Wednesday, February 15, 2006

ลุยป่าครั้งแรก ที่แก่งกระจาน


แม่ไปทำงานที่กัมพูชามา 1 อาทิตย์ ลูกปารย์เลยต้องอยู่บ้านกับพ่อ 2 คนอีกแล้ว น่าสงสารจัง ช่วงนี้พ่อเขางานยุ่งเลยต้องรอแม่มาแปะรูปให้

ลูกปารย์ขมักเขม้น กับการช่วยแม่ทำกับข้าว มาก ๆ โดยเฉพาะขั้นตอนจุดไฟนะ หาทางเอาเจ้าก้านไม้หัวสีแดงมาวางบนเตาแก๊สแม่ แต่คงอยากจะถามนะว่าทำไมมันไม่มีไฟขึ้นมาเหมือนแม่ทำหงะ

มาถึงปุ๊บเราก็เตรียมอาหารปั๊บ แม่บอกท้องอิ่มไว้ก่อน

กำลังตั้งใจ ช่วยกางเตนท์อย่างเต็มกำลัง น้อยๆ ที่ลานผีเสื้อ

อันนี้เต้นท์ผม มุดเข้ามุดออกสนุกมมักๆๆ


ต้องถ่ายรูปกับป้าย ก่อนเดินป่าซะหน่อย เดี๋ยวจะหาว่าผมโม้


อิ อิ ใครทำอย่างผมได้บ้าง เดินป่าโดยเท้าไม่ติดพื้น


ที่นี่ พะเนินทุ่ง เพื่อนแม่บอกว่าเมื่อ 10 กว่าปีที่แล้ว เขาใช้เวลาเกือบ 2 วันจากลานผีเสื้อ กว่าจะเดินขึ้นมาชมทะเลหมอกที่นี่ แต่พวกเราใช้เวลา ชั่วโมงกว่าๆ เองอะ ว่าแต่ไหนหละแม่ ทะเลหมอก ผมเห็นแต่พื้น

Tuesday, February 07, 2006

แก่งกระจาน!!!

วันหยุดสุดสัปดาห์ ที่ผ่านมา ครอบครัวเรา (แน่นอน มีผมด้วย พ่อ แม่ ยาย และน้าปุ๊ก) ย้ายที่นอนไปนอนเต็นที่อุณทยาน แก่งกระจาน เพชรบุรี นั่งรถ ตุเลง ตุเลง กันไป ดูเหมือนแม่ ถ่ายรูปไว้เยอะ รอแกกลับมาจาก กัมพูชาก่อน เราค่อยมาดูกัน

เป็นครั้งแรก ที่ผมได้โอกาสนอนเต็น ตื่นเต้น ระคน ระทึก กว่าจะหลับกันได้ เดินเข้า เดินออก กันหลายรอบ สุดท้าย หลับไปเมื่อไร ไม่รู้!!!
มีเรื่องราวมากมาย ผมยังไม่มีเวลาเล่า เดี๊ยวเรียบเรียงเรื่องราวหน่อย เพราะรู้ตัวอีกที ก็มานอนอยู่ที่บ้าน ร้องไห้แทบแย่

Monday, January 23, 2006

ลอยคอ !!!


กิจกรรม ลอยตามน้ำ เป็นอีกกิจกรรมที่เราสามแม่ลูก ถือว่าเป็น Highligh ของการไปเที่ยวกาญจนบุรี ก่อนลงแม่ก็ตื่นเต้นเหมือนกัน เพราะกลัวลูกปารย์จะหลุดมือพลัดไปตามน้ำ แต่พ่อเขาบอกว่าปารย์จะได้มีประสบการณ์ใหม่ๆ เลยตกลง แล้วก็สนุกจริงๆอะนะ ปารย์ก็สนุกแม้ว่าตอนแรกจะทำหน้าตื่นๆ แต่พอเริ่มคุ้นก็เอาขาตีน้ำใหญ่ แม่มาลุ้นก็ตอนต้องลากปารย์ต้านน้ำมาขึ้นแพนี่แหละ (ภาพนี้ได้มาจากเพื่อนของพ่อลูกปารย์)

Wednesday, January 18, 2006

ควันหลงวันเกิด ลูกปารย์


พี่กานต์ ให้การ์ดวันเกิดน้องปาร์ยอันนี้มาตั้งแต่ วันที่ 27 พย. แล้ว แต่แม่เก็บดีเกินไปจนนึกว่าหายไปแล้ว พอหาเจอเลยต้องรีบเอามา scan ไว้ก่อน

เป็นการ์ด 3 มิติด้วยนะ แม่ว่าใบหน้าที่ใหญ่ที่สุดหนะ น่าจะเป็นพี่กานต์นะ เพราะหูกางหนะเหมือนเลย ส่วนเด็กถือดาบ พี่กานต์ยืนยันว่าเป็นลูกปารย์ เจ้าหมากับหมีในภาพพี่กานต์ก้ไม่รู้จะอธิบายความหมายยังไงเหมือนกัน แม่เดาเอาว่าน่าจะวาดเพิ่มเติมเข้ามาเพื่อให้ภาพมีองค์ประกอบมากขึ้น

ปาร์ยชอบหรือเปล่าก็ไม่รู้ แต่แม่ชอบการ์ดใบนี้จัง

Tuesday, January 17, 2006

ที่น้ำตก เอราวัญ

ชั้น สองของน้ำตกเอราวัญ มีปลาเยอะสมชื่อ"วังมัจฉา"

ปารย์สนใจป้ายอันนี้มาก อ่านออกเสียงดังอยู่นาน (แต่ความสามารถของแม่น้อยเกินกว่าจะเข้าใจ) ดีใจมากที่ลูกสนใจอ่าน ขยันอ่านเข้าไว้ลูก "ปารย์" แปลว่าผู้รู้นี่นะ ถ้าไม่อ่านจะรู้ได้ไง..

เสื้อชูชีพขนาดเดียวกัน


อันนี้ไม่รู้ว่าลูกตัวใหญ่หรือแม่ตัวเล็กกันแน่ แต่ที่แน่ๆเราใส่ชูชีพขนาดเดียวกัน อิ อิ

วันเด็กปีที่ 2 ของ ด.ช. ปารย์


เราสามคน หนียายของปารย์ (ยายคงอยากไปด้วย) ไปเที่ยวกาญจนบุรี กันสนุกดี (อันที่จริงสำหรับแม่ก็สนุกทุกที่ ที่มีปารย์แหละนะ คราวนี้ถือว่าเป็นสนุกนอกสถานที่) ภาพนี้ถ่ายตอนเช้าที่รีสอร์ท บรรยากาศดีมักๆ เลยไปด้านขวาของภาพนี้นิดเดียวเป็นใต้ต้นหางนกยูงที่ ปารย์กับแม่เก็บเอาฝักที่ร่วงตามพื้น มาเหวี่ยงเล่น กะจะให้เป็นบูมมาแรง ที่ไม่ยักกะย้อนกลับมา คิดอยากถ่ายภาพเก็บไว้แต่ก็เสียดายความสนุกที่คงไม่ต่อเนื่อง ถ้าจะต้องวิ่งไปเอากล้องบนบ้านพัก

Monday, January 16, 2006

พ่อ..เจ้านี่จะงาบเราไหม?


พาลูกปารย์เที่ยว สวนสยาม ทะเลกรุงเทพที่เคยแสนจะฮิตในอดีต วันนี้คนไม่มากนัก แต่ก็ยังมีอะไรๆ ให้ปารย์พอตื่นเต้น อย่างเจ้าตัวในภาพนี้เป็นต้น อีกอย่างปารย์ชอบเล่นน้ำที่สวนน้ำ มากๆๆๆ เล่นจนเป็นเด็กดำปากเขียวไปเลย อิอิ

สนุกกับงานปีใหม่


เข้าใจว่าเป็นงานปีใหม่แรก ที่ปารย์รู้สึกสนุกด้วย ก็จะไม่ให้สนุกได้ไงนะ มีทั้งพี่กาญจน์ และพี่นัฏ เต้นเป็นเพื่อนอย่างนั้น งานนี้ปารย์เลยเต้นซะ....

