ ออกถนน ทางยาว เพราะปรกติ ก็แค่ จากบ้านเด็ก ข้ามมาซอยในบ้าน หรือแค่ไปคาร์ฟรูข้างหมู่บ้าน ก็ได้เหงื่อเหมือนกันสำหรับปารย์



กินโรตีเสร็จ ปั่นกลับกัน ไม่รู้ว่าเราจะลดโลกร้อนได้หรือเปล่า แต่ที่แน่ๆ เราร้อนก็แล้วล่ะ นึกว่า ทริปแรกของปารย์จะราบรื่น แต่...ก่อนเลยหน้าวัดทุ่งครุ เป็นเนินขึ้นสะพาน มีแม่ค้าส้มตำ เข็นรถลงสวนมา แม่ผ่านไปแล้ว แต่ปารย์ ไปเฉี่ยวเอากระติกข้าวเหนียว ผลคือ โครม... ปารย์ลงไปกอง แต่ก็สปริงตัวขึ้นมางงๆ อย่างรวดเร็ว นึกขึ้นได้ น้ำตาซึมๆ ทำท่าจะร้อง มีรอยถลอกที่นิ้วนิดหน่อย แต่ที่ตกใจมากกลายเป็นป้าแม่ค้า ที่นึกว่าตัวเองไปชนเด็กเข้า ถามแม่ปารย์ว่าจะคิดค่าเสียหายเท่าไร...ป้าคงโดนไถ่มาเยอะ (อุ๊บ!!)

โอ๋ กันพักนึง ก้ไปต่อได้ แต่ก็บ่นไปตลอดทางเหมือนกัน เอาน่าทริปแรก แค่นี้ขำๆ ดีกว่าพ่อตกน้ำเหม็นๆ ตั้งเยอะ