Wednesday, January 04, 2006

ไปฟัง + ดูดนตรีในสวน


ปารย์ + พ่อ + แม่ + ยาย ไปฟัง + ดูดนตรีในสวน ที่สวนลุมพินี งานนี้นอกจากได้ฟังเพลงเพราะๆ จากวง Bangkok Symphony Orchestra แล้ว ยังได้ดูไฟสวยๆ ฉลองวัน Christmas ด้วย
ปารย์ตื่นเต้น หรือว่าตกใจก็ไม่รู้นะ ใจเต้นตึก ตึก เลยเวลาไฟทำเสียงดัง

Friday, December 30, 2005

วันพ่อ ปีที่ 2 ของลูกปารย์


ลูกปารย์ ได้จุดเทียนถวายพระพรในหลวง กะพ่อ และเพื่อนบ้านด้วยแหละ ไม่รู้ปารย์รู้สึกไงนะ เห็นทำหน้างงๆ และฮำเพลงความถี่ต่ำที่แม่ไม่เข้าใจ

Tuesday, November 29, 2005

เย้ สองขวบแล้ว แล้วยังไงต่อ!!

ผมครบสองขวบเต็มเมื่อวันอาทิตย์ที่ผ่านมา แต่นั้นแหละไม่ต่างอะไรจากวันก่อนๆนะหรอก
ตื่นสาย เพราะพ่อไม่ยอมตื่น โดนจับอาบน้ำเหมือนทุกวัน ดีแต่เป็นน้ำอุ่น พ่อพาไปนั่งรถเล่น... อ้าวไปบ้านยาย...

แม่ไม่อยู่ หลายวันแล้ว เหมือนโดนทิ้งในนิยายรันทดเลย เปล่าแม่ไปทำงานไกล วันเกิดผมเลยต้อง จดๆจ้องกันอยู่
มีพี่กานต์ วาดรูปให้เป็นการ์ดวันเกิด นึกว่าวาดรูปเหมือนผม แกบอกรูปลิง ที่เขาเขียว พ่อก็ดันลืมไว้บ้านยายอีก พี่นามให้กระบี่ไร้ใจมาหนึ่งอัน ญาติๆเลยเจ็บกันไปตามๆกัน

ยายอี๊ดให้หมวกหมา สำหรับหมาหรือเปล่า ทวดหนูไม่สบายอยู่ ยังหาเสื้อสวยมาให้ตั้ง 2 ตัว ที่ถูกใจ พ่อเอารถคันสีแดงสวย มาจากไหนไม่รู้
แว่วๆ ว่าน้าที่ทำงานให้มา อันนี้หวง ขอบอก ว้าเมื่อไรแม่จะกลับ คิดถึงแล้ว เบื่อพ่อ อ่านแต่รามเกียติ์อยู่นั้นแหละ

Monday, November 07, 2005

เข้าแล้วพ่อ!!!

น้าเจิด ยิงงงงง
งานนี้ช่วยพ่อลุ้นเหนื่อย

Sunday, November 06, 2005

เที่ยวเขาดิน อีกที


วันนี้ ปารย์ พายายไปเที่ยวเขาดิน ตามแผนที่แม่วางไว้
พ่อ เปลี่ยนแผนจากไปทำงาน เป็นไปกับเราด้วย

แม่บอกจะไปตั้งชื่อ ลูกม้าลาย ที่เกิด เมื่อวาน "4 พย" มั๊ง (ตามข่าว)
แม่บอกว่า เกิดในไทย ก็ต้องชื่อ "ลายไทย" เก๋ไหม๊ล่ะ

งานนี้ได้ดู เผ่ามาไซ (กระโดดสูง) กับหนุ่มเคนยา (Kenya boy) เป็นของแถม
สิ่งที่ประทับใจปารย์ มากที่สุด นอกจากลงจักรยานน้ำ แล้ว คงเป็นตัว อา อา อา อา นกสีดำสนิท อา อา อา

ไหนพ่อบอก ว่า กา ไง มันเป็นตัว อา อา อา ต่างหาก

Thursday, August 18, 2005

ผมหล่อไหม๊ครับ

เป็น Version ใหม่ล่าสุด ต้อนรับ 2 ขวบเต็ม

Thursday, July 28, 2005

ผมพามาเยี่ยมบ้านครับ

....พ่ออาสา บินขึ้นไปถ่ายรูป หลังคาบ้านมาให้ดู
ปารย์เลย เอามาฝาก ใครมาบ้าน จะได้ไม่หลง

...ว่าแต่ใครจะมา ยกมือขึ้น...

Sunday, July 24, 2005

วันนี้สอนน้าๆ update website ที่บ้านน้าเอ๋

..น้าๆ อยากมีส่วนร่วมกับ webblog ของนู่ พยายามจะทำ web ซึ่งปารย์ก็ยินดีจะแนะนำเทคโนโลยีให้อยู่แล้ว
ยังไง ก็พยายาม update กันบ้างนะ

Thursday, July 07, 2005

พาปารย์ไปดูละครใบ้

แม่พาปารย์ไปดูละครใบ้ (Pantomime in Bangkok ครั้งที่ 8) กับน้าปุ๊ก น้าปุ๋ย น้าฉัตร พี่นาม พี่เอริทร์ ที่หอประชุมใหญ่เมืองไทยประกันชีวิต เมื่อวันที่ 3 ก.ค. ที่ผ่านมา น้าปุ๋ยเขาเป็นขาประจำ รู้สึกว่าจะติดตามมาตั้งแต่ครั้งที่ 3 หละมั้ง จนครั้งนี้เป็นครั้งที่ 8 แล้ว (เหนียวแน่นจริงๆ) ตอนแรกแม่ก็ลุ้นนะว่าปารย์จะยอมนั่งดูอยู่นิ่งๆได้ไหม ถึงกับเตรียมจองที่นั่งริมแถว เผื่อปารย์เบื่อจะได้รีบอุ้มออกไป ไม่อยากให้เสียงปารย์ไปรบกวนการดูละครของคนอื่น ก็มันละครใบ้นี่นะ ถ้ามีเสียงอื่นแทรกก็คงเสียอรรถรสแย่เลย แต่เชื่อไหมตลอกเวลา 4 ชั่วโมงจาก บ่าย2 ครึ่ง ถึง บ่าย 4 ครึ่งปารย์ไม่โวยวายเลย มีแต่ช่วงพักครึ่งเท่านั้นที่ออกลายวิ่งเล่น ขึ้นลงบันไดหอประชุมซะทั่ว แต่พอเริ่มการแสดงก็นั่งตั้งใจดู ถึงแม้จะมีขยับไปมาบ้างแต่ก็ไม่มาก ดูสนใจกับการแสดง บางครั้งก็นั่งดูเงาสะท้อนของการแสดงบนเวทีไปที่เสา ซึ่งแม่เดาเอาว่าอาจเป็นวิธีการดูเฉพาะตัวที่เพิ่มอรรธรสให้กับละครก็ได้มั้ง มีบางครั้งหัวเราะออกมา แต่ก็ไม่รู้หัวเราะตามคนอื่นหรือดูเข้าใจแล้วหัวเราะในการแสดง แต่อะนะ อย่างหนึ่งที่แม่รู้ก็คือปารย์ชอบดูการแสดง คราวหน้าแม่จะพาไปดูอีกนะ

Wednesday, June 01, 2005

ไปเยี่ยมปู่กะย่า!!

...หลังจากที่แม่กลับมาจากเรือวันที่ 18 พค. เราก็ได้เดินทางไกลกันโดยมีพ่อเป็นสารถี คราวนี้พ่อกะแม่ พาผมนั่งรถเล่น โดยมียาย กะน้าปุ๊ก อ้อ อาลัก อีกคนไปด้วยกัน รวมผมก็ 1..2..3..4... 6 คน ผมก็สนุกสนานซิครับ ปีนไปหน้าที กระโดดมาหลังที แถมมีฝนตกให้ดูเป็น MV โศกๆ ไปตลอดทาง

...แม่ขอยืมกล้องวีดีโอ น้าปุ๊ย ไปด้วย นัยว่าจะทำ สารคดี การเดินทาง อะไรเทือกนั้น เราไปถึงบ้านย่า กันจริงๆ วันที่ 22 พค. ยังหรอก ผมจะยังไม่เล่าอะไร มากมาย เห็นพ่อกำลังยุ่งๆ กับ วีดีโอ กับรูปถ่าย ผมเลยอยากให้พ่อทำให้เสร็จ ก่อนแล้ว จะมาเล่าให้อ่านเล่นกัน ไม่รู้รอจนลืม หรือเปล่า เร่งหน่อยพ่อ!!!

Friday, May 13, 2005

พ่อหนีปารย์ไปไหน!!

...วันที่ 10 กับ 12 ที่ผ่านมา อาลัก อุ้มปารย์ขึ้นไปนอน ปารย์รอพ่อไม่ไหว มันง่วง
แต่ตกดึก พ่อก็เป็นคน เอาน้ำให้ปารย์กิน ทุกครั้ง และก็นอน ด้วยกัน ยันสว่าง

...พ่อหนีปารย์ไปเที่ยวที่ไหนมาเหรอ??? แว่วๆ ว่าพ่อบอกปารย์ไว้เหมือนกัน แต่ไม่ค่อยได้สนใจฟัง
พ่อจะงาน สวด ที่วัด อะไรสักอย่างนี้แหละ

...พ่อต้องไปอีกกี่วันเหรอ จะปล่อยให้ ปารย์นอน โดยมี อาลักนั่งเฝ้า อีกไหม๊น๊อ!!

Monday, May 09, 2005


ลุงสายัญ!! Posted by Hello

ลุงสายัญ มาเยี่ยม!!

...วันศุกร์ที่ 6 พฤษ์ ที่ผ่านมา ลุงสายัญ โทรหาพ่อแต่เช้ามืด บอกว่ามาถึงแล้ว เป็นอีกวันที่ลุงมาเยี่ยมบ้านเรา ลุงสายัญเป็นเพื่อนพ่อ มาตั้งแต่สมัยเรียนมัธยม (นานแค่ไหน ปารย์ไม่รู้) เป็นคนเรือ พ่อบอกอย่างนั้น คงหมายถึงทำงานบนเรือมั๊ง

...พ่อถามลุงได้ความว่า จะบินไปรับตำแหน่ง "ต้นกล" ที่สิงคโปร์วันอาทิตย์นี้ (มันหนักไหม๊ ไอ้ตำแหน่งนี้) ลุงแกตัวใหญ่ดี เช้าๆอุ้มปารย์เที่ยวได้ไม่เบื่อ ชอบซื้อผลไม้ คราวละเยอะๆ มาไว้ที่บ้าน คราวนี้ มีกลิ่นทุเรียนหึ่งบ้านเลย

...แว่วๆจากพ่อว่าลุงสายัญกำลังมีน้องเป็นของตัวเอง หลังจากเล่นอยู่กับลูกคนอื่น ไปทั่วแล้ว (รวมถึงปารย์ ด้วยไหม๊เนี้ย) แต่เห็นลุงบอกพ่อว่าจะกลับมาอีกที ก็เดือนพฤศจิแน้ อีกกี่เดือนละ

...เย็นวันเสาร์ ลุงชวนพ่อ อาลัก และเอาปารย์ไปด้วย กินข้าวนอกบ้านกัน ปารย์ชอบซิ มีสาวๆ มาอุ้ม ไปโน้นที ไปนี้ที ไม่ค่อยได้กินอะไรกับเค้าเลย

...เช้าวันอาทิตย์ ปารย์ตื่นสายหน่อย พ่อไม่รู้ไปไหนแล้ว ปารย์เดินเรียกหา (แถมน้ำตานองแก้มไปด้วย) พ่อแต่งตัวเรียบร้อยแล้ว ปารย์เลยช้าที่สุด เดินออกนอกบ้านมา เอ๊ะ ทำไมคนเยอะแยะไปหมด ลุงสายัญแต่งตัวหล่อ นอนที่เปล บอกว่าเค้าแต่งงาน บ้านตรงข้าม ปารย์ไม่สนใจ แต่จะเดินยังไงล่ะ นี้มันที่ผมเดินประจำนะ

...พ่อจัดตะกร้านม กับกระเป๋าผ้า เอ๋ ลุงสายัญ ไปบ้านยายกับเราด้วยเหรอ พ่อบอกให้ติดรถเราไปหาแท็กซี่ จะง่ายกว่า อ้อลุงบอกจะไปรับตำแหน่งใหม่ ล่ะซิ กลับมาเยี่ยมปารย์อีกนะ...

Monday, May 02, 2005

น้าปุ๊ยเก่ง!!

...วันเสาร์ที่ผ่านมา(30 เมษายน) พ่อเอาผมไปทิ้งไว้กับ น้าปุ๊ย น้าปุ๊ก บ้านยาย เหตุเพราะจะหนีเที่ยว ผมก็ชอบซิครับ มีคนเอาใจเยอะกว่าอยู่กับพ่อเป็นไหนๆ

...แต่วันนี้ แปลกเพราะ น้าปุ๊ก จับผมนั่งรถ ไปไกลลิบ มีน้าปุ๊ย พี่นาม(น่าจะเป็น "น้านาม" นะ แต่แกไม่เล่นด้วย หากเรียกแกว่าน้า คนเราไม่ชอบแก่ กันเหรอ) พาไปดูละครใบ้ ผมก็ งงๆ แต่ หนุกดี กว่าจะกลับบ้านกัน ผมอดกินข้าวกลางวันเลย ตื่นอีกที ถึงบ้านซะแล้ว

...งานนี้ เห็นเล่ากันว่า น้าปุ๊ย ไปรับรางวัล จากการประกวด "นิทานสำหรับเด็ก" ของมูลนิธิเด็ก เป็นรางวัล อะไรไม่รู้ แต่น้าแกก็เก่งจริงๆนะ คว้ารางวัลมาได้ เอาไว้ผมไปถามแกใหม่ ว่าแกได้รางวัลอะไร กันแน่ เห็นแกเก่ง ทำขนมนึกว่าประกวดขนม แต่ผมงอม เพราะกลับมาแถมเอาน้ำมูกใสๆ มาฝากให้พ่อด้วย เลยโดนบังคับบีบคอให้กินยาหวานอีกแล้ว

...แต่....ไม่เห็นแกเล่านิทานให้ผมฟังบ้างเลย เก็บมุกไว้ล่ารางวัล หรือเปล่า น้า

I'm growth up! Posted by Hello

Friday, April 29, 2005

หนึ่งขวบกับห้าเดือน!!!

...27 เมษายน ที่ผ่านมา เป็นวันที่ดวงอาทิตย์ ตั้งฉากกับกรุงเทพฯ แต่ขอโทษ ฝนกระหน่ำแต่เช้า จนบางเขตของกรุงเทพฯ แปลงสภาพเป็นทะเล ดีว่าไม่มี ซึนามิ ตามมาด้วย

...เปล่า ปารย์ไม่ได้ไปไหนหรอก สำหรับวันครบรอบ "หนึ่งขวบกับห้าเดือน" เช้าก็ไปบ้านเด็ก กับพ่อ แทนที่จะได้ซิ่งจักรยาน ก็ต้องถูกมัด ไปใน "สีกุน" แต่บรรยากาศ ก็แปลกไปอีกแบบ เพราะมีฝนตก มาให้ปารย์ดูเล่น เย็นพ่อก็ไปรับ ถึงแม้จะเย็นกว่าปรกติ แต่ปารย์ก็ยัง เต้นได้อย่างมีความสุข หน้าทีวี

...สิ่งเป็นบ่งบอกว่า ปารย์ โตขึ้น ก็เห็นจะเป็น อารมณ์ที่ ฉุนเฉียว ง่ายขึ้น (อาจจะเป็นเพราะหน้าร้อน หนุ่มหน้าหนาว ไม่ชอบเอามากๆ) การพยายามสื่อสาร กับคนรอบข้าง แต่ขอโทษ ปารย์จะพูดแต่ภาษาปารย์ เท่านั้น จนบางที พาลโกรธพ่อ เพราะไม่ยอมเข้าใจว่าปารย์พูดอะไร พ่อเองก็พยายามบอกให้ปารย์ พูดในสิ่งที่ผู้ใหญ่เค้าพูดกัน เช่น เรียกหมาว่าหมา ไม่ใช่พ่อ หรือพยายามให้พูดว่า นม หรือ น้ำ แต่ปารย์ก็ทนไม่ไหว เดินไปหยิบ มากินเอง ด้วยความรำคาญ เพราะ ปารย์บอกแล้ว แต่ไม่มีใครเข้าใจ

...มีวันหนึ่ง ย่าโทรมาคุยกับอาลัก ปารย์ก็อยากคุยบ้าง มีแต่ "อึก" กับ "อัก" จน ย่างง! ว่าปารย์พูดอะำไร

...ระหว่างที่แม่ไปทำงานบนเรือ ปารย์ก็สบายหน่อย ตรงที่ไม่มีใครบังคับ ให้กินโน้น กินนี้ บังคับให้แปรงฟันก่อนนอน เพราะพ่อยอมปารย์เสมอ ขอเพียงให้ปารย์อารมณ์ดีไว้ก่อน แต่หลายครั้งพ่อก็ตีปารย์เจ็บๆ เหมือนกัน กว่าปารย์จะโต พ่อคงตีปารย์นับไม่ถ้วน แน่ๆ

...ในวาระที่ครบรอบ เดือน พ่อก็หวังว่า ปารย์คงสนุก กับการใช้ชีวิต ที่โตขึ้นเรื่อยๆ เพราะยังไม่ต้องมีหน้าที่ทำอะไร (ฮา) ยังไงก็พยายามกิน มื้อเช้าที่อาลักอุส่าห์ลุกจากที่นอนมาทำให้ปารย์กิน บ้างก็น่าจะดี ดีกว่าจูงมืออาลักไปซื้อยาคูล อย่างเดียว

Tuesday, April 26, 2005

น้องปารย์ตื่นสาย!!

...ที่ต้องพูดถึงเรื่องนี้ เนื่องจากปรกติน้องปารย์เป็นคนตื่นเช้า ถึงเช้ามากประมาณ ตีห้า ตีห้าครึ่ง ก็ไม่อยากจะนอนแล้ว ด้วยเพราะเข้านอนเร็วมั๊ง

...แต่เมื่อวานเย็น พ่อไปรับน้องปารย์จากบ้านเด็ก เห็นน้องปารย์เต้น อย่างเมามัน ที่หน้าทีวี เพลงอะไร พ่อก็ไม่เคยได้ยิน ขณะที่พี่ๆ น้องๆ คนอื่นนั่งดูกันอย่างเสียไม่ได้ ดูมันไปอย่างนั้นแหละ
พ่อเรียกปารย์ หลายครั้ง ปารย์ก็หันมายิ้ม และเต้นต่ออย่างไม่มีอะไรเกิดขึ้น จนจบเพลง และอีกเพลง พ่อเห็นว่า น้องปารย์คงไม่ยอมกลับบ้านแน่ๆ หากปล่อยให้เป็นเช่นนั้น ต่อไปเรื่อยๆ จึงตัดสินใจขณะเพลงจบลง ก่อนขึ้นเพลงใหม่ พ่อเดินไปคว้าตัว เหมือนลักพาตัว ไปจากทีวี น้องปารย์ ทำท่าฮึดฮัด อยู่เหมือนกัน แต่ก็ไม่มาก

...มาถึงรถซิ โวยวายใหญ่ กว่าจะสงบ พ่อต้องจูนวิทยุ ไปคลื่น 105 Smoonth FM แต่เป็น Hip Hop นะ ทั้งพ่อ ทั้งลูก โยกหัวกันไป หัวเราะกันไป อย่างมีอารมณ์ร่วมกับเพลง พ่อนะไม่เข้่าใจหรอก เพลงมาว่าไง แต่ไม่รู้ว่าน้องปารย์จะคิดยังไง

...วันนี้แปลกอีกอย่าง คือน้องปารย์ เดินเล่นได้ซักพัก ก็เดินเข้าบ้านเอง ไม่ใช่วิสัย ที่จะเห็นได้ง่ายๆ เดินหาขวดน้ำ แล้วมานอนกินอย่างมีความสุข ท่าทางเหมือนหมดแรง คงเป็นผลของการเต้นโชว์ ที่บ้านเด็ก จนพ่อกินข้าวเสร็จ อาลัก เปลี่ยนขวดน้ำเป็นขวดนม น้องปารย์ ก็กินต่อจนเกืิอบหมด ตามนิสัย แล้วร้องขอน้ำใหม่ ท่าทางอยากกินน้ำอย่างเดียว

...พักใหญ่น้องปารย์อึ อาลักเลยให้อาบน้ำด้วยซะเลย หลังใส่กางเกงได้ น้องปารย์ก็กินน้ำต่อ กว่าจะยอมใส่เสื้อ เล่นให้รอซะเกือบหลับ แต่น้องปารย์ทำท่าจะหลับซะดื้อๆ อย่างงั้นแหละ พ่อเลยชวนน้องปารย์ขึ้นนอน ยังไม่สองทุ่มเลย...

...ผิดคาด พอเข้าห้องนอน แอร์เริ่มเย็นขึ้น น้องปารย์ เริ่มมีแรง เดินหยิบโน้น เล่นนี้ คว้านั้น เขวี้ยงไปทางโน้น สารพัด ไม่มีที่ท่าว่าจะนอน หรือหาวให้เห็นเหมือนอยู่ข้างล่าง จนเวลาล่วงเลยไปไกล พ่อหลับๆ ตื่นๆ ตามจังหวะที่น้องปารย์ มาชวนชี้ ให้ดู ส่งนั้นให้รับ ตามนิสัย จน สามทุ่มกว่า จวนจะสี่ทุม พ่อไม่ไหวแล้ว เลยจับน้องปารย์ มากินน้ำนอน นั้นถึงจะยอมหลับกันได้

...กลางดึก ก็มีร้องหาน้ำ เป็นระยะๆ จนพ่อต้องเติมน้ำใหม่อีก ขวด เช้านี้ปารย์ไม่ตื่นมาปลุกพ่อ หกโมงแล้ว พ่ออาบน้ำ กลับมา ปารย์ยังเหมือนเดิม จนหกโมงครึ่ง พ่อเลยอุ้มปารย์ทั้งที่หลับ ลงข้างล่าง พ่องง ปารย์ยังหลับต่อได้ อาลักทำมื้อเช้าไว้ให้ คงไม่ได้อวดปารย์ พ่อเห็นท่าไม่ดี จึงปลุก พร้อมกับให้อาลักพาปารย์ไปล้างหน้า ออกมาให้กินนมพร้อมแต่งตัว ไปบ้านเ้ด็ก โดยจักรยาน ฮัมเพลงกันไปอย่างมีความสุข คงชาร์ทแบตเต็มที่ เตรียมไปเต้นโชว์ต่อไป

Friday, April 22, 2005


มันใช่อย่างนั้น เหรอพ่อ !! Posted by Hello

น้องปารย์ กับ ยาคูล!!

...เป็นที่ทราบกันในหมู่ญาติมิตร ว่าถ้าไม่ใช่ "น้ำมะพร้าว" แล้วน้องปารย์ ขอเป็น "ยาคูล" ไม่แน่ใจว่าแอบไปชอบ "สาวยาคูล" เข้าหรือเปล่า พ่อพยายามสืบอยู่..

...ถึงขั้นแม่เปิ้ล ลงทุนซื้อตุนไว้ "แปดขวด" ก่อนออกเรือ แต่คงได้แต่ตุนไว้จริงๆ เพราะแม่เปิ้ลลืมเอากลับบ้าน ก่อนไปเรือ (ปารย์ ฮาไม่ออก)

...ไม่รู้ว่า อาลัก จะลองใจหรืออย่างไร พ่อไม่ทราบได้ วันแรกที่ไปรับน้องปารย์ มาจาก "บ้านเด็ก" อาลัก เอาใจโดยการซื้อ ยาคูล ให้ 1 ขวด ก่อนเข้าบ้าน...

...อาลัก คงไม่รู้หรอกว่า การทำเช่นนั้น เป็นการทำผิดมหันต์ เพราะ วันที่สอง น้องปารย์ เดินเข้าร้านเอง โดยไม่ต้องมีใคร เชื้อเชิญ เป็นอันรู้กันกับเจ้าของร้าน โดยไม่ต้องสั่ง "น้องยาคูล 1 ขวด" น้องปารย์ ก็เดินออกจากร้านพร้อม ยาคูล คู่ใจ

...รปภ. หมู่บ้าน คงจะได้เห็นภาพนี้ ไปอีกหลายวัน จนกว่า แม่เปิ้ล จะเอา ยาคูล แปดขวด ที่ตุนไว้ มาให้น้องปารย์...

Wednesday, April 20, 2005

ปารย์ กับ พ่อ! (รอบนี้นาน)

...วันนี้(19 เมษ์) เป็นวันแรก ที่ปารย์ต้องอยู่กับพ่อ โดยที่แม่ไปทะเล!! กำหนดการ 1 เดือน นานพอดู..

...ปารย์ไปบ้านเด็ก ด้วยอารมณ์สดใส เพราะแม่ยังไปส่งได้ แต่พอตกเย็น เห็นหน้าพ่อ มารับ ทั้งที่ไม่ได้มาสายแต่อย่างไร ปารย์กลับร้องไห้ อย่างเสียใจสุดซึ่ง (คงไม่คิดว่า ที่แม่บอกว่าจะไม่อยู่ เป็นจริง!!) เป็นครั้งแรกที่พ่อต้องขับรถ ไปพร้อมกับอุ้มปารย์ไว้บนตัก ลำบากมาก (พ่อขาสั้น เกินที่จะทำอย่างนั้นได้สะดวก) แต่มันก็พอที่จะให้ปารย์สงบได้ พ่อยอม(กรอดๆ)

...ถึงบ้านปารย์คงยอมรับแล้วว่า จะไม่มีแม่อยู่ด้วยซักพัก จึงใช้ชีวิตอย่างปรกติ โดยการงอแงไม่ยอมเข้าบ้านเหมือนเดิม (ฮา) นั่งรถจักรยานเล่นกับพ่อพักใหญ่ เล่นกับพี่แพ็ท พี่บิกส์ แล้วก็โดนอุ้มเข้าบ้านด้วยอาการ ฮึดฮัด

...ที่บ้านมีอาลัก ทำกับข้าวอยู่ ปารย์ก็พยายามไปช่่วย อย่างสุดความสามารถ จนถึงขั้นยื่นแย้งกัน พ่อไม่เห็นว่ากำลังแย้งอะไรกัน แต่สุดท้ายคงตกลงกันได้ดี

...หมดวันด้วยความสงบสุข ปารย์อาบน้ำโดยมีอาลัก พยายามช่วย หรือพยายามจับอาบอยู่ แล้วพ่อลูกก็ขึ้นไปนอน ก่อนปารย์หลับไป พ่อเล่านิทานโดยการอ่านเรื่อง ซาร์ วีรบุรุษ แต่ปารย์ ก็อยากจะปิด กล่องใส่ยา มากกว่า เปิดปิด กัน หลายสิบรอบ จนหลับ....

...เช้าวันที่ 20 เมษ์ อาลัก ทำปลาต้มกับข้าวให้ปารย์ กิน แต่ปารย์อร่อยอยู่ไม่กี่คำ ก็เลิก พ่อเลยจับปารย์อาบน้ำซะ ก่อนไปบ้านเด็ก ปารย์ขอกินนม โดยการชี้แล้วโวยวายไปกระป๋ิองนม ซึ่งเป็นอาการบอกว่าอยากกิน (อันธพาลน่าดู) เราไปบ้านเด็กโดยจักรยาน ดูปารย์ชอบ ฮัมเพลงไปตลอดทาง ระหว่างทางก็ชี้โน้น ชี้นั้น

...พอถึงบ้านเด็ก แทนที่ปารย์จะเดินเข้าบ้าน กลับโผ้หาพ่อ จนเดือดร้อนป้าอิม ต้องลากตัวไป

...แล้วเจอกันตอนเย็นนะ พ่อขอให้อาลัก ไปรับปารย์ตอนเย็น

Tuesday, March 29, 2005

สวดมนต์

ผมเห็นแม่นั่งพนมมือ แล้วพูดๆ ๆ อะไรสักอย่าง ซึ่งคงไม่ได้พูดกับผมแน่นอน เพราะไม่เห็นแม่สบตาผมเลย สักพักแม่ก็ก้มลงไป เอาหัวกับมือไปซุกกับหมอน แม่ทำอย่างนี้เกือบทุกคืนก่อนนอนนะถ้าไม่ง่วงเกินไป ผมไม่เข้าใจหรอกว่าแม่ทำอะไร


เมื่อคืนตอนแม่กำลังทำอย่างที่เล่ามาแล้ว ผมก็เลยลองทำบ้าง ก็แค่นั่งข้างๆแม่ เอามือมาชนกัน แล้วส่งเสียงออกมา สักพักแล้วก็เอามือสองข้างไปซุกที่หมอนแม่ ผมทำอยู่สองครั้ง พอแม่เลิกทำแล้ว แม่หอมผมฟอดใหญ่ แล้วพูดว่าลูกปารย์เก่งจัง ...สวดมนต์...ได้แล้ว ดูแม่จะปลื้ม มากๆๆๆ ที่ผมทำตาม สงสัยไม่ค่อยมีใครทำตามมั้ง...

Friday, March 25, 2005


ผม 1 ขวบ 4 เดือนแล้ว!! Posted by Hello

Wednesday, March 23, 2005

เมื่อผมอายุ 1ขวบ 4 เดือน

สวัสดีครับ...
ผมหายไปนานหลายเดือนเลย แต่ผมคิดว่ามิตรรักนักอ่านทุกท่านคงเข้าใจ ก็บันทึกที่ผมเขียนมันเป็นบันทึกพัฒนาการใช่ไหมครับ แต่หลายเดือนที่ผ่านมา ผมแทบไม่มีพัฒนาการอะไรใหม่ๆ ผมก็เลยไม่มีอะไรจะเขียน (ผู้ใหญ่เขาเรียกว่าข้ออ้างครับ) ถึงมันจะฟังดูเป็นข้ออ้างไปหน่อย แต่มันก็อยู่บนพื้นฐานของความเป้นจริงกว่า 50% นาครับ คือพัฒนาการของผมในตอนนี้ก้ไม่ได้มีอะไรคืบหน้าไปกว่าการเดินได้ไปสักเท่าไรเลย จะให้สวัสดี บ๊ายบาย ส่งจูบ ก็พอได้อยู่ครับ แต่ไม่ถึงขนาดกดปุ่มทำได้ตามคำสั่งเหมือนเด็กบางคน พูดก็ยังไม่ได้ครับ อันนี้จะว่าผมไม่ได้นะครับ ทีคนบ้านย่าพูดภาษาใต้ คนบ้ายายพูดภาษากลาง บิ๊กเบิร์ดพูดภาษาอังกฤษ ผมยังไม่เคยว่าเลย ผมรับฟังทุกคนอย่างเท่าเทียมกัน ยิ้ม... หัวเราะ...บ้างประปรายแล้วแต่อารมณ์ ญาติผู้ใหญ่ ใครๆมาทักผม ผมมักตีหน้าเรียบเฉยครับ คือมันเป็บบุคลิกส่วนตัวนะครับ แต่ผมมักโดนบ่นว่า
แหมไม่ยิ้มเลย
ยิ้มยากจัง
อะไรประมาณนี้ ผมว่าเป็นเด็กเล็กนี่ลำบากไม่น้อยไปกว่าพวกดาราเลยนะครับ ต้องคอยยิ้มให้คนนั้นคนนี้ ไม่งั้นจะโดนว่า ถ้าเป็นแบบนี้โตขึ้นผมเปลี่ยนใจไม่เป็นดาราแล้วดีกว่า ถึงแม้จะรู้ตัวมาตลอดว่าตัวเองหล่อมากก็ตาม ไปเป็นยามหรือนักกีฬาเดินทนคงจะเข้าทางมากกว่า เพราะผมยังคงไม่ยอมนอน และเอาแต่เดินไปเดินมา นับรวมระยะทางในหนึ่งอาทิตย์ ผมว่าคงไม่น้อยกว่าระยะทางกรุงเทพ-อยุธยา แน่

ดูเหมือนผมจะเป็นแค่เด็กน่าเบื่อๆ คนหนึ่งใช่ไหมครับ ผมรู้ครับว่าชีวิตผู้ใหญ่ก็น่าเบื่อ ซ้ำซาก ก็อยากจะมาหาอะไรแปลกใหม่ให้ชุ่มชื่นหัวใจจากเด็กๆบ้าง แต่กลายเป็นว่าผมเอาแต่เดินไปเดินมา ไม่พูดไม่จา ไม่ยิ้ม ไม่แย้ม ต่างจากเด็กหลายคนที่อายุ 1 ขวบ กับ 4 เดือนแบบนี้ กำลังน่ารักเลย ถ้าเป็นเด็กผู้หญิงก็คงจะ จ๊ะ จ๋า คะ ขา น่าหมั่นไส้ ถ้าเป็นเด็กผู้ชายก็คงจะซุกซน ยิ้ม หัวเราะ ทำหน้าทะเล้น เจอเพลงโฆษณาในทีวี สนุกๆ ก็คงจะร้องตาม เต้นตาม เป็นที่น่าเอ็นดู แต่ผมขอยื่นยันครับว่ามันเป็นบุคลิกส่วนตัว ผมพอใจจะเดินไปมา หาค่าความชื้นสัมพัทธ์ที่แตกต่างกันในแต่ละพื้นที่ พอใจจะใช้ฝ่าเท้าสัมผัสพื้นผิวที่แตกต่างกันของ อิฐ ปูน ทราย ไม้ สนามหญ้า พื้นดิน พอใจจะหยิบจับของชิ้นเล็กชิ้นน้อย ไม่ว่าจะเป็นเศษกระดาษ เศษขนมปัง ชิ้นส่วนตัวต่อ ที่ดูเหมือนๆกัน ซ้ำไปซ้ำมา เพราะรู้ว่าอะไรที่ดูเหมือนๆกัน อาจจะไม่ได้หมายความว่า ทุกชิ้นเหมือนกันจริงๆ

ผมเคยได้ยินพวกผู้ใหญ่สอนให้เด็กที่โตแล้ว ให้มีความเป็นตัวของตัวเอง ผมอาจจะแก่แดดไปสักหน่อย ที่มีความเป็นตัวของตัวเองสูงตั้งแต่ยังไม่สองขวบ ผมรู้ว่าคาแรคเตอร์ของตัวเองเป็นแบบนี้ หล่อ เข้ม ยิ้มยาก พูดน้อย (พูดยังไม่ได้) แต่ฉลาด ลุ่มลึก ผมแค่อยากจะรักษาคาแรคเตอร์ของตัวเองเอาไว้ อุ๊ย... ฟังดูเป็นดาราระดับซุปเปอร์สตาร์ ยังไงก็ไม่รู้นะครับ แหมของอย่างนี้มัน Born to be น่ะครับ ช่วยไม่ได้จริงๆ

Thursday, March 10, 2005

จันทบุรี

เดือนก่อน (กุมภาพันธ์) หลังวันแห่งความรัก พ่อ พาผมไปเที่ยว จ.จันทบุรี
ผมก็สนุกนะซิ ได้ดูทะเลด้วย โอ๊ย มันช่างกว้างใหญ่อะไรเนี้ย นึกว่าใหญ่ว่าสระที่หมู่บ้านซักหน่อยเดียว

แล้วพ่อยัง จับผมลงไปด้วย สยอง!! แต่อย่่างอื่นนะดีหมดเลย มีห้องให้เดินเล่นกว้างขวาง
แม่พาผมเดิน เข้าป่า มีน้ำอยู่ด้านล่าง เดินหาอะไรกันก็ไม่รู้ ไม่เห็นมีใครเลย แล้วหาเจอหรือเปล่าก็ไม่รู้
มีส้มเชียงใหม่ที่ร้านข้าวใกล้ๆอร่ิอยมาก เจอคุณลุงใจดี

เมื่อไหร่ พ่อจะพาผมไปอีกน่า....

ทะเล!!! Posted by Hello

Friday, January 14, 2005


New Navy!! Posted by Hello

วันเด็กครั้งแีรกของผม!!!

...เมื่อวันเสาร์ที่ 8 เป็นวันเด็กแห่งชาติ จริงๆ ปีก่อน ผมก็ผ่านวันเด็กนี้มาแล้วรอบนึง
แต่ตอนนั้น ผมคงอยากกินนมกับร้องไห้อย่างเดียว ก็มันแค่ สองเดือนกว่านี่ครับ

...มาปีนี้ ผมอุปโหลก เอาว่ามันเป็นวันเด็กแห่งชาติครั้งแรกของผม ส่วนใครจะค้าน ก็ไม่ถือสา
พ่อกะแม่ แกคงเหอลูกชายอย่างผม กลัวจะน้อยหน้าคนอื่น เลยหอบเอาผม
ไปเทียวงานวันเด็กที่กรมอู่ทหารเรือ ป้อมพระจุลจอมเกล้า สมุทรปราการ

...โอ้ย คนเยอะแยะไปหมด อะไรก็ไม่รู้ วุ่นวายมาก พ่อก็กระเตง ผมไปดูเรือ เรือรบมั๊ง ดูรถอะไรก็ไม่รู้ มีปืน
แต่ที่ผมชอบมากที่สุด คือพี่ทหารเรือ แจกเวเฟอร์เซี่ยงไฮ้ ผมคว้ามาได้ อันหนึ่ง พ่อแย่งไปอันหนึ่ง แย่งเด็ก...


...แล้วที่สุดของวันคือผมได้ของขวัญ หลายอย่าง จากงานวันเด็ก ของผู้ใหญ่ หมายถึงเค้าเลือกเอาวันนี้เป็นงานฉลองปีใหม่ของญาติแม่
ผมนึุกว่าผมจะเป็นเด็กที่สุดในงานแล้ว กลับมีน้อง 20 วันมาตัดหน้าไปอย่างหน้าเจ็บใจ

...อย่างไงก็ดี ผมว่าผมมีความสุขกับงานวันเด็ก+ปีใหม่ครั้งแรกของผมนะ

Wednesday, January 05, 2005

ซึนามิ!!!

น้องปารย์ ขอแสดงความเสียใจ และอาลัย แด่ผู้ที่สูญเสีย ญาติพี่น้อง แก่เหตุธรณีพิบัติ คลื่นยักษ์ถล่ม 6 จังหวัดภาคใต้ เมื่อวันที่ 26 ธันวาคม 2547 น้องปารย์ หวังให้เป็นครั้งสุดท้าย สำหรับคนไทย

เศร้าใจ จริงๆ

Tuesday, December 21, 2004

แม่ไปเที่ยวอีกแล้ว!!

....ผมตื่นขึ้นมา แม่ก็ไม่อยู่แล้ว ปล่อยให้พ่อเอาอะไรมาให้ผมกินก็ไม่รู้ ไม่อร่อยเลย บังคับให้กินอยู่ได้
แว่วๆ แม่บอกว่า จะกลับมาวันศุกร์ โอ๊ยอีกตั้ง 4 วัน แม่บอกว่าไป "ลังกาวี" ไปทำไม ไม่รู้ ไม่เอาปารย์ไปด้วย

....ผมกลับจากบ้านป้าอิม เลยอึ ให้พ่อล้าง ซะเลย ว่าจะไปช่วยพ่อล้างจาน พ่อก็ไม่ยอม บอกว่าจะฃ่วยก็ไม่เชื่อ เลยเอาช้อน มาจัดวางใหม่ให้เต็ม ครัวไปเลย ผมง่วงพ่อก็ไม่ยอม เอาผมไปนอน มัวแต่ดูบอลอะไรอยู่นั้นแหละ ไหนบอกว่าไม่เชียร์แล้วทีมไทย ยังดูอยู่ได้
ไปนอนกันเถอะ ง่วงจะแย่แล้ว อยู่กับพ่อ ก็ไม่เคยได้ฟังนิทานเหมือนแม่ ถึงแกจะเล่าวนไปเวียนมา ผมก็ไม่เคยฟังจบสักเรื่อง คราวหน้ามา แม่ก็เล่าใหม่อยู่ดี ไม่ต้องรีบ ว้าวันนี้ ก็อดฟังนะซิ...

Wednesday, December 08, 2004

Monday, November 29, 2004

แม่ไม่อยู่.. หนูคิดถึง

สวัสดีครับทุกคน
คิดถึงแม่เปิ้ลจังเลยฮะ ไปญี่ปุ่นตั้งอาทิตย์นึงกลับมาบ้านได้ไม่กี่วันก็ต้องออกเรือไปอีกตั้งสองอาทิตย์แหนะ ไปเก็บตัวอย่างน้ำอะไรนี่แหละ งานของแม่เปิ้ลผมไม่ค่อยเข้าใจเท่าไร น้ำแถวบ้านเราก็มีทำไมต้องลงเรือไปซะไกลด้วยก็ไม่รู้
ช่วงนี้ผมเป็นหวัด กลางคืนเลยนอนไม่ค่อยหลับ เอาแต่ร้องไห้ตามฟอร์ม ย่าผมขึ้นจากใต้มาช่วยพ่อต้อยเลี้ยงผม แกคงจะเหนื่อยน่าดู ตอนกลางวันผมก็เอาแต่เดินไปเดินมา รื้อข้าวของ ตอนกลางคืนก็เอาแต่ร้องไห้ ก็แหมคิดถึงแม่เปิ้ลก็คิดถึง หายใจก็ไม่ค่ยออก พูดก็ยังไม่ได้ เลยร้องไห้ดีกว่า
ไม่รู้เมื่อไหร่แม่เปิ้ลจะกลับมาซะที ดูดนมอุ่นๆจากขวด มันไม่มีความสุขเหมือนดูดนมอุ่นๆของแม่เปิ้ลเลย
แม่เปิ้ลกลับมาเร็วๆนะครับ ลูกปารย์ไม่ค่อยสบาย แล้วก็ไม่มีความสุขด้วย

Tuesday, November 23, 2004

อากาศเปลี่ยน !!!

.... ฝนตกมาได้ ในฤดูหนาว ต้อนรับ การแข่งขันฟุตบอลสาวเยาวชนโลก ที่ไทยมีโอกาส โชว์ฝีมือ การจัด
เปล่าผมไม่ได้พา ปารย์ไปดูที่สนามหรอก แค่คิดเท่านั้น ไว้โอกาสหน้า อาจเป็นฟุตบอลโลก แบบ ชิงถ้วย อะไร เม่ๆ แล้วค่อยว่ากัน พ่อยากไปดู!!

...หลังวันเปิดพิธี (ไม่ได้เกี่ยวกับเค้าเลย) ปารย์ก็เริ่มจาม นั้น ฟุตบอลคงติดจมูก!! ถัดมาอีกวัน ก็เป็นอันว่า หวัดจับ ขี้มูกโป่ง งอแง กันทั้งคืน คนมันหายใจไม่ออกนิ เช้ามา ก็เลยให้ปารย์อยู่ กวนย่ากับอา ดีกว่า ให้ไปติดคนอื่น ที่บ้านเด็ก นี้เข้าวันที่ สามแล้ว ย่ารางานว่า กลางวันก็ดี อาการเหมือนจะหาย แค่มีน้ำมูกใสๆ แต่ตกดึกอยู่กับพ่อทำไม น้ำมูกข้น และนอนไม่ค่อยหลับกันเลย เฮ้อ แล้วเมื่อไรจะได้ไปเล่นกับเพื่อนที่บ้านเด็กล่ะ ปารย์!!

Monday, November 15, 2004

เมื่อเดือนที่แล้ว....สอง

....ตอนนี้ผมเดินได้แล้วนะครับ เย้..เย้ แต่ว่ายังพูดไม่เป็นคำเลย คือใจหนึ่งก็อยากพูดอย่างที่เจ้าบิ๊กเบริด์พูดในทีวี อีกใจก็อยากพูดอย่างแม่เปิ้ล มันก็เลยผสมกันออกมาไม่เป็นคำมนุษย์ แต่ผมไม่สนหรอก เพราะตอนนี้ผมสนุกกับการเดินมาก ไม่คิดเลยว่าแค่ก้าวเท้าซ้ายทีเท้าขวาทีมันจะสนุกขนาดนี้ เดินๆล้มๆผมก็ไม่ร้องไห้ ลุกขึ้นมาเดินใหม่ได้สบายมาก แหมนี่ถ้าวิ่งได้คงสนุกมากกว่านี้อีกหลายเท่า

....เมื่อวันอาทิตย์ที่ผ่านมา แม่เปิ้ลซื้อจักรยานสามล้อให้ นั่งจักรยานก็สนุกดีครับ ผมมีหน้าที่จับแฮนด์อย่างเดียว เพราะยังถีบไม่เป็น ต้องมีคนช่วยเข็น ผมนั่งเล่นจนหลับคารถเลย ดีที่น้าคนเล็กเห็น ไม่งั้นผมคงสัปหงกตกจักรยานแน่ นับว่าเสียฟอร์มอย่างยิ่ง เพราะผมไม่เคยหลับง่ายดายอย่างนั้น ปกติอยู่บ้านผมนอนกลางวันแค่ชั่วโมงเดียว ใครๆก็ชมว่าผมเป็นบักอึดตัวจริง ถึงกับมีการวิเคราะห์กันว่า ผมคงเคยประกอบอาชีพเป็นยามมาก่อน และอาจถึงขั้นได้รับรางวัล "ผู้ประกอบอาชีพยามดีเด่นแห่งประเทศไทย" ด้วย ถึงได้รังเกียจรังงอนการนอนหลับขนาดนั้น อันนี้ผมไม่กล้ายืนยันนะครับ แต่เท่าที่รู้คือผมชอบทำนู่น ทำนี่ไปเรื่อยๆ เลยไม่ชอบนอน ถ้าเบื่อเดินแล้ว ผมก็จะกวาดถูบ้าน โดยใช้เสื้อผ้าตัวเองปัดพื้นไปมา บางทีก็คลานเข่าเอาเสื้อเอากางเกงไถกับพื้นไปเรื่อยๆ ผมเคยเห็นแม่เปิ้ลทำบ่อยๆ มันน่าสนุกดี พอลองทำแล้วมันก็สนุกจริงๆด้วย แล้วอย่างนี้ผมจะนอนทำไมล่ะครับ

Friday, November 05, 2004

เมื่อเดือนที่แล้ว....

....สวัสดีครับ วันนี้(27 ต.ค. 47)ผมอายุ 11 เดือนเต็มแล้ว ต้องขออภัยมิตรรักนักอ่านด้วย ที่ผมทิ้งช่วงไปนานขนาดนี้ ผมขอสงวนสิทธิ์ไม่บอกเหตุผลก็แล้วกันนะครับ (มีรึเปล่าครับสิทธิ์แบบนี้) ช่วงนี้เป็นช่วงที่ผมกำลังน่ารักเลย คืออันนี้ไม่ได้มั่วชมตัวเองนะครับ แต่เวลาแม่เปิ้ลอุ้มไปไหนใครๆก็จะชมว่าผมหน้าหวานยังกับผู้หญิง ถ้าไม่ติดว่าตัวดำซะจนเวลายุงกัดแทบมองตัวยุงไม่เห็น ผมว่าผมต้องหล่อสะเด็ดแน่ๆ พูดถึงตัวดำ ผมพยายามนึกย้อนว่าก่อนหน้านี้ผมไปทำอะไรมาถึงได้ดำคล้ำดำขลับขนาดนี้ จะว่าดำนาก็ไม่น่าจะใช่ เพราะคนบนนั้นเขาไม่ได้กินขาวกันนี่ น้าคนเล็กเคยบอกว่า "สะดุดตกบ่อโคลนก่อนลงมาเกิดรึเปล่า.." อันนี้ผมก็ไม่แน่ใจ ขอเก็บไว้เป็นหนึ่งในข้อสันนิฐานก่อนก็แล้วกัน

เมื่อ 10 เดือนก่อน........สอง

....ช่วงนี้ชีวิตผมก็ไม่มีอะไรมาก กิน นอน ร้องไห้ วนอยู่แค่นี้ แต่จะหนักไปทางร้องไห้มากหน่อย ซึ่งมันทำให้ผมได้เรียนรู้ว่าไอ้อารมณ์ สับสน ไม่เข้าใจตัวเอง ไม่ได้เป็นแต่เฉพาะวัยรุ่นหรอกนะครับ เด็กทารกอย่างผมก็เป็น จะว่าหิวก็ไม่ใช่ จะง่วงหรือก็เปล่า เจ็บปวดตรงไหนก็ไม่มี แต่มันสับสน ว้าวุ่นใจ บอกไม่ถูก ก็เลยได้แต่ร้องไห้ ถีบแข้งถีบขาไปตามเรื่อง แม่เปิ้ลต้องอุ้มผมอยู่ตลอดเวลา วางเป็นร้อง สุดสัปดาห์มานอนค้างบ้านทวดก็ดีหน่อย มีน้าๆ ช่วยอุ้ม ผ่อนแรงแม่เปิ้ลไปบ้าง ผลัดกันอุ้มโยกตัวผมไปมาพลางถามว่า "ปารย์ เป็นอะไรลูก?" ผมก็ไม่รู้จะตอบยังไง ถ้าตัดเรื่องยังพูดไม่ได้ออกไป ผมก็ยังหาเหตุผลมาอธิบายไม่ได้อยู่ดี มันบอกไม่ถูกจริงๆ นะครับแม่...นะครับน้า ผมก็ไม่ได้อยากเป็นเด็กมีปัญหา ตั้งแต่อายุ 2 เดือนหรอกฮะ ฮึ ฮึ แฮะ แง....แง... แง็ว มันมาอีกแล้วครับ วัน..วันนี้พอแค่นี้ก่อนนะครับ ผม..ฮื่อ..ผมสับสนน่ะครับ แง...แง...แง้......

Thursday, November 04, 2004


น้าปุ๋ย อย่ารัดแรง ปารย์จะแย่!!! Posted by Hello

เมื่อ 10 เดือนก่อน.....

27 ม.ค. 47

สวัสดีครับ ผมชื่อเด็กชาย ปารย์ (ปาน) ละอองมณี วันนี้ผมอายุ 2 เดือนเต็ม น้ำหนัก 5 กิโลกรัม ความยาวไม่แน่ใจ แต่เวลาแม่เปิ้ลอุ้มก็เต็มไม้เต็มมือดีครับ

ก่อนอื่นผมขอเกริ่นก่อนว่าทำไมทารกไม่สิ้นกลิ่นน้ำนมแม่ อย่างผม ถึงมาบันทึกเรื่องราวตัวเองได้ คือตอนแรกน้าคนเล็ก (แม่ผมเป็นลูกสาวคนโต มีน้องสาวอีกสองคน ซึ่งผมจะขอเรียกว่า น้าคนกลาง กับน้าคนเล็ก นะครับ) ต่อครับ คือตอนแรกน้าคนเล็ก แกอยากจะบันทึกพัฒนาการของผมเป็นระยะๆ แต่ที่บ้านของเราไม่มีกล้องวีดีโอ แกก็กะว่าจะใช้วิธีเขียนบันทึกเอา ทีนี้ไม่รู้ว่าจะด้วยความขี้เกียจหรืออะไรก็แล้วแต่ แกอ้างว่า เรื่องของใคร คนนั้นก็ควรจะบันทึกเอง มันจะได้ความเป็นจริง และได้อารมณ์อะไรประมาณนี้แหละครับ แกบอกอีกว่าไม่แน่ต่อไปผมอาจจะเป็นนักเขียนที่มีชื่อเสียงก็ได้ แต่ผมพอจะรู้ทันว่า มันเป็นปมอย่างหนึ่งของผู้ใหญ่ พอตัวเองเป็นไม่ได้ ก็โยนให้ลูกหลานช่วยพยายามเป็นแทน แต่ก็เอาเถอะ น้าทั้งคนนี่ครับ ผมก็พยายามทำอย่างดีที่สุด ถือซะว่าข่วยผู้ใหญ่มีปม อีกอย่างตอนนี้ผมยังเล็กมาก คิดอะไรด้วยตัวเองได้ไม่มากนัก ก็ต้อง "เป็นในสิ่งที่ผู้ใหญ่เชื่อ เชื่อในสิ่งที่ผู้ใหญ่ให้เป็น" ไปพลางๆก่อน........

......

Saturday, October 30, 2004

ท้องเสีย

เช้าวันนี้ 30 ตุลาคม ปารย์ออกอาการท้องเสีย ตั้งแต่เช้ามืด
แม่บอกทีหลังว่า ปารย์ถ่ายไป 3 รอบ ดูอิดโรยไปเยอะ เลยพาลงอแง แต่เช้ามืด ยันสว่าง ก็ไม่บรรเทา (งอแง)

ทั้งที่วันนี้เป็นวันแรก ที่ปู่มาจากสงขลา มาเยี่ยมปารย์โดยเฉพาะ เจอลูก ท้องเสีย พาลงอแงเข้า โชว์อะไรไม่ออกเลย ปารย์ เสียฟอร์มชมัด
เอ้าเป็นว่า เราเลื่อนไปโชว์วันหลัง ก็แล้วกันนะ ปารย์นะ

Wednesday, October 20, 2004

นู๋ปารย์เดิน.......

เมื่อวาน 19 ตุลา 47 ปารย์เดิน !!! เย้ ปารย์เดินได้แล้ว หมายถึงเดินได้มากกว่า 5 ก้าว

เดินไปทั่วบ้าน เดินไปทั่วร้านหมอฟัน!!!! เดินไปเต้นไป ทำได้?

เดินๆๆๆๆๆๆ จนอารมณ์เสีย เพราะล้ม ใจยังเดินแต่ขาไม่ยอม เพราะจะเต้นด้วย ล้มซิครับ!!

เอ้า พ่อเอาใจช่วย ให้ปารย์เดินด้วยเต้นได้ ดูซิมันจะยากสักแค่ไหน

ลา ล้า ลา ล่า เอลโม เวลิด!!!!

Thursday, October 14, 2004


tenth month even of Parn Krub Posted by Hello

ปารย์อายุ 10 เดือนแล้ว

วันที่ 27 กันยายน ที่ผ่านมา ปารย์ อายุ ครบ 10 เดือนแล้ว
สิ่งที่แสดงให้เห็น ว่าโตขึ้น ก็คือ นู๋ มีฟันเพิ่มขึ้น เป็น 6 ซี่แล้ว คือ ข้างบน มันมาพร้อมกันทีเดียว 4 ซี่เลย

เรื่องเดิน นะเหรอ ยังหรอก ถึงแม้ ดูเหมือนนู๋จะเดินได้ แต่ก็ไม่รีบหรอก (คือนู๋ ไม่กล้านะ ขอเกาะไปก่อนดีกว่า)
แต่เรื่องกิน นู๋ไม่เกี่ยง กระดาษเอย พลาสติก เอย นู๋ชิมมาหมดแล้ว แม่เปิ้ลยังชมเลยว่านู๋กินเก่ง

วันนี้ ว่าเป็นแค่นี้ก่อนนะ ไปล่ะ

Friday, August 13, 2004

นู๋ปารย์ไม่สบาย ซะแล้ว

วัน สองวันมานี้ ปารย์ เหมือนไม่ค่อยมีความสุข เท่าไร เพราะน้ำมูก บวกไอ มากวนไม่ค่อยได้นอน
แม่ก็พยายามป้อนยา กันน้ำมูกเอาไว้ จนวันนี้ ปารย์ก็ยังมีไข้จนได้ ซิน๊า

เลยไม่ค่อยสนุกเลย ปารย์เองก็นอนไม่เป็นสุข แม่ก็เครียด พ่อเอาใจช่วยอยู่นะ
หาย ไวๆ นะเจ้าปารย์

Monday, July 19, 2004


ดูแลหน่อย มีตั้ง 1 ซี่แนะ Posted by Hello

นู๋มีฟันแล้ว!

หลังจากที่ ดูเหมือนว่าฟัน จะขึ้น จะขึ้น (ก็เล่นร้อง โดยไม่สาเหตุ พ่อก็เดาเอาว่า ฟันนู๋ปารย์จะขึ้นนะซิ)
ตอนนี้ก็ โผล่มาให้เห็น เต็มตา อะไรใกล้ปาก นู๊ก็กัดไปเรื่อย อย่าเผลอ เชียว

ที่มาพร้อมกับฟัน ดูเหมือนจะเป็นการโชว์ การยืนแล้วปล่อยมือ คงนึกว่า มันเป็นกันแบบออโตเมติก มั๊ง ก็ล้มคว่ำไปซิครับ แต่เก่งนะ ความพยายามสูง กว่าส่วนสูงเยอะเลย ตอนนี้รัศมีทำการ เจ้านู๊ข้ามห้อง สบายๆ แม่เตรียมหาที่กั้นบันไดแล้ว

Saturday, June 26, 2004

Thinking of Noo Parn!!

Today is last day that I have working at Vientain, Laos.
So,I think I had working so hard on last week. Begin from 08.00 Hr and finished at 19.00 hr every day.

On every evening I thought of my son and my lovely. I really stupid that no regis to roaming my mobile phone to use here.

However I always made my bad first experince...

Thinking of Parn...
Vientien
26.6.04

Saturday, June 12, 2004

แม่จะหนีไปเที่ยวอีกแล้ว!!

วันพรุ่งนี้ (13 มิย) แม่จะหนี นู๋ ไปเที่ยวลังกาวี มาเลเซีย อีกแล้ว
ปล่อยให้ นู๋ อยู่กับน้าปุ๋ย ส่วนพ่อก็ไม่ยอมกลับ จากบางแสนเลย
แล้วใครจะมา โอ๋ นู๋ล่ะ!!!